Το «05:05» του Απόστολου Θηβαίου στο Studio Κυψέλης

Υπάρχουν κάποιες ιστορίες που ποτέ δεν θα κατανοήσουμε πλήρως. Είναι ιστορίες με τις οποίες δεν είμαστε ποτέ σίγουροι για το τι μέσα τους είναι πραγματικό και τι ονειρικό, ούτε για το τι μπορούμε πράγματι να θεωρήσουμε ως δεδομένα σταθερό. Συνήθως, τέτοιες ιστορίες καταφέρνουν είτε να κάνουν τον κόσμο μας πιο όμορφο, είτε να μας επικυρώσουν την βαθιά ασχήμια του.

Μία τέτοια ιστορία έρχεται να μας συστηθεί και στο Studio Κυψέλης, μέσα από την παράσταση του Απόστολου Θηβαίου «05:05». Γιατί πέντε λεπτά και πέντε δευτερόλεπτα; Διότι μόλις σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα μπορούμε να ζήσουμε ξανά και ξανά μια ιστορία, που πέρασε από τη ζωή μας, για να χαραχτεί στη μνήμη μας για πάντα, μαζί με όλα μας τα λάθη.

Ο Δημήτρης Παπαδόπουλος και η Αρμέλα Τσόκι θα ανέβουν στη σκηνή, με τη μουσική υπόκρουση του πιάνου, για να μας πουν την ιστορία ενός πατέρα και ενός κοριτσιού. Οι ιδιαιτερότητές τους; Ο πατέρας αποτελεί μία σκιά και έναν κίνδυνο του ίδιου του εαυτού, ενώ το κορίτσι ίσως και να μην υπήρξε ποτέ, παρά το γεγονός ότι είναι συνεχώς παρόν στις σκέψεις και τη φαντασία του άντρα, ως μία μόνιμη νεφέλη που τον ακολουθεί.

© Μανώλης Δημελλάς - Κοσμάς Ινιωτάκης

Στην πραγματικότητα ο πρωταγωνιστής έρχεται να λειτουργήσει σαν ένας Ορέστης του σήμερα και του τραχύ ρεαλισμού της εποχής μας. Η ιστορία του καταφέρνει να είναι συνάμα τρυφερή, αλλά και σκληρή, αφού μας μιλάει για όνειρα και ευκαιρίες που χάθηκαν, μέσα σε έναν κόσμο διαλυμένο, όπου τα πάντα είναι μετέωρα και τίποτα δεν μας υπόσχεται την μόνιμη παραμονή του.

Ο Απόστολος Θηβαίος σημειώνει για την ιστορία της παράστασης, που βραβεύτηκε στο 2^ο Φεστιβάλ Θεατρικού Μονολόγου Anasa Art 2019: «Διάβασα για αυτήν την ιστορία κάπου, κάποτε. Μα δεν έχει σημασία πια. Εκείνο το κορίτσι είναι πια χαμένο, ποτέ δεν θα ξεφύγει από τους ύπνους. Και εκείνος που χάθηκε με ένα μικρό ρίγος και ένα μικρό όνειρο που ποτέ και κανείς δεν ονειρεύτηκε…».

Δείτε περισσότερες πληροφορίες στο Guide της Athens Voice

© Μανώλης Δημελλάς - Κοσμάς Ινιωτάκης

© Μανώλης Δημελλάς - Κοσμάς Ινιωτάκης