Athens Voices 20.09.2023: «Άι ντοντ αντερστάντ. Και δεν έχω και χρόνο για αντερστάντ, δηλαδή»

Σε καφέ που είναι δικηγορικό στέκι, κύριος μιλάει στο κινητό του:
«Ναι, καλημέρα. Ονομάζομαι Νικηταράς… Όχι μωρέ, τι συγγενής με τον Νικηταρά μου λέτε! Όλοι πια έχουν συγγένεια με τους ήρωες του ’21;»
(Εξάρχεια, Τρίτη πρωί)

Κυρία Α: Κυρία μου, πού πάτε; Από δω είναι η ουρά.
Κυρία Β: Έχω τον άντρα μου στο κρεβάτι…
Κυρία Α: Κι εγώ τον έχω ετοιμοθάνατο.
(Δευτέρα πρωί στην ουρά, εφορία Νίκαιας)

Plus size νεαρός ντυμένος πολύ μοντέρνα λέει σε φίλο του:
«Κουράστηκα! Δεν μπορώ και τους τρεις. Ένας εδώ, ένας στην Αθήνα και ο άλλος στο Μαρούσι τώρα; Κομμάτια έχω γίνει».
(Πειραιάς, έξω από το Δημοτικό Θέατρο, Σάββατο απόγευμα)

«Τους ξέρω εγώ τους νεόπλουτους, έχω πάει σε καλό σχολείο. Ανεβαίνουν στο σερφ και νομίζουν ότι είναι ημίθεοι».
(Καντίνα Λυκαβηττού, Κυριακή μεσημέρι, κυρία συζητάει με κύριο)

«Ο προϊστάμενός μου μην ακούσει για Τσίπρα και Νταλάρα, γίνεται Τούρκος… Και στις συγκεντρώσεις εδώ δίπλα, όλο Νταλάρα παίζουνε. Θέλει να βγει να τους βάλει τις φωνές».
(Νεαρές συζητούν στο μετρό. Ευαγγελισμός, Παρασκευή πρωί)

Δικηγόρος: Πρέπει να το προσδιορίσω εγώ, δηλαδή;
Εκνευρισμένη γραμματέας: Άι ντοντ αντερστάντ. Και δεν έχω και χρόνο για αντερστάντ, δηλαδή.
(Ειρηνοδικείο, Τετάρτη πρωί)