Πού θα βρεις το πιο κεφάτο μεξικάνικο στο κέντρο της πόλης;

Στο Μεξικό δεν έχω πάει - εδώ ζορίζομαι να πάω μέχρι τη Λάρισα, που έχω δικό μου άνθρωπο – και τεκίλα δεν πίνω, επειδή την είχα πάθει με τεκίλα κάποτε, μικρή, και μου έγινε μάθημα… αλλά: αναγνωρίζω το τέλειο σέρβις σε μαγαζιά που είναι περατζάδα, άρα τους είναι δύσκολο από πρακτική άποψη να έχουν τέλειο σέρβις, και όταν έχουν, πρόκειται για σπουδαίο κατόρθωμα, οπότε τους αξίζουν πολλά μπράβο. Το «Tekila cocina mexicana» είναι τέτοιο μαγαζί, με ΤΟ σούπερ ευγενικό, αποτελεσματικό σέρβις, μάλιστα σε βράδυ Παρασκευής, σε ώρα αιχμής. Εκεί όπου δοκιμάζονται τα σέρβις όλου του κόσμου και συχνά πάνε άπατα.

Όχι όμως του «Tekila cocina mexicana». Στο οποίο μεξικάνικο βρεθήκαμε τυχαία με φίλη, και παραγγείλαμε νάτσος με σάλτσες, δηλαδή ντιπ(ς), κι έπειτα τραγανά τσούρος με σάλτσα καραμέλα. Με το κρασί μας, μάλιστα, λάου-λάου. Επειδή θέλαμε να πιούμε κρασί συνοδευόμενο από ένα σνακ, κι επειδή φάγαμε πρώτα ένα τάκο, οπότε δεν χρειαζόμασταν περισσότερα. Οι σάλτσες ήταν τέσσερεις διαφορετικές, τυρί, αβοκάντο, καυτερή, μαγιονεζο-ειδής, όλες πολύ ωραίες, όπως και το τάκο τσίλι-κον-κάρνε ήτανε κορυφαίο στο είδος του. Τα τσούρος, σα λουκουμαδάκια μακρόστενα που κανονικά δεν ταιριάζουν με το κρασί, ήτανε υπέροχα γιατί πόσο κρασί μπορεί να πιεί κανείς πριν περάσει στο γλυκό, και ο λογαριασμός ήταν λογικός, έχει πιάτα από 6-7 ευρώ, με 10-15 ευρώ την μέση τιμή πιάτου.

Στα όρθια τραπεζάκια έξω από το «Tekila» στεκόντουσαν (όρθια) πολλά αγόρια κάθε ηλικίας, από 25-65 ετών, μπορεί και μεγαλύτερα – αν και ο μέσος όρος ηλικίας ήταν βαριά τα 40-45 εκείνο το παγερό χειμωνιάτικο βράδυ. Καταλάβαμε, η φίλη μου κι εγώ, ότι το μαγαζί είναι στέκι για αγόρια/άντρες, όπως άλλα μαγαζιά είναι στέκια για κορίτσια/γυναίκες, και μεταφέρω την πληροφορία επειδή είναι χρήσιμη σε μερικές-μερικές, ή και σε όλες. Κατά τα άλλα το εσωτερικό του «Tekila» είναι όμορφο, με την σωστή πινελιά λάτιν, με χρώματα που δεν βγάζουν μάτι, με διακριτικό τρόπο και όχι φεστιβάλ-Φρίντα-Κάλο, όπως έχουμε συνηθίσει τα Μεξικάνικα.

Κανένα εξπερτίζ δεν έχω στην μεξικάνικη κουζίνα, όπως το έθεσα εξ αρχής, απλώς το «Tekila» είναι ένα ωραίο μαγαζί, εστιατόριο αλλά και μπαρ που αργότερα κλαμπίζει, με καλή μουσική στη σωστή ένταση, με τραπεζάκια έξω στο περίπου-πλατειάκι στην αρχή της Κολοκοτρώνη, με σόμπες-στούκας, με κόζυ ατμόσφαιρα, νόστιμα σνακ, και αυτό το ευγενικό, ξαναλέω, σέρβις, που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι είσαι η μοναδική πελάτισσα. Κι ας είσαι μία από τις πολλές, που αναρωτιούνται γιατί ως τώρα δεν είχε ιδέα ότι εδώ μαζεύονται τόσα αγόρια, και μάλιστα καλοστεκούμενα. Ή ότι η παγωμένη μαργαρίτα-φράουλα είναι τόσο απολαυστικό κοκτέιλ ακόμα και μετά το επιδόρπιο. Χικ.

«Tekila cocina mexicana», Κολοκοτρώνη 3, 2103232482