Ξέρεις να κλέψεις; (τη βασίλισσα της Αγγλίας)

«Ξέρεις να κλέψεις; Κλέψε. Δεν ξέρεις; Κάτσε στ’ αβγά σου», έλεγε η μάνα μου όταν με έπιαναν με σκονάκια στο σχολείο. Η Αγγλία είναι οργανωμένη έτσι ώστε να μην υπάρχουν ευκαιρίες για «παραστρατήματα». Αλλά και να υπήρχαν, οι Άγγλοι δεν τολμούν να παρακούσουν το σύστημά τους. Όχι επειδή δεν μπορούν. Eπειδή δεν θέλουν. Δεν το σκέφτονται. Δεν ξέρουν καν ότι μπορεί να γίνει. Και αφού όλοι μένουν ήσυχοι που ...μένουν ήσυχοι, τώρα που ανέβηκε και το VAT (σ.σ. ΦΠΑ), οι λοιποί φτωχοί πλην τίμιους-δε-μας-λες κομπιναδόροι μελετήσαμε πως:

• Η Ελίζαμπεθ πληρώνει. Όσους ζητήσουν χρήματα υποστήριξης για την περίοδο αναζήτησης εργασίας. Δεν χρειάζεται να είσαι Άγγλος, ούτε να έχεις δουλέψει στη χώρα. Αρκεί να ανήκεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να πηγαίνεις κάθε δύο εβδομάδες να υπογράφεις πως παραμένεις άνεργος. Διαβεβαιώνοντας πως εξακολουθείς να ψάχνεις για δουλειά.

• Yπάρχουν «τζαμπατζίδικα» λεωφορεία. Είναι τα 38, 75 και 436 επειδή έχουν oyster card readers σε όλο τους το μήκος (όχι μόνο δίπλα στον οδηγό). Τρυπώνεις από τις τελευταίες πόρτες «ξεχνώντας» να χτυπήσεις/χρεώσεις την κάρτα σου. Αν τώρα μπει ελεγκτής, κάνεις τον ...τουρίστα.

• Σ’ ένα καθωσπρέπει live-άδικο (την τοποθεσία του οποίου δεν μπορώ να σου αποκαλύψω για ευνόητους λόγους) καπνίζεις «μέσα» και κανείς δεν σε δίνει στον ένστολο κύριο που κόβει βόλτες «έξω». Ομερτά.

• Επιστροφή χρημάτων. Γίνεται στα περισσότερα μαγαζιά, για τα περισσότερα προϊόντα. Παραδόξως, γίνεται και στα press points. Αγοράζεις σήμερα το περιοδικό ή την εφημερίδα σου, τα διαβάζεις, και την επομένη τα σκοτώνεις για το διπλανό τους. Ή για σοκολάτες.

• Γράμματα παραπόνων. Αν έχεις χρόνο να ασχοληθείς και φίλο που να σκαμπάζει από νομικά, ξεκίνα τη γκρίνια. Από τη British Airways που σου ακύρωσε την πτήση προτού κλείσει το Heathrow, μέχρι το City of Westminster για τη λακούβα στην Oxford Street που σου έσπασε το ποδηλάτο. Αν κάτι κάνουν οι Άγγλοι επιτυχώς είναι να ζητάνε συγγνώμες. Με το αζημίωτο φυσικά.