Πού ήσουν όταν ο ΠΑΟΚ πήρε πρωτάθλημα;

Όταν έφευγα από την Τούμπα, τα ηχεία έπαιζαν τον ύμνο του ΠΑΟΚ. «Και του χρόνου» μονολόγησα. «Κάθε χρόνο», με διόρθωσε ένας τύπος που βάδιζε δίπλα μου. Θυμίζαμε χαρούμενες σαρδέλες που ζωντάνεψαν και βγήκαν από το κουτί τους. Πάω σαράντα χρόνια στην Τούμπα και ποτέ δεν τη θυμόμουν τόσο γεμάτη. Όπως και ποτέ μου δεν θα ξεχάσω αυτό που είδα το βράδυ της Κυριακής.

Αντιλαμβάνομαι, μαζί με σας, όταν αν το δεις εντελώς ψύχραιμα, σου φαίνεται ακραίο. Και είναι. Αλλά τι δεν είναι ακραίο στον ΠΑΟΚ; Από το τελευταίο αλάνι της Θύρας 4, το βαφτισμένο στη «Μαλαματίνα», ως τον πρόεδρο της ομάδας, τα πάντα είναι ακραία. Ακόμα και η κατάκτηση του πρωταθλήματος με το αήττητο θα είναι ακραία. Από όπου και αν κοιτάξεις την ιστορία αυτού του συλλόγου θα δεις ακρότητες. Πώς αλλιώς, λοιπόν, να αντιδράσει η πόλη; Ακραία. Είχε τόσο κόσμο στον Λευκό Πύργο που έλεγες ότι θα τον σηκώσουν και αυτόν, όπως ο Βιερίνια το τρόπαιο.

Δεν αξίζει να σας περιγράψω εγώ αυτό που έγινε στην Τούμπα. Είναι από τα γεγονότα που αφήνεις το βίντεο να τα πει όλα. Μπορώ όμως να σας πω πόσους ανθρώπους είδα να κλαίνε. Πολλούς. Πόσα ζευγάρια να φιλιούνται κάτω από τα πυροτεχνήματα. Και πόσοι μπαμπάδες έλεγαν στα παιδιά τους ότι αυτό δεν πρόκειται να το ξεχάσουν ποτέ. Έχω την αίσθηση ότι δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στη Θεσσαλονίκη θα θυμούνται αυτή τη βραδιά όπως παλαιότερες γενιές ανακαλούσαν στη μνήμη τους το τέλος ενός πολέμου ή κάτι σημαντικό τέλος πάντων. «Τι έκανες το βράδυ που ο ΠΑΟΚ πήρε το πρωτάθλημα;» Ήμουν μέσα, παιδιά.

Υπάρχουν τρόπο για να προσεγγίσεις και να εξηγήσεις ψύχραιμα την ακρότητα στους πανηγυρισμούς. Ο σύλλογος έμεινε 34 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα, διάστημα τεράστιο, ασύλληπτο για το μέγεθος και τη δυναμική του. Αυτό μόνο του αρκεί για να δημιουργήσει ψύχωση. Αν το επιστρώσεις με την αντιπαλότητα που εκδηλώνει η Θεσσαλονίκη προς «το κράτος των Αθηνών», μπορεί να δεις το πρωτάθλημα σαν λάφυρο ενός πολέμου που δεν υπάρχει έξω από τα ποδοσφαιρικά συμφέροντα. Και αν τώρα όλα αυτά τα υψώσεις στη δύναμη της επιρροής που έχει ο ΠΑΟΚ στην πόλη, παίρνεις το μέγεθος της έντασης και τον τόνο των πανηγυρισμών.

Ναι, βέβαια, ο ΠΑΟΚ είναι δίκαιος πρωταθλητής. Έριξε τα περισσότερα λεφτά και έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο, είναι μία πολύ απλή μαθηματική πράξη. Και λογικά μπορεί να πρωταγωνιστήσει τα επόμενα χρόνια, ειδικά αν καταφέρει και μπει στους χρυσοφόρους ομίλους του Champions League. Έχει πρόεδρο που βάζει χρήμα, κόσμο, σύντομα θα έχει και καινούργιο γήπεδο. Αν λειτουργήσει με σύνεση, θα πρωταγωνιστεί στην Ελλάδα και θα πλασαριστεί ως μία ενδιαφέρουσα νέα είσοδος στους μικρομεσαίους της Ευρώπης.

Και εγώ προσπαθώ να φανταστώ πώς θα είναι το συναίσθημα. Ο ΠΑΟΚ να πρωταγωνιστεί, να βγαίνει με αξιώσεις στην Ευρώπη, να σηκώνει μοντέρνο γήπεδο και να «εξημερώνει» τους άγριους στο πέταλο. Πώς θα μάθουμε να ζούμε χωρίς την «αρρώστια»; ΠΑΟΚ γίνεσαι για το δράμα. Θα χρειαστεί χρόνος για να το συνηθίσω. Ας είναι και 34 χρόνια, δεν έχω πρόβλημα.