Russian doll: Η δεύτερη σεζόν είναι ένα σύνθετο παζλ με πολλαπλές λύσεις

Η πρώτη σεζόν του «Russian doll» ήταν μια ένα είδος gothic «Μέρα της μαρμότας»: μακάβρια, παιγνιώδης, με αχτύπητο soundtrack, με υποβλητικούς φωτισμούς∙ ακόμα και το μακιγιάζ είχε ενδιαφέρον. Η δεύτερη σεζόν, που ξεκίνησε στις 20 Απριλίου, μας επαναφέρει στον κόσμο της Νάντια την οποία υποδύεται με ένταση και μπρίο η Natasha Lyonne: τα κόκκινα μαλλιά υπογραμμίζουν την ενέργειά της και η λίγο βαριά φωνή της υποδηλώνει την κούρασή της από τον κόσμο. Ολόκληρη η σειρά βασίζεται σε αυτό το πρόσωπο, που είναι cool, παίρνει τρελές αποφάσεις και αντιδρά με τόσο μπλαζέ τρόπο στις μεταμορφώσεις του χρόνου και του τόπου ώστε γίνονται πιστευτές − όχι μόνο για κείνη αλλά και για μας. Σ’ αυτή τη δεύτερη σεζόν δεν υπάρχει η επαναληπτικότητα της πρώτης: η Νάντια κάνει άλμα στον χρόνο και βρίσκεται στη φωτογενή και πολυκινηματογραφημένη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1980. Οι άνθρωποι που έχουν ζήσει τη Νέα Υόρκη εκείνης της εποχής νιώθουν μια παράδοξη νοσταλγία: η πόλη ήταν χρεοκοπημένη∙ βρόμικη και επικίνδυνη∙ συνέβαιναν καμιά δεκαπενταριά φόνοι την ημέρα. Οι δημιουργοί της σειράς, ανάμεσα στους οποίους είναι η ίδια η Lyonne καθώς και η Amy Poehler (γνωστή από το επιτυχημένο «Parks and Recreation») ήταν τότε παιδιά: ξέρουν τη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1950 από τον κινηματογράφο∙ κι έτσι την αναπαριστούν.

Με λίγα λόγια, η δεύτερη σεζόν δεν αποτελεί συνέχεια της πρώτης: το κοινό νήμα είναι ο κόσμος της Νάντια ο οποίος γίνεται όλο και ποιο δυσνόητος, όλο και πιο περίπλοκος∙ το «Russian Doll» είναι ένα σύνθετο παζλ με πολλαπλές λύσεις. Μαζί με το «Ι’M Thinking of Ending Things», αλλά και την πιο οικογενειακή ταινία «Εncanto», που οπτικοποιεί τον νοτιοαμερικανικό μαγικό ρεαλισμό, καθώς και το «Everything Everywhere All At Once»των Daniel Kwan και Daniel Scheinert, ένα ολόκληρο υποείδος φαίνεται να ενηλικιώνεται και να προκαλεί σκέψη: Πώς γινόμαστε αυτό που είμαστε; Μπορεί να αλλάξει αυτό που είμαστε; Η Νάντια ταξιδεύει στον χρόνο, αλλά δεν μπορεί να αλλάξει την ψυχική ασθένεια της μητέρας της που διαμόρφωσε τη ζωή και των δύο. Η ιδέα της αναπόδραστης μοίρας μάς επιστρέφει από την πρώτη σεζόν, αλλά στη δεύτερη εκδηλώνεται διαφορετικά. Παρά τη θεματολογία του, το «Russian doll» αποφεύγει τις μεγαλοστομίες: η ηρωίδα ταλαντεύεται ανάμεσα στο γελοίο και στο ανυπέρβλητο κι όλα τα πρόσωπα γύρω της −ο νεκρός της φίλος ο Άλαν, η καλύτερη φίλη της η Μαξίν− συμπληρώνουν αυτόν τον χαριτωμένο κόσμο που θυμίζει το «After Hours» του Σκορτσέζε∙ μια ξεχασμένη πολυφωνική ταινία όπου πρωταγωνιστούσε η νυχτερινή Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1980. Εξάλλου, οι δημιουργοί της σειράς φαίνεται ότι έχουν περίπου τα ίδια μουσικά γούστα με τον Σκορτσέζε: η δεύτερη σεζόν αρχίζει με το «Personal Jesus» των Depeche Mode και τελειώνει με το «Shine on You Crazy Diamond» των Pink Floyd.