Ο Γκάλης, ο Βασιλακόπουλος και ο Συρίγος

Το μπάσκετ, έτσι όπως το ξέρουμε σήμερα, το έχτισαν στην Ελλάδα ουσιαστικά τρεις άνθρωποι: ο Γκάλης, ο Βασιλακόπουλος και ο Συρίγος. 

Ο πρώτος, το έκανε σούπερ θέαμα που άξιζε κανείς να το παρακολουθήσει οδηγώντας μαζί με τον Γιαννάκη, τον Φασούλα, τον Χριστοδούλου, τον Καμπούρη και τα άλλα παιδιά στον θρίαμβο του '87. 

Ο δεύτερος, άρπαξε την ευκαιρία και γέμισε την χώρα μπασκέτες «αναγκάζοντας» όσα παιδιά είχαν ταλέντο, ακόμη και στο τελευταίο χωριό, πρώτα να ασχοληθούν και μετά να αφομοιωθούν από ένα άψογα οργανωμένο  σύστημα που ήταν σε θέση να τα εξελίξει και να τα αναδείξει.

Ο τρίτος, γέμισε τα σπίτια με μπάσκετ μέσα από την τηλεόραση. Στην αρχή τσάμπα, μέχρι που τα ματς του Αρη, του ΠΑΟΚ, του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού και κάποιες στιγμές της ΑΕΚ έγιναν ένα από τα ακριβότερα τηλεοπτικά προϊόντα.

Σήμερα δεν υπάρχει κανείς από τους τρεις. Το χειρότερο; Δεν βρέθηκαν άλλοι του ίδιου διαμετρήματος για να εξελίξουν τα πράγματα και να οδηγήσουν το άθλημα σε νέα εποχή. Τα πάντα στάσιμα. 

• Ο Γκάλης κι ο Γιαννάκης δεν ασχολούνται επειδή όχι μόνο δεν τους θέλουν αλλά και επειδή οι ίδιοι δεν έχουν όρεξη να μπλέξουν σε μια φανερά αρρωστημένη κατάσταση. Φυσικά, όλοι καταλαβαίνουν πόσο πολύτιμη θα ήταν η παρουσία τους σε κάποιο πόστο.
• Ο Βασιλακόπουλος παραμένει καρφωμένος κοντά μισόν αιώνα στην καρέκλα του αφεντικού της ομοσπονδίας, αλλά μακριά από τον παλιό εαυτό του. Δεν είναι σε θέση να παρακολουθήσει τις εξελίξεις αλλά και δεν καταδέχεται βοήθεια από κανέναν παλιό μεγάλο μπασκετμπολίστα. Και μόνο η χείριστη σχέση που έχει με τον Γκάλη δείχνει το μέγεθος του αδιεξόδου.
• Ο Συρίγος έχει φύγει και οι καλοί διάδοχοι (π.χ. Παπαδογιάννης) δεν κρίνονται ικανοί να μεταδώσουν μεγάλα παιχνίδια της Ευρωλίγκας από κάποιο κανάλι ώστε να ξαναβάλουν τον κόσμο στο κλίμα των μεγάλων στιγμών του παρελθόντος. Ακόμη και τα ντέρμπι Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού που συντηρούσαν το ενδιαφέρον τείνουν να εξαφανιστούν. Οσα δημιουργήθηκαν από τα μέσα της δεκαετίας του '80, σε λίγο δεν θα υπάρχουν αφού κι ο Αντετοκούνμπο περισσότερο τσαλακώθηκε, παρά κέρδισε κάτι φορώντας τη φανέλα της Εθνικής.