Μέσι: Το τελευταίο αντίο στην Αργεντινή και μια αγάπη που άργησε να γεννηθεί

Το τελευταίο παιχνίδι του Λιονέλ Μέσι με τη φανέλα της Αργεντινής, την Τρίτη απέναντι στο Μπενίν στο «Μονουμεντάλ» του Μπουένος Άιρες, βάζει τέλος σε μια διεθνή καριέρα άνω των δύο δεκαετιών και σε μια σχέση με την εθνική ομάδα που κάθε άλλο παρά αυτονόητη ήταν από την αρχή.

Πριν εξελιχθεί στον απόλυτο ηγέτη της Αργεντινής, ο Μέσι ήταν ένα παιδί που μεγάλωνε ποδοσφαιρικά μακριά από τη χώρα του και που, όπως θυμούνται άνθρωποι που έζησαν από κοντά εκείνα τα χρόνια, η ίδια η ομοσπονδία δυσκολευόταν ακόμη και να εντοπίσει.

Ο Αργεντινός δημοσιογράφος και συγγραφέας Σέρχιο Λεβίνσκι, που έχει γράψει το βιβλίο «Messi and Everything Else», περιγράφει αυτή την πορεία ως μια διαδρομή γεμάτη εντελώς διαφορετικές εποχές.

«Στην αρχή υπέφερε πάρα πολύ με την εθνική ομάδα. Πραγματικά το άντεξε», είπε στο Reuters.

Όταν η Αργεντινή δεν ήξερε ακόμη καλά ποιος ήταν

Ο Μέσι είχε μετακομίσει στην Μπαρτσελόνα σε μικρή ηλικία και, την ώρα που η Ισπανία επιχείρησε να τον πείσει να αγωνιστεί με τη δική της εθνική ομάδα, στην Αργεντινή το όνομά του δεν ήταν ακόμη ευρέως γνωστό.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κ17 του 2003, ο Σεσκ Φάμπρεγας, τότε συμπαίκτης του Μέσι στις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα, φέρεται να είπε σε ανθρώπους της αργεντίνικης αποστολής μετά τον αποκλεισμό από την Ισπανία ότι «ο καλύτερός σας παίκτης είναι στην Μπαρτσελόνα και είναι ιδιοφυΐα».

Η αναζήτησή του δεν ήταν απλή. Ο υπάλληλος της αργεντίνικης ομοσπονδίας Ομάρ Σούτο κατάφερε να βρει την οικογένεια στην Ισπανία μέσω τηλεφωνικού καταλόγου του Ροσάριο, αλλά ζήτησε έναν… «Λεονάρντο».

Η απάντηση που πήρε ήταν: «Δεν τον λένε Λεονάρντο, τον λένε Λιονέλ».

Ακόμη και στα έγγραφα υπήρχαν λάθη. Σύμφωνα με τον Λεβίνσκι, η ομοσπονδία είχε στείλει φαξ στην Μπαρτσελόνα ζητώντας πληροφορίες για έναν παίκτη με το επώνυμο «Mecci», θεωρώντας ότι ίσως είχε ιταλική καταγωγή.

Από την αμφισβήτηση στην αποθέωση

Ο Μέσι φόρεσε για πρώτη φορά τα γαλανόλευκα σε δύο φιλικά της Κ20 το 2004, αλλά η δυσπιστία δεν εξαφανίστηκε αμέσως.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κ20 του 2005 ξεκίνησε από τον πάγκο στην ήττα της Αργεντινής στην πρεμιέρα, ενώ, όπως θυμάται ο Λεβίνσκι, υπήρχε έντονη αντίσταση στην κλήση ενός νεαρού που δεν αγωνιζόταν στη χώρα.

Για χρόνια ο Μέσι βρέθηκε αντιμέτωπος και με την κριτική ότι δεν απέδιδε με την εθνική ομάδα όπως στην Μπαρτσελόνα. Από ορισμένους φιλάθλους χαρακτηρίστηκε ακόμη και «pecho frío», ένας ποδοσφαιριστής χωρίς το πάθος που περίμεναν από τον αρχηγό της Αργεντινής.

Ένα παιχνίδι με την Κολομβία το 2011 άρχισε, σύμφωνα με τον Λεβίνσκι, να αλλάζει αυτή την εικόνα. Η Αργεντινή ανέτρεψε το σκορ σε δύσκολες συνθήκες, με τον Μέσι να παίζει εξαντλημένος.

Η μεγάλη μεταστροφή ήρθε ακόμη περισσότερο το 2016, όταν ανακοίνωσε προσωρινά την αποχώρησή του από την εθνική μετά την ήττα στα πέναλτι από τη Χιλή στον τελικό του Copa America. Αυτή τη φορά, αντί να στραφούν εναντίον του, οι Αργεντινοί τού ζητούσαν δημόσια να επιστρέψει.

Η εποχή της δικαίωσης

Με τον Λιονέλ Σκαλόνι στον πάγκο, ο Μέσι εξελίχθηκε στον αδιαμφισβήτητο ηγέτη μιας νέας γενιάς και οδήγησε την Αργεντινή σε δύο Copa America και στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022.

Η εικόνα του ως αρχηγού άλλαξε επίσης. Έγινε πιο εκφραστικός και περισσότερο παρών στις κρίσιμες στιγμές, με τις συγκρίσεις με τον Ντιέγκο Μαραντόνα να γίνονται αναπόφευκτες.

Για τον Λεβίνσκι, όμως, το δίλημμα δεν έχει νόημα.

«Είναι Μέσι και Μαραντόνα. Ήταν και οι δύο ιδιοφυΐες σε διαφορετικές εποχές», είπε. Η σχέση της Αργεντινής με τον Μέσι, σε αντίθεση με εκείνη με τον Μαραντόνα, δεν γεννήθηκε ολοκληρωμένη. Χτίστηκε σταδιακά, μέσα από αποτυχίες, αμφισβήτηση, επιστροφές και τελικά τίτλους.

Ο ίδιος ο Λεβίνσκι το περιγράφει με μια χαρακτηριστική φράση: «Ήταν σαν να ανακαλύπτεις ξαφνικά ότι έχεις έναν γιο 18 ετών. Πρέπει να αρχίσεις να τον αγαπάς χωρίς να ήξερες ότι υπήρχε. Ήταν μια αγάπη υπό κατασκευή».

Πηγή: Reuters