Ένας μαραθωνοδρόμος 40 πόλεων και μια λέξη: Αυθεντικός

Τον συναντήσαμε να τρέχει μπροστά από το Μουσείο Φυσικών Επιστημών της Βαρκελώνης, το επιβλητικό, σκούρο παραλληλόγραμμο που μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα σε γυάλινα κτίρια διαφορετικών αποχρώσεων, στο ανοιχτό τοπίο του Parc del Fòrum. Δεν ήταν μόνος γύρω του, δεκάδες δρομείς ακολουθούσαν την ίδια διαδρομή, άλλοι σε γρήγορο ρυθμό, άλλοι χαλαρά. Εκείνον τον ξεχωρίσαμε από τη μπλούζα του: έγραφε «Αυθεντικός Μαραθώνιος Αθήνας 2022».

Είχε σταματήσει για λίγα δευτερόλεπτα να πάρει ανάσα. Όταν τον πλησιάσαμε και του ζητήσαμε λίγα λεπτά, χαμογέλασε. «Τρέχω σχεδόν κάθε μέρα, ήμουν κάποτε ανάμεσα στους πρωταθλητές. Τώρα τρέχω για μένα», μας είπε.

Αυτή την περίοδο μένει στη Βαρκελώνη. Από εδώ, μας εξήγησε, θα συνέχιζε μέχρι το εμβληματικό ξενοδοχείο της πόλης, το W Barcelona, που οι ντόπιοι αποκαλούν απλώς «La Vela», το πανί. Μια διαδρομή που ενώνει τη σύγχρονη αρχιτεκτονική με τη θάλασσα.

Έχει τρέξει σε περισσότερες από 40 πόλεις του κόσμου. Όταν το έκανε επαγγελματικά, το ημερολόγιο ήταν πυκνό. Τώρα, ως ερασιτέχνης, επιλέγει τους αγώνες πιο συνειδητά. Μας μίλησε για τον ιστορικό Boston Marathon, εκεί όπου ο αέρας της παράδοσης σε διαπερνά πριν ακόμη ξεκινήσεις. Για τον Tokyo Marathon, άψογα οργανωμένο, τεχνολογικά προηγμένο, με μια πόλη που σε καταπίνει και σε αποθεώνει μαζί. Για τον Reykjavik Marathon, όπου τρέχεις μέσα σε ένα τοπίο που μοιάζει εξωπλανητικό, με τον αέρα του Ατλαντικού να σου θυμίζει πόσο μικρός είσαι. Αναφέρθηκε στον Berlin Marathon, γρήγορη διαδρομή, επίπεδη, φτιαγμένη για ρεκόρ. Στον London Marathon, μια γιορτή μέσα στην πόλη. Στον New York City Marathon, πέντε δήμοι, πέντε διαφορετικές ενέργειες. Στον Chicago Marathon, σχεδόν μαθηματικός στη δομή του. Στο Paris Marathon, όπου η πόλη λειτουργεί σαν σκηνικό. Στη Στοκχόλμη, στη Σεούλ, στη Λισαβόνα, στο Άμστερνταμ. Θυμήθηκε τον Athens Marathon, και τότε το βλέμμα του άλλαξε.

Τον ρωτήσαμε. Έχει τρέξει σε τόσο εντυπωσιακούς αγώνες, σε διοργανώσεις που συχνά κατατάσσονται ψηλότερα στις διεθνείς λίστες. Γιατί η αγαπημένη του διαδρομή παραμένει η Αθήνα; Η λέξη είναι μία, είπε. Αυθεντικός. Στην Αθήνα νιώθεις ότι τρέχεις μέσα στον χρόνο. Δεν είναι απλώς μια διοργάνωση, είναι ένα ταξίδι. Από τον Μαραθώνα μέχρι το Παναθηναϊκό Στάδιο, κουβαλάς μια ιστορία που δεν επινοήθηκε για marketing.

Μίλησε για την αίσθηση της εκκίνησης στον Τύμβο. Για τη σιωπή των πρώτων χιλιομέτρων. Για την ανηφόρα μετά το 30ό, εκεί που καταλαβαίνεις γιατί ο μαραθώνιος δεν είναι απλώς 42.195 μέτρα, αλλά δοκιμασία χαρακτήρα. Σε άλλους αγώνες, συνέχισε, όλα είναι μεγαλύτερα, πιο θεαματικά, πιο εμπορικά. Αυτό είναι καλό μέχρι ενός σημείου. Κάπου όμως το υπερβολικό εμπορικό στοιχείο αρχίζει να φθείρει τη μνήμη, στην Αθήνα δεν έχεις αυτή την αίσθηση.

Δεν είναι ότι ο Μαραθώνιος της Αθήνας δεν είναι γνωστός. Είναι. Αλλά, όπως μας είπε, μπορεί και πρέπει να γίνει σύμβολο του παγκόσμιου αθλητισμού. Όχι επειδή είναι ο παλαιότερος, αλλά επειδή είναι ο αυθεντικός. Αυτό είναι brand από μόνο του, αρκεί να το καταλάβουμε. Η  κουβέντα άνοιξε. Από τον μαραθώνιο περάσαμε στην ίδια την πόλη. «Η Αθήνα μου αρέσει», είπε χωρίς δισταγμό. Έχει προβλήματα, όπως όλες οι ευρωπαϊκές πόλεις. Όταν ζεις εκεί, τα νιώθεις· όταν την επισκέπτεσαι, όμως, βλέπεις άλλα πράγματα.

Μας μίλησε για την αίσθηση ασφάλειας που νιώθει όταν κινείται στο κέντρο. Για το ότι μπορεί να συνεννοηθεί εύκολα. Οι περισσότεροι μιλούν αγγλικά, υπάρχει μια διάθεση εξυπηρέτησης που δεν τη βρίσκεις παντού. Έφερε ένα απλό παράδειγμα. Έτυχε να χρειαστώ επισκευή στο κινητό μου. Σε μια ώρα είχε λυθεί το θέμα. Σε άλλες πόλεις θα έπρεπε να περιμένω μέρες.

Η συζήτηση πήγε στις γειτονιές. Η Ακρόπολη είναι το σύμβολο, φυσικά. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Μίλησε για τα νέα μουσεία που έχουν ανοίξει τα τελευταία χρόνια. Για το παραλιακό μέτωπο που περπάτησε και έτρεξε, από το Φάληρο μέχρι πιο νότια. Για το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, που τον εντυπωσίασε με τον τρόπο που συνδυάζει πολιτισμό και ανοιχτό χώρο. Πήγα και προς το Ελληνικό, τη νέα πόλη που δημιουργείται, έτρεξα στο Experience Park. Βλέπεις ότι κάτι αλλάζει. Από τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις που αφέθηκαν στην τύχη τους για μια ολόκληρη εικοσαετία, τώρα δημιουργείται μια νέα, έξυπνη, πράσινη πόλη. Στάθηκε ιδιαίτερα στο παραλιακό τόξο. Δεν είναι πολλές οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που έχουν τέτοια πρόσβαση στη θάλασσα.

Και ύστερα μίλησε για τα νησιά. Από τον Πειραιά είσαι μια ανάσα από την Ύδρα, τον Πόρο, τις Σπέτσες. Αυτό δεν είναι δεδομένο αλλού. Να τρέχεις σε μια μητρόπολη και μέσα σε μία-δύο ώρες να βρίσκεσαι σε νησί.

Τον ρωτήσαμε αν η μπλούζα του ήταν απλώς ανάμνηση ή δήλωση. Χαμογέλασε ξανά. Είναι υπενθύμιση, είπε. Κάθε φορά που τη φοράω, θυμάμαι γιατί ξεκίνησα να τρέχω: όχι για τους χρόνους, όχι για τις κατατάξεις, αλλά για την αίσθηση του αυθεντικού.

Η Βαρκελώνη γύρω μας συνέχιζε στον δικό της ρυθμό. Το Μουσείο Φυσικών Επιστημών στεκόταν γεωμετρικό, σαν να παρατηρούσε κι αυτό την ανθρώπινη κίνηση. Οι δρομείς περνούσαν δίπλα μας. Εκείνος κοίταξε το ρολόι του· ήταν ώρα να συνεχίσει. Ο  μαραθώνιος, είπε πριν φύγει, είναι ο πιο ειλικρινής καθρέφτης. Σε όποια πόλη κι αν τρέξεις, θα συναντήσεις τον εαυτό σου. Απλώς στην Αθήνα τον συναντάς εκεί όπου ξεκίνησε η ιστορία.

Και έφυγε με ελαφρύ βήμα προς τη θάλασσα, προς το «πανί» της Βαρκελώνης που ήταν στο βάθος. Η μπλούζα του έγραφε «Αυθεντικός Μαραθώνιος Αθήνας 2022». Δεν ήταν απλώς μια διοργάνωση, ήταν μια επιλογή ταυτότητας. Ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό μήνυμα που κουβαλά ένας δρομέας που έχει διασχίσει δεκάδες πόλεις: ότι η κατάταξη δεν μετριέται μόνο σε λίστες και ρεκόρ. Μετριέται σε αίσθηση, σε μνήμη, σε ιστορία.

Και εκεί, η Αθήνα με τις αντιφάσεις, τις αδυναμίες, αλλά και τη βαθιά της στρώση χρόνου εξακολουθεί να έχει ένα πλεονέκτημα που δεν αντιγράφεται.