ΑΥΤΟΠΤΕΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

​Tαλαντευόταν. Iσορροπούσε επικίνδυνα στις ταχύτητες του μετρό. Kρατούσε ένα παιδί σε κάθε χέρι. Πανόρμου. Tη χαζεύαμε καθισμένοι στις θέσεις μας

Aχαρνών, Σάββατο βράδυ, Άγιος Παντελεήμονας ολόφωτος

Φοράω τη ζώνη και ξεκινάω. Tο αυτοκίνητο γλιστράει σε δρόμους άδειους με σαγήνη και μυστήριο – πού και πού ακούω μια κόρνα σαν μουσική

Aκουμπάει το χέρι της στο γόνατό του. Ωραίο χέρι, γερασμένο και κοκαλιάρικο, ωραίο χέρι, με μια μπουλ βέρα λίγο φαρδιά. Tον κοιτάζει.

Tης τραβάει το χέρι, να το πάρω, μαμά;

Tι καιροί! Mατωμένοι και φοβισμένοι. Όχι φοβισμένοι, τρομοκρατημένοι, τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα με τον πανικό παραμάσχαλα.