Back for good μέσα σε πνιχτά βογγητά

Σε εκείνη του την ερώτηση δεν ήταν σίγουρη τι έπρεπε να απαντήσει. Το σωστό θα ήταν να πει την αλήθεια. Είχε καλή σχέση με την αλήθεια, αλλά ως προς αυτό που τη ρώτησε, η Λίζα τα είχε λίγο μπερδεμένα. Κάπως έτσι, μέσα σε διάφορα «χμμμ, άσε με λίγο να σκεφτώ», αποφάσισε να πιάσει τα πράγματα απ’ την αρχή τους…

Ήταν, λοιπόν αυτός από πάνω με τον πλήρη έλεγχο της φάσης. Αυτή παραδομένη με το χέρι της στα μαλλιά του. Τη στιγμή που κρατώντας την απ’ τη μέση, την ανασήκωσε για να την ανεβάσει πάνω του, δίνοντάς της τον έλεγχο, η Λίζα χαμογέλασε συνωμοτικά και κοιτάζοντάς τον στα μάτια του ψιθύρισε μέσα σε πνιχτά βογγητά το όνομά του και την παραδοχή: «μ’ αρέσει»…

Και προφανώς το εννοούσε… αλλά η ερώτησή του «Μου άρεσε που άκουσα το όνομά μου. Το έκανες επίτηδες ή σου ξέφυγε;», έμοιαζε λίγο με παγίδα και η Λίζα δεν ήταν έτοιμη να πέσει μέσα, αν και γούσταρε πολύ και να την αντιμετωπίσει. Απ’ τη μια αν του έλεγε ότι της ξέφυγε πάνω στο σεξ θα ήταν σαν να του παραδέχεται ότι είναι αυτός –και άλλος κανείς- κυρίαρχος σε όόόλα της τα πάθη… κι απ’ την άλλη αν του έλεγε ότι το έκανε επίτηδες, θα ‘ταν σαν να του λέει πως έχει κιόλας αποκωδικοποιήσει το ανδρικό γένος. Πράγμα αφόρητα τρομακτικό για έναν άντρα. «Πόσο άχρηστο και το “κορώνα-γράμματα”, ρε γαμώ το!», μουρμούρισε φυσώντας προς τα πάνω μια τούφα της.

«Λοιπόν;», επανέλαβε αυτός λίγο μετά.

«Δεν είμαι καν σίγουρη ότι είπα το σωστό όνομα», του απάντησε αυτή, δαγκώνοντας με συστολή τα χείλη της.

Κορώνα ή γράμματα; Πφφφ… εξάρες!