Κατά 1 εκατ. λιγότεροι οι εργαζόμενοι από τους μη απασχολούμενους

Με την απασχόληση στην Ελλάδα να αποτελεί πλέον προνόμιο, κανένα στατιστικό στοιχείο δε μοιάζει αρκετά ζοφερό. Ή μήπως όχι; Οι μη απασχολούμενοι συμπολίτες μας υπερέχουν σήμερα κατά 992.000 άτομα έναντι των απασχολουμένων.

Η μεγάλη αυτή απαξίωση του εργατικού δυναμικού, συνέπεια της ανεργίας, εκτός των κοινωνικών δεινών που επιφέρει, αναδεικνύεται παράλληλα και στον πιο ύπουλο υπονομευτή της είσπραξης δημοσίων εσόδων.

Από την εκτόξευση της ανεργίας στο 25,7%, σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τον Σεπτέμβριο του 2012, και τη διόγκωση του αριθμού των ανέργων σε περισσότερους από 1.260.000 ανθρώπους, προκύπτει ότι σήμερα ένας εν ενεργεία εργαζόμενος (στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα) «συντηρεί» με το προϊόν της εργασίας του (μειωμένος μισθός, κατάργηση επιδομάτων) περισσότερο από 1 (περίπου 1,5) μη απασχολούμενο πολίτη.

Η μελανή εικόνα αποτυπώνεται με την καταστροφή περίπου 800.000 θέσεων εργασίας μέσα σε μία τετραετία και σηματοδοτεί τη στέρηση της βασικότερης πηγής των εισφορών επί της εργασίας, που αποτελούν βασικό τροφοδότη των ασφαλιστικών ταμείων και των οργανισμών.

Επιπροσθέτως, κάθε ένας εργαζόμενος που προστίθεται στην ανεργία έρχεται πιο κοντά στον κίνδυνο της φτώχειας, αφού σύμφωνα με τα στοιχεία του 2011 της «Ευρωπαϊκής Πλατφόρμας», ο κίνδυνος αυτός για τους ανέργους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο είναι 5 φορές μεγαλύτερος από τον κίνδυνο που αντιμετωπίζει ένας εργαζόμενος με σύμβαση (5%).

Όπως επισημαίνεται από τα οικονομικά φύλλα, παρόμοια ανισοβαρής σχέση μεταξύ απασχολούμενων – ανέργων παρατηρείται μόνο σε ακραίες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, όπως αυτές που χαρακτήριζαν τις βαλτικές και βαλκανικές χώρες μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μοντέλου, αλλά σε συνθήκες που δεν επιτρέπουν την εκτόνωση με μαζικές μεταναστεύσεις παρά μόνον για το υψηλά ειδικευόμενο δυναμικό.