Φάγαμε την καλύτερη ψαρόσουπα του κόσμου στο Ναύπλιο

Η ψαρόσουπα είναι εύκολη στα χαρτιά αλλά ζόρικη στην πράξη: απλώς βράζεις τα ψάρια, σου λένε οι οδηγίες, βράζεις τα ζαρζαβατικά, αλατίζεις, ίσως αυγοκόβεις (αν και δεν είναι απαραίτητο), ίσως πήζεις τη σούπα με ρύζι, με σιμιγδάλι, με κορνφλάουρ, με άλλο μαγικό τρόπο, πάντως η επιτυχία της είναι στο χέρι σου… Που δεν είναι, πιστέψτε με – πρέπει να έχεις ΠΟΛΥ ΦΡΕΣΚΟ ΨΑΡΙ, σπαρταριστό, άσπρο κατά προτίμηση, και γενικά πρέπει να κεντήσεις προκειμένου να σου βγει θεά η ψαρόσουπα και όχι νερομπούλι, ή ψαρομπλούμ, όπως την αποκαλούσε κάποτε ο μικρός γιος μου.

Στο Ναύπλιο λοιπόν, σε μια εκδρομή χωρίς πρόγραμμα, και ένα ωραίο τραπέζι στο λιμάνι, στην ψαροταβέρνα «Μπούνος» ή «Ψαροσαβούρας», κατά το καλλιτεχνικό του. Κάγχασα ελαφρά όταν μου είπανε για ψαρόσουπα, επειδή στη Θάσο και στην Καβάλα έχουμε παράδοση, ή στην οικογένειά μας, έστω, και τι να μας πούνε τώρα οι ψαρόσουπες της σειράς. Αλλά ορίστε που ο «Μπούνος» φτιάχνει μια σούπερ ψαρόσουπα τελικά, κρεμώδη όσο χρειάζεται (αλλά όχι αυγοκομμένη), χυλωμένη ωστόσο, λεμονάτη με τη σωστή δόση λεμονιού, με μεγάλα κομμάτια ψαριών να κολυμπάνε ραχατλίδικα ανάμεσα στα καρότα, τα σέλινα και τις πατατούλες. Τα ψάρια ήτανε συναγρίδα, μπακαλιάρος ίσως, καμιά σκορπίνα, μπορεί και κανένας σπάρος, όλα χωρίς κόκκαλα, που είναι ένα θαύμα από μόνο του όταν μιλάμε για ψαρόσουπα – έφαγα τρία πιάτα (ψαρόσουπα) και δεν πέτυχα ούτε μισό λέπι, ή κόκκαλο.

Του έβγαλα το καπέλο του «Μπούνος». Ήταν μια κρύα, φωτεινή μέρα, η ψαρόσουπα έφτασε καυτή, μυρωδάτη, θεραπευτική για τη στεναχώρια, συνοδευτική της χαράς, χορταστική (μη κοιτάτε τα τρία πιάτα μου), ευκολοχώνευτη και βελουδένια από όλες τις απόψεις. Στις πάρα πολλές ψαρόσουπες που έχω φάει, αυτή του «Μπούνος» είναι η τοπ. Μέχρι που σκέφτομαι να ξανα-πεταχτώ στο Ναύπλιο, που είναι κούκλα πόλη έτσι κι αλλιώς, για να ξαναφάω ψαρόσουπα στον «Ψαροσαβούρα».

«Ψαροταβέρνα Μπούνος» ή «Ψαροσαβούρας», 2752027704, 6974911771, Μπουμπουλίνας 77, Λιμάνι, Ναύπλιο