Τι διαβάζει μια φεγγαροντυμένη;

Οι μέρες κρύες, αλλοιωμένες στη ρουτίνα, το άψυχο σώμα μου τρεκλίζει ως τη στάση με προορισμό την απαγχώνιση της ψυχής. Εκεί, μετά το πέρασμα της αυγής η όψη σου χρωματιστή δίνει νότες ευτυχίας και παροδικής ελπίδας. Δεν μπορώ να εύχομαι σε μια αναβάθμιση, δεν είμαι παρά ένας θνητός, που έτυχε περπατά άηχες μέρες και στηρίζει το πνεύμα του σε χλομά δέντρα περιμένοντας ένα χαμόγελο, μόνο ένα.