Σοφία Τσαρσιταλίδου: Η 19χρονη του μήκους με ρεκόρ 6,25 μ. και όνειρο τους Ολυμπιακούς

Η πρώτη επαφή της Σοφίας Τσαρσιταλίδου με τον στίβο έγινε στην τρίτη δημοτικού, στον Αίολο Πτολεμαΐδας, όπου γνώρισε για πρώτη φορά και το άλμα εις μήκος. Οι πρώτες προπονήσεις, διάρκειας περίπου μίας ώρας, έμοιαζαν περισσότερο με παιχνίδι, με κυνηγητό, μπάλα, στεφάνια και ομαδικές δραστηριότητες. Από νωρίς, όμως, οι προπονητές της διέκριναν τις δυνατότητές της στο αγώνισμα κι έτσι αποφάσισε να συνεχίσει. Η φόρα, η τεχνική και κυρίως η αίσθηση της στιγμής που αφήνεις το έδαφος και προσπαθείς να φτάσεις όσο πιο μακριά μπορείς ήταν αυτά που την κέρδισαν. Η 19χρονη Σοφία Τσαρσιταλίδου, με καταγωγή από την Αναρράχη Πτολεμαΐδας και πλέον κάτοικος Θεσσαλονίκης, συνεχίζει να κυνηγά όλο και μεγαλύτερες επιδόσεις.

Σήμερα ανήκει στον Γ.Σ. Ηρακλής και προπονείται στο Καυτανζόγλειο Στάδιο για δύο ώρες καθημερινά ή και περισσότερο. Το πρόγραμμά της περιλαμβάνει τρέξιμο, ασκήσεις τεχνικής, άλματα, βάρη και εξειδικευμένη προετοιμασία, σε μια καθημερινότητα που δεν θυμίζει σε τίποτα τις ανέμελες πρώτες της προπονήσεις.

Η συνέπεια και η σκληρή δουλειά έχουν αρχίσει να αποδίδουν, με την τελευταία χρονιά να αποτελεί μία από τις σημαντικότερες της μέχρι σήμερα πορείας της. Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, σημείωσε 6,10 μ., βελτιώνοντας το προηγούμενο ατομικό της ρεκόρ των 6,08 μ. Στον ανοιχτό στίβο έκανε ένα ακόμη μεγαλύτερο βήμα, καθώς στο Αλεξανδρινό Μίτινγκ προσγειώθηκε στα 6,25 μ, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ατομικό της ρεκόρ των 6,11 μ. και ξεπερνώντας τον στόχο που είχε θέσει να αφήσει πίσω της τα 6,10 μ. και να περάσει το φράγμα των 6,20 μ.

Για τη Σοφία, όμως, ο αθλητισμός δεν είναι μόνο αριθμοί και επιδόσεις. Είναι οι αμέτρητες ώρες στο στάδιο, οι απογοητεύσεις, οι τραυματισμοί, η υπομονή και η προσπάθεια που απαιτεί ο πρωταθλητισμός, αλλά και εκείνες οι στιγμές που ένα καλό άλμα τής θυμίζει γιατί ξεκίνησε. Παράλληλα με τον πρωταθλητισμό, σπουδάζει Αισθητική στη Θεσσαλονίκη, επιλέγοντας να ανοίξει ταυτόχρονα και έναν δεύτερο επαγγελματικό δρόμο.

Μιλήσαμε με τη νεαρή αθλήτρια για την πορεία της μέχρι σήμερα, τις θυσίες και τις δυσκολίες του πρωταθλητισμού, το άλμα των 6,25 μ. που της χάρισε το νέο της ρεκόρ, τα όνειρά της για το μέλλον, αλλά και όλα όσα κρύβονται πίσω από μια επίδοση και δεν φαίνονται ποτέ στον πίνακα των αποτελεσμάτων.

Η Σοφία Τσαρσιταλίδου συστήνεται

— Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου σε κάποιον που σε γνωρίζει για πρώτη φορά; Τι σου αρέσει να κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου στη Θεσσαλονίκη;

Θα έλεγα ότι είμαι ένας κοινωνικός άνθρωπος. Κάνω εύκολα φιλίες και δένομαι με τους ανθρώπους. Είμαι πολύ δραστήρια και μου αρέσει να κάνω καινούργια πράγματα. Στον ελεύθερο χρόνο μου μου αρέσει να βγαίνω για καφέ. Γενικά, θέλω να αξιοποιώ τον ελεύθερο χρόνο μου κάνοντας κάτι, παρά να κάθομαι στο σπίτι. Φυσικά, υπάρχουν και εκείνες οι μέρες που μπορεί να χρειάζομαι ξεκούραση ή απλώς να μην έχω όρεξη για κάτι.

Μια ιδανική μέρα για μένα είναι να ξυπνήσω σχετικά νωρίς, να πάω στην προπόνηση, να γυρίσω, να κάνω τις δουλειές μου, να ξεκουραστώ και να φάω. Αν έχω και απογευματινή προπόνηση, θα πάω και μετά θα γυρίσω για να χαλαρώσω ή να κάνω μια ήρεμη βόλτα. Μου αρέσει να έχω ένα γεμάτο πρόγραμμα μέσα στη μέρα και, γενικά, να έχω πρόγραμμα στη ζωή μου. Θέλω να κοιμάμαι τις οκτώ ώρες που χρειάζεται ένας άνθρωπος για να ξεκουράζεται πλήρως, να τρώω σωστά και να έχω μια υγιεινή ρουτίνα. Βέβαια, υπάρχουν και μέρες που θα φάω απ’ έξω ή θα κοιμηθώ πιο αργά, γιατί και αυτά είναι μέσα στη ζωή, αρκεί να μη γίνονται συχνά.

— Τι θυμάσαι από τα παιδικά σου χρόνια; Πού μένατε;

Ήμουν πολύ δραστήριο παιδί και ήθελα συνέχεια να κάνω κάτι. Είτε να κάνω ποδήλατο είτε να παίζω με τα παιδιά της γειτονιάς. Μεγάλωσα σε χωριό, οπότε για μένα ήταν πιο εύκολο να βγαίνω και να παίζω σε σχέση με τα παιδιά που μεγαλώνουν στην πόλη. Ήμουν σχεδόν όλη μέρα έξω και πάντα έβρισκα κάτι να κάνω.

Κάτι αστείο που θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια στον στίβο είναι ότι κάθε Σάββατο είχαμε να τρέξουμε αντοχή –συνήθως 1.000άρι– και ήθελα να βρίσκω μια δικαιολογία για να μην πηγαίνω, γιατί δεν μου άρεσε καθόλου η αντοχή. Μικρή, μού άρεσε να πηγαίνω βόλτα με το ποδήλατο όλο το χωριό και το αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν πάντα το κρυφτό.

— Στην οικογένειά σου υπήρχε κάποιος που ασχολούνταν με τον αθλητισμό ή ειδικά με τον στίβο; Ή ήσουν εσύ αυτή που άνοιξε αυτόν τον δρόμο;

Στην οικογένειά μου δεν ασχολούνταν κάποιος επαγγελματικά με τον αθλητισμό. Ο μπαμπάς μου ασχολούνταν ερασιτεχνικά με το ποδόσφαιρο, αλλά εγώ είμαι αυτή που συνέχισε για τόσα χρόνια ένα άθλημα. Για να ξεκινήσω τον στίβο με παρότρυνε ο μπαμπάς μου, και από την πρώτη φορά που πήγα είπα ότι θα μείνω, γιατί μου άρεσε πάρα πολύ και ένιωσα ότι μου ταίριαζε.

— Πώς κυλάει μια τυπική μέρα σήμερα; Ποιο είναι το πρόγραμμά σου από το πρωί μέχρι το βράδυ;

Μια τυπική μέρα σήμερα ξεκινάει με το να ξυπνήσω και να πάω στην προπόνηση. Μετά επιστρέφω, ξεκουράζομαι και, ανάλογα με την όρεξή μου, είτε θα βγω είτε θα μείνω στο σπίτι. Μια μέρα χωρίς προπόνηση είναι για μένα μια πολύ χαλαρή μέρα. Ξεκουράζομαι πλήρως και δίνω χρόνο στον εαυτό μου. Μπορεί να έχω κάποιο ραντεβού που αφορά την αισθητική ή οτιδήποτε άλλο χρειάζεται να κάνω.

— Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή που σκέφτηκες «αυτό είναι, θέλω να ασχοληθώ σοβαρά με τον στίβο»;

Πάντα ήθελα να ασχοληθώ επαγγελματικά με τον στίβο. Από μικρή το έλεγα. Πάντα ήθελα να φτάσω σε επαγγελματικό επίπεδο.

— Γιατί τελικά επέλεξες το μήκος; Τι ήταν αυτό που σε κέρδισε στο συγκεκριμένο αγώνισμα;

Το μήκος το επέλεξα γιατί με κέρδισαν η τεχνική, η έκρηξη και η ταχύτητα. Από μικρή μού έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση όταν το έβλεπα, έτσι το ξεκίνησα κι έμεινα σ’ αυτό. Πιστεύω ότι είναι το άθλημά μου, αυτό που αγαπώ και που με κάνει να νιώθω όμορφα όταν το κάνω και όταν βλέπω τον εαυτό μου να γίνεται όλο και καλύτερος.

Στίβος και Αισθητική: Δύο διαφορετικοί δρόμοι μαζί

— Σπουδάζεις κάτι παράλληλα; Δουλεύεις; Και αν ναι, πώς συνδυάζεται αυτό με τον πρωταθλητισμό;

Παράλληλα με τον στίβο σπουδάζω Αισθητική. Με ενδιαφέρει οτιδήποτε έχει να κάνει με τη γυναίκα. Η Αισθητική δεν είναι μόνο περιποίηση και ομορφιά, αλλά είναι και ένας τρόπος να κάνεις έναν άνθρωπο να νιώθει όμορφα και να αποκτά αυτοπεποίθηση.

Μου αρέσει πολύ αυτός ο συνδυασμός του στίβου και της Αισθητικής, γιατί και τα δύο χρειάζονται συνέπεια, υπομονή και αγάπη για αυτό που κάνεις. Το ιδανικό για μένα είναι να συνεχίσω στο μέλλον και με τα δύο: να εξασκώ την Αισθητική, αλλά και να συνεχίσω να ασχολούμαι επαγγελματικά με τον στίβο. Κι όταν σταματήσω τον πρωταθλητισμό, να συνεχίσω στον χώρο είτε ως προπονήτρια στίβου ή Pilates είτε ως personal trainer. Αν καταφέρω να τα συνδυάσω, θα νιώθω πραγματικά ικανοποιημένη.

Από το παιδικό παιχνίδι στον πρωταθλητισμό

— Υπήρξε κάποια στιγμή που οι δικοί σου ή ο περίγυρός σου είπαν «Σοφία, κάνεις δύο επαγγέλματα που δεν σου εξασφαλίζουν σταθερότητα και ασφάλεια για το μέλλον»;

Όχι δεν μου έχουν πει ποτέ οι δικοί μου ότι αυτά με τα οποία σκέφτομαι να ασχοληθώ δεν ταιριάζουν ή ότι δεν θα μπορέσω να τα βγάλω πέρα. Ίσα ίσα, χαίρονται που έχω στόχους και όνειρα και εύχονται να τα πραγματοποιήσω.

— Είσαι από τις αθλήτριες που τους αρέσει να έρχεται η οικογένειά τους στους αγώνες ή από αυτές που αγχώνονται μ’ αυτό;

Το πρώτο. Δεν είμαι από τους αθλητές που αγχώνονται όταν βλέπουν την οικογένειά τους στις κερκίδες. Ίσα ίσα, εμένα μου δίνει δύναμη και κίνητρο για να προσπαθήσω ακόμη περισσότερο. Μετά από κάθε αγώνα θα με συγχαρούν, ανεξάρτητα από την επίδοσή μου. Ακόμη κι αν δεν τα έχω πάει καλά, θα μου πουν «μπράβο» για την προσπάθειά μου.

— Τι σε κάνει να θυμώνεις περισσότερο με τον εαυτό σου; Και τι σε κάνει να είσαι πραγματικά περήφανη για σένα;

Με θυμώνει όταν ξέρω ότι μπορώ να κάνω ένα ρεκόρ ή μια καλή επίδοση, αλλά για κάποιον λόγο δεν μου βγαίνει. Όταν έχω καλή ψυχολογία, είμαι καλά σωματικά και παρ’ όλα αυτά δεν έρχεται η επίδοση, νευριάζω, γιατί ξέρω ότι τα είχα όλα: και την ψυχολογία και την καλή σωματική κατάσταση.

Αντίθετα, με κάνει περήφανη το να καταφέρνω να κάνω μια αξιοπρεπή επίδοση ή ένα ρεκόρ, γιατί ξέρω πόσο έχω προσπαθήσει γι’ αυτό. Τότε νιώθω πολύ ευγνώμων και περήφανη για τον εαυτό μου.

Οι τραυματισμοί και οι δύσκολες στιγμές

— Ποια ήταν η πιο δύσκολη περίοδος αθλητικά για σένα και πώς την ξεπέρασες;

Οι πιο δύσκολες περίοδοι είναι πάντα αυτές κατά τις οποίες υπάρχουν τραυματισμοί. Συγκεκριμένα, θα αναφέρω έναν τραυματισμό μου στον δικέφαλο, εξαιτίας του οποίου έπρεπε να σταματήσω τον αγώνα μου, και έναν τραυματισμό στη μέση, που επίσης με ανάγκασε να αποχωρήσω από αγώνα.

Ήταν μια πολύ δύσκολη και αγχωτική περίοδος. Ήμουν πολύ απογοητευμένη που συνέβη κάτι τέτοιο σε τόσο σημαντικούς αγώνες, έπρεπε όμως να πορευτώ μ’ αυτό. Έλεγα στον εαυτό μου ότι όλα για κάποιον λόγο γίνονται, ότι ίσως με περιμένει κάτι καλό στο μέλλον και ότι πρέπει να κάνω υπομονή. Είναι σημαντικό να διαχειρίζεσαι σωστά τα εμπόδια και να μην απογοητεύεσαι.

— Πώς διαχειρίζεσαι, όμως, το άγχος και τις λύπες; Πόσο μάλλον όταν, όπως λένε όλοι όσοι κάνουν πρωταθλητισμό, οι λύπες είναι περισσότερες από τις χαρές.

Το άγχος και οι λύπες είναι μέσα στον αθλητισμό. Εγώ πλέον έχω μάθει να διαχειρίζομαι το άγχος τόσο πριν από έναν αγώνα όσο και κατά τη διάρκειά του. Αν και δεν μπορώ να πω ότι αυτό που νιώθω είναι ακριβώς άγχος. Περισσότερο αγωνία έχω για το τι πρόκειται να κάνω.

Όσο για τις λύπες, έχω μάθει κι αυτές να τις διαχειρίζομαι σε έναν βαθμό. Όταν κάτι δεν πάει καλά, στενοχωριέμαι εκείνη τη στιγμή, εκείνη την ημέρα, αλλά αφού καθίσω και σκεφτώ λίγο πιο καθαρά και ηρεμήσει το μυαλό μου, μου περνάει και συνεχίζω παρακάτω, για τα καλύτερα.

Μετά από έναν κακό αγώνα, για παράδειγμα, πηγαίνω σπίτι, κάθομαι λίγο μόνη μου, χαλαρώνω και σκέφτομαι τι πήγε λάθος και τι δεν έκανα σωστά. Όταν ξεκουραστώ, συνήθως πηγαίνω μια βόλτα έξω με τους φίλους μου για να ξεχαστώ.

«Το μακιγιάζ και τα κοσμήματα είναι μέρος της προσωπικότητάς μου»

— Η EBU και η European Athletics έδωσαν πρόσφατα νέες οδηγίες για τον τρόπο με τον οποίο καλύπτονται τηλεοπτικά οι γυναίκες αθλήτριες, με στόχο να αποφεύγονται πλάνα που εστιάζουν στο σώμα τους και όχι στην αθλητική τους προσπάθεια. Εσύ, ως νεαρή αθλήτρια, έχεις βρεθεί στο επίκεντρο σχολίων για την εμφάνισή σου; Πώς το διαχειρίζεσαι;

Θεωρώ σωστή τη νέα απόφαση της European Athletics και της EBU. Άλλο είναι να δείχνεις την προσπάθεια και τον αγώνα μιας αθλήτριας και άλλο να εστιάζεις σε σημεία του σώματός της που δεν έχουν καμία σχέση με την αθλητική της επίδοση. Πιστεύω ότι η κάλυψη πρέπει να αναδεικνύει τον αθλητή, την προσπάθεια, την τεχνική και την επίδοσή του και όχι να τον κάνει να αισθάνεται ότι κρίνεται για την εμφάνισή του.

Προσωπικά δεν είμαι από τους ανθρώπους που εξαρτώνται από τη γνώμη των άλλων. Ναι, έχω δει και αρνητικά σχόλια κάτω από βίντεο που δείχνουν τον αγώνα μου –για την εμφάνισή μου και συγκεκριμένα για τα κοσμήματα και το μακιγιάζ μου–, αλλά δεν με αγγίζουν. Τι να κάνω; Μου αρέσει το μακιγιάζ και τα κοσμήματα και τα επιλέγω για την εμφάνισή μου. Είναι μέρος της προσωπικότητάς μου και του τρόπου με τον οποίο εκφράζομαι. Όπως ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει την άποψή του, έτσι κι εγώ έχω το δικαίωμα να εμφανιστώ στον αγώνα μου όπως μου αρέσει. Ο κόσμος πάντα κάτι θα έχει να πει. Κάποιοι μπορεί να μη σταθούν καν σ’ αυτό που κατάφερες, αλλά σ’ αυτό που φορούσες ή στην εμφάνισή σου. Μια αρνητική άποψη, πάντως, δεν είναι κάτι που θα με ρίξει ή θα με επηρεάσει.

— Είσαι ακόμη στην αρχή. Σε αγχώνει καθόλου το γεγονός ότι πλέον αρχίζουν να σε προσέχουν και να περιμένουν περισσότερα από σένα;

Όχι, δεν με αγχώνει καθόλου. Ίσα ίσα, με πεισμώνει ώστε να κάνω ακόμη καλύτερες εεπιδόσεις.

Η νέα γενιά του ελληνικού στίβου ζητά τον δικό της χώρο

— Ο Μανόλο έχει μιλήσει για το γεγονός ότι ο κόσμος έχει μάθει να αναγνωρίζει κυρίως τα μεγάλα ονόματα του ελληνικού στίβου, όπως τον ίδιο και τον Μίλτο Τεντόγλου, ενώ πίσω απ’ αυτούς υπάρχουν πολλά νέα παιδιά που προσπαθούν καθημερινά και έχουν μεγάλες δυνατότητες. Εσένα σε στενοχωρεί, σε επηρεάζει αυτό;

Ναι, ισχύει πως ο κόσμος εστιάζει σε συγκεκριμένα ονόματα. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που με στενοχωρεί, για να πω την αλήθεια. Αυτοί οι αθλητές κατάφεραν να φτάσουν εκεί με πολύ κόπο και ιδρώτα και βρίσκω λογικό να έχουν και το ανάλογο «κοινό». Αφού είναι οι κορυφαίοι στον κόσμο, είναι αναμενόμενο να εστιάζουν όλοι πάνω τους. Ωστόσο, πιστεύω πως πρέπει να υπάρχει χώρος και ενδιαφέρον ώστε ο κόσμος να γνωρίσει και τη νέα γενιά του ελληνικού στίβου.

— Πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν σήμερα τα social media σ’ αυτό;

Θεωρώ πως πλέον παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο. Μπορείς να προωθήσεις και μόνη σου τον εαυτό σου μέσα από το προσωπικό σου προφίλ, ανεβάζοντας στιγμές από τους αγώνες σου και την πορεία σου στον αθλητισμό. Παράλληλα, υπάρχουν και άλλα άτομα ή σελίδες που μπορούν να σε προβάλουν, καθώς και οι χορηγίες, οι οποίες μπορούν να σε κάνουν περισσότερο γνωστή.

Το 6,25 μ. και το μεγάλο όνειρο των Ολυμπιακών

— Ποια είναι η καλύτερή σου στιγμή φέτος και ποια σε όλη την πορεία σου στον αθλητισμό μέχρι σήμερα, αυτή που σ’ έκανε να πεις ότι άξιζαν όλες οι θυσίες;

Η ημέρα που έκανα το 6,25. Είχα βάλει ως στόχο να πιάσω το όριο για το παγκόσμιο και γενικά να περάσω τα 6,20 μ. Οπότε θα πω ότι αυτή η φετινή στιγμή μου είναι και η καλύτερη στην πορεία μου, γιατί περίμενα πολύ καιρό για ένα ρεκόρ και να ξεπεράσω τα 6,10.

— Όταν είσαι πιεσμένη ή απογοητευμένη από έναν αγώνα, ποιος είναι ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο θα τηλεφωνήσεις;

Η οικογένειά μου. Όταν δεν είναι εκεί, θα πάρω εκείνους πρώτους. Βέβαια, οι γονείς μου είναι σχεδόν πάντα εκεί, σε κάθε μου αγώνα. Αν όχι και οι δύο, ο μπαμπάς μου σίγουρα. Φυσικά, θα μιλήσω και με τους φίλους μου, με τους ανθρώπους με τους οποίους είμαι καθημερινά μαζί.

— Τι έχεις στερηθεί λόγω του αθλητισμού; Υπήρξαν στιγμές που «ζήλεψες» τη ζωή των συνομηλίκων σου που μπορούσαν να κάνουν πράγματα τα οποία εσύ δεν μπορούσες;

Έχω στερηθεί αρκετά πράγματα λόγω του αθλητισμού, αλλά δεν ζήλεψα ποτέ κάτι. Για παράδειγμα, έχω χάσει τις περισσότερες σχολικές εκδρομές, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα. Προτιμούσα πάντα να πηγαίνω με τα κοντινά μου πρόσωπα παρά με το σχολείο. Μπορεί να τύχαινε να μην μπορώ να βγω επειδή είχα προπόνηση ή να μην μπορώ να μείνω έξω μέχρι αργά επειδή είχα προπόνηση το πρωί. Αυτό, όμως, δεν με έκανε ποτέ να ζηλέψω. Ίσα ίσα, μου άρεσε που είχα ένα μέτρο στη ζωή μου και ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα.

— Είναι καλή φίλη η Σοφία;

Σαν φίλη είμαι καλή. Δίνω τα πάντα στα άτομα που αγαπάω και δείχνω πολύ την αγάπη μου έμπρακτα. Όταν κάνω κάτι καλό για κάποιον που αγαπάω, νιώθω όμορφα με τον εαυτό μου. Μου αρέσει πολύ να κάνω δωράκια, είτε ακριβά είτε ακόμα και πολύ φθηνά αλλά με μεγάλη σημασία. Είμαι άνθρωπος που δείχνει πολύ την αγάπη του.

— Πώς είναι για μια νεαρή αθλήτρια να κάνει πρωταθλητισμό στη Θεσσαλονίκη; Νιώθεις ότι η πόλη σού παρέχει τις υποδομές και τις συνθήκες που χρειάζεσαι;

Ένας αθλητής υψηλού επιπέδου, για να μπορέσει να εξελιχθεί, θα πρέπει να έχει στη διάθεσή του τις κατάλληλες εγκαταστάσεις και σύγχρονο εξοπλισμό και να μη χρειάζεται να αλλάζει γήπεδο για να κάνει σωστά και άνετα την προπόνησή του. Θα ήταν ιδανικό να είναι όλα συγκεντρωμένα σε έναν χώρο. Στην Ελλάδα μπορεί οι συνθήκες να είναι πιο δύσκολες, πιστεύω, όμως, ότι υπάρχουν μεγάλα περιθώρια βελτίωσης και ότι μπορούν να δημιουργηθούν πιο σύγχρονες και σωστά οργανωμένες αθλητικές εγκαταστάσεις.

Όσον αφορά το Καυτανζόγλειο, θα μπορούσε να έχει καλύτερους τάπητες και καλύτερη ποιότητα άμμου. Πιστεύω επίσης ότι το Υπουργείο Αθλητισμού θα πρέπει να δείξει περισσότερο ενδιαφέρον για τον αθλητισμό, ώστε να παρακινούνται οι νέοι να ασχολούνται με αυτόν και να υπάρχει γενικότερα μεγαλύτερο κίνητρο.

— Έχεις παρέες και άτομα που εκτιμάς από τον χώρο του αθλητισμού; Έχουμε δει φιλίες αθλητών, όπως του Καραλή με τον Τεντόγλου. Εσύ έχεις το προπονητικό σου buddy;

Έχω κάνει πολλές φιλίες μέσα από τον αθλητισμό. Δεν έχω όμως κάποιο συγκεκριμένο buddy προς το παρόν στην προπόνηση. Έχω ωστόσο πολλά άτομα με τα οποία είμαι κοντά και τα εκτιμάω.

— Υπάρχει κάποιος αθλητής ή αθλήτρια που θαυμάζεις και του/της έχεις ζητήσει κάποια συμβουλή;

Θαυμάζω πολλούς αθλητές και αθλήτριες, Έλληνες και ξένους. Αν πρέπει όμως να αναφέρω ένα άτομο, θα έλεγα την Τάρα Ντέιβις. Μου αρέσει πολύ η τεχνική της, αλλά και το vibe της. Είναι πολύ αυθόρμητη, έχει χιούμορ και θετική ενέργεια. Γενικά, τη θαυμάζω πολύ ως αθλήτρια. Τώρα όσον αφορά τη συμβουλή, όχι, προς το παρόν δεν έχω ζητήσει. Όμως, μια και μ’ έβαλες να το σκεφτώ, νομίζω ότι είναι μια πολύ καλή ιδέα.

— Ποιος αγώνας έχει μείνει περισσότερο στη μνήμη σου και γιατί;

Στη μνήμη μου έχουν μείνει αρκετοί αγώνες. Αρχικά, όταν έκανα το 6,08, στις 18 Ιανουαρίου 2025, στο κλειστό στάδιο Αμπελοκήπων στη Θεσσαλονίκη, στο meeting.

Επίσης, θυμάμαι πολύ έντονα όταν έκανα το 6,10, την 1η Μαρτίου 2026, στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, στο στάδιο της Παιανίας στην Αθήνα.

Ένας ακόμη αγώνας που έχει μείνει στη μνήμη μου είναι τα Ζαχαριάδεια, όπου έκανα 6,20, στις 6 Ιουνίου 2026, στο Καυτανζόγλειο Στάδιο στη Θεσσαλονίκη.

Και, φυσικά, δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω το 6,25, στις 24 Μαΐου 2026, στο Αλεξανδρινό Meeting, στο στάδιο της Αλεξάνδρειας. Είναι μια επίδοση που ξεχωρίζω ιδιαίτερα και σίγουρα ένας από τους αγώνες που θα θυμάμαι για πολύ καιρό.

Θυμάμαι επίσης έναν αγώνα όταν ήμουν μικρότερη, περίπου 15 ετών, όπου έκανα 5,87, στις 17 Μαΐου 2022, στο Αλεξανδρινό Meeting, στο στάδιο της Αλεξάνδρειας, αλλά και έναν ακόμη παλαιότερο, όταν έκανα 5,80, στο Καυτανζόγλειο Στάδιο, το καλοκαίρι του 2021. Δεν θυμάμαι ακριβώς την ημερομηνία, αλλά θυμάμαι την εποχή και την επίδοση.

— Σκέφτεσαι τον εαυτό σου σε ένα Ολυμπιακό Στάδιο; Πώς το ονειρεύεσαι; Τι σημαίνουν για σένα οι Ολυμπιακοί Αγώνες; Είναι στόχος, όνειρο ή κάτι πιο βαθύ;

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι το όνειρό μου. Αν καταφέρω να πάω, θα νιώθω πραγματικά ολοκληρωμένη ως αθλήτρια. Έχω στο μυαλό μου ένα Ολυμπιακό Στάδιο με ένα ιδιαίτερο χρώμα στο ταρτάν, ένα στάδιο ολοκαίνουργιο, με ωραίους φωτισμούς και με άμμο σαν βελούδο. Με όλα αυτά που βλέπουμε σήμερα στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά ακόμη πιο εξελιγμένα. Οι Ολυμπιακοί είναι ο κορυφαίος στόχος μου. Ένας στόχος που, αν γίνει πραγματικότητα, θα με κάνει να νιώσω πραγματικά πολύ περήφανη για τον εαυτό μου.

— Όνειρα; Θα ήθελες στο μέλλον να συνεχίσεις να συνδέεις τη ζωή σου με τον αθλητισμό;

Στο μέλλον φαντάζομαι τον εαυτό μου σίγουρα μέσα στον αθλητισμό. Πιστεύω πως αυτή η αγάπη δεν θα φύγει ποτέ από μέσα μου. Παράλληλα, με φαντάζομαι και στον χώρο της Αισθητικής, που επίσης μου αρέσει πολύ, με ηρεμεί, με γεμίζει και μου ταιριάζει. Όμως σίγουρα ο αθλητισμός θα είναι πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μου.