Λένα Διβάνη

Έπεσα σε σκουληκότρυπα και μ’ έστειλε στον Βόλο στα 70s; «Όχι, βρε κουτό», άκουσα τη φωνή του Διονύση του Σαββόπουλου μέσα στο κεφάλι μου. «Είναι η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει...»

Eυτυχία είναι ένα ωραίο απόγευμα με ανοιξιάτικο ήλιο να πίνω καφέ με έναν φίλο ή μια φίλη ή μια παρέα

Τους το είπες μία και σ’ έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια. Τους το είπες δύο, τους το είπες τρεις. Έγραψες μια ταμπέλα-παράκληση, έγραψες δύο, η παράκληση έγινε προσευχή και η προσευχή απελπισία.

Μια βόλτα στην πόλη χωρίς πεζοδρόμιο, χωρίς χώρο και με πολλή υπομονή

Ξάπλωσες και γελούσες με τη φίλη σου καθώς «ακούγατε» τα μέλη σας να θερμαίνονται σιγά σιγά, να απλώνονται ξανά, να παίρνουν πίσω τη ζωή που τους έκλεψε ο ζόφος του παγκόσμιου χειμώνα

Το κορίτσι ξεκάθαρα χαιρόταν που περίμενε, τον χάριζε τον χρόνο του. Είχε έρθει προετοιμασμένο, ήταν φανερό. Περίμενε τον Λάζλο Κρασναχορκάι για να της υπογράψει το βιβλίο του.

Τι έγινε, βρε παιδιά; Πώς μας πιάσανε έτσι στον ύπνο;

Προτιμότερο από το να βλέπεις αγχωμένος στα τηλεοπτικά δελτία τις μπαρούφες του τρελού που κυβερνάει τη Γη