Αναγνώστης με αιτία: Παρουσίαση του βιβλίου «Στα τέσσερα» της Miranda July, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια
Να ένα βιβλίο ο τίτλος του οποίου θα σε δυσκόλευε για δώρο στη γιαγιά σου. Ή στη μαμά σου, για να είμαστε ειλικρινείς. Τίτλος δηλωτικός μιας στάσης ιεραποστολικής, που ωστόσο δεν συνδέεται ακριβώς με τη θρησκεία, μάλλον στο Κάμα Σούτρα παραπέμπει.
Η ηρωίδα του μυθιστορήματος «Στα τέσσερα»της Miranda July (εκδ. Αλεξάνδρεια)είναι μια σαρανταπεντάρα επιτυχημένη συγγραφέας που βιώνει ένα μάλλον πληκτικό γάμο, έχει έναν εφτάχρονο γιο ο οποίος δεν έχει αποφασίσει ακόμα για το φύλο του –το Σαμ– και μια έντονη επιθυμία να γνωρίσει νέες περιπέτειες. Τι λογής περιπέτειες, δεν ξέρει ούτε η ίδια. Αποφασίζει να κάνει ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη όπου έχει φίλους να δει και δουλειές να διεκπεραιώσει. Θα πάει μόνη. Σύζυγος και τέκνο την αποχαιρετούν κι εκείνη μπαίνει στο αυτοκίνητο και…
Και ύστερα από μισή μόλις ώρα ταξιδιού σταματάει σε μια μικρή πολίχνη, πάει να βάλει βενζίνη σ’ ένα πρατήριο καυσίμων κι εκεί συναντάει έναν θελκτικό νεαρό που μοιάζει να της κλείνει το μάτι. Η συγγραφέας μάς αλλάζει στη στιγμή πλάνο, εγκαθίσταται σε ένα μοτέλ –σαν εκείνα τα δεκάδες μοτέλ που έχουμε δει κατά κόρον στις ταινίες του Χόλιγουντ– κι αποφασίζει να αλλάξει εντελώς τη διακόσμηση στο δωμάτιο που της έχει παραχωρηθεί. Είναι παράφρων; Κρούει τη θύρα της η εμμηνόπαυση; Έχει κιαλάρει τον νεαρό που συνάντησε τυχαία και τώρα ετοιμάζεται να τον αδράξει, φερμάροντάς τον σαν θηρευτής στη σαβάνα;
Κάποια στιγμή, ύστερα από μια εβδομάδα, επιστρέφει στην οικογενειακή εστία και περιγράφει ανερυθρίαστα πώς πέρασε –τάχα μου– στη Νέα Υόρκη όπου υποτίθεται ότι είναι όλες αυτές τις μέρες. Ο σύζυγος καταπίνει τα ψέματα που τον βολεύουν, αφού έχει κι αυτός τη δική του σχέση εκτός γάμου. Την ίδια στιγμή, το παιδάκι τους –το Σαμ, για να μην ξεχνιόμαστε– προσπαθεί να φτιάξει τα λέγκο του. Ο ορισμός της Αγίας Οικογένειας.
Όμως το πράγμα δεν σταματάει εδώ. Γίνεται ακόμη πιο πικάντικο. Στα τέσσερα αληθινά, αφού η ηρωίδα μας ξετρελαίνεται αυτή τη φορά με κάποια νεαρή κοπέλα, μια εικαστικό, και πείθει τον άντρα της ότι θα ήταν καλύτερα να μείνει κι αυτός με την ερωμένη του ώστε ο καθείς να είναι καλά κι ωραία. Ο καθείς με τα όπλα του, που θα έλεγε κι ο ποιητής. Βέβαια, τίποτα δεν διαρκεί παντοτινά…
Όπως έχετε αντιληφθεί μέχρι τώρα, πρόκειται για ένα μυθιστόρημα –εξαίρετα μεταφρασμένο από τη Νατάσα Σιδέρη– που προτείνω ανεπιφύλακτα. Δύσκολο να το αφήσεις από τα χέρια, και μάλιστα τέτοιες μέρες που πολλά ξεγλιστρούν από τα χέρια μας.
Ντιπ τίποτα δεν μου έμαθαν οι έρωτες, εμένα προσωπικά – αλλά στη Δήμητρα Ζάφειρα έμαθαν διάφορα πράγματα, τα οποία μοιράζεται μαζί μας με το χρήσιμο, τελικά, βιβλίο της.
Με το μυθιστόρημα «Η Βιβλιοθήκη των Ανήσυχων Κόσμων» συμμετέχει ενεργά στη συζήτηση για τα οφέλη και τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης και προσφέρει άφθονο υλικό για σκέψη
Ο πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας και μεταφραστής μιλάει με αφορμή την επανακυκλοφορία του βιβλίου του «Η πόρτα – Una comedia humana» από τις εκδόσεις Βακχικόν
17°
