Η Άννα Σωτρίνη μιλάει για τη νέα της ποιητική συλλογή που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος
H ποιητική συλλογή «Tableau Vivant» (εκδ. Κέδρος) θα παρουσιαστεί τη Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2025, στις 17.30, στο De Facto (Π. Μελά 19, Θεσσαλονίκη) και η Άννα Σωτρίνη αναφέρεται στη δημιουργική της πορεία, τις εικόνες και τις σιωπές που ζωντανεύουν μέσα στις σελίδες του βιβλίου της.
— Πόσο από σένα υπάρχει στα «Tableau Vivant» και πόσο από τους ανθρώπους που κουβαλάς μέσα σου; Το «Tableau Vivant» δεν είναι εξομολόγηση. Υπάρχω μέσα του ως ρυθμός, όχι ως βιογραφία. Οι άνθρωποι που κουβαλώ είναι οι σκιές πίσω από κάθε ποίημα. Φίλοι, νεκροί, εραστές, φωνές. Δεν τους κατονομάζω. Τους αναγνωρίζω. Η συλλογή είναι το σώμα που δεν έχω.
—Αν μπορούσες να «ζήσεις» μέσα σε ένα από τα Tableau Vivant, ποιο θα διάλεγες και γιατί; Το «Χρόνος πρώτος δίχως τη σκιά του πεύκου». Είναι οι φίλοι μου. Όχι ως ανάμνηση, αλλά ως παρουσίες και απουσίες ταυτόχρονα. Οι φίλοι είναι οι καθρέφτες μου. Αιχμηροί, αλλιώτικοι, ίδιοι.
—Τελικά, τι σημαίνει για σένα να στέκεσαι ακίνητη μέσα σε μια εικόνα που αλλάζει; Σημαίνει να μην τρέχω πίσω απ’ την αλλαγή. Να μένω εκεί, όπως είμαι, και να παρατηρώ τι φεύγει, τι μένει και τι μεταμορφώνεται. Ακίνητη δεν σημαίνει αδρανής. Σημαίνει παρούσα.
Έγραψαν για τη νέα ποιητική συλλογή της Άννας Σωτρίνη
Το «Tableau Vivant» της Άννας Σωτρίνη δεν είναι απλώς μια ποιητική συλλογή, είναι ένα ταξίδι μέσα στα δωμάτια της ψυχής, εκεί όπου οι μνήμες ξυπνούν με λέξεις. Σε κάθε ποίημα ένιωσα να καθρεφτίζεται κάτι δικό μου – μια αγάπη, μια πληγή, ένα χαμόγελο. Η Άννα ζωγραφίζει τη σιωπή, και μέσα της αναγνωρίζεις τη δική σου φωνή. – Πραξιτέλης Σαραντόπουλος, δημοσιογράφος
Όσο κι αν ο τίτλος της ποιητικής συλλογής της Άννας Σωτρίνη –«Τableau Vivant»– παραπέμπει σε μια «ζωντανή εικόνα», στο βάθος δεν στέκεται μπροστά στην πραγματικότητα για να την αναπαραστήσει, αλλά για να τη μετασχηματίσει. Όπως είπε και ο Μαγιακόφσκι: «Η τέχνη δεν είναι καθρέφτης που αντανακλά την πραγματικότητα, αλλά ένα σφυρί με το οποίο της δίνουμε σχήμα». – Τζίνα Παπαλεξίου, Δρ Φιλοσοφίας ΕΔΙΠ ΕΚΠΑ
Το «Tableau Vivant» έρχεται να μας θυμίσει ότι η ποίηση ούτε έκφραση συναισθημάτων είναι ούτε διδάσκει. Η ποίηση στοχεύει σε κάτι βαθύτερο: στην ανακάλυψη του χαμένου, και πραγματικού εντέλει, εαυτού μας, αν πιστέψομε, όπως έχει λεχθεί, ότι «πραγματικοί παράδεισοι είναι ο χαμένοι παράδεισοι». Κάθε νέα εμπειρία μας επικάθεται σε μια προγενέστερη. Ο ποιητής, για να πετύχει τον στόχο του, οφείλει να μεταχειριστεί τις κατάλληλες λέξεις, εκείνες που θα μας επιτρέψουν να φτάσομε στον αληθινό μας παράδεισο. Έργο άκρως επίπονο! – Θεοδόσης Πελεγρίνης, συγγραφέας-ηθοποιός
Mια διεισδυτική ματιά στην υπαρξιακή αγωνία, μια οδυνηρή επαφή με την αδυσώπητη πορεία του χρόνου, αναδύονται μέσα από τους στίχους του «Τableau Vivant». Η πυκνή σκέψη και η θαρραλέα χρήση των λέξεων και των μεταφορών αποδίδουν δυναμικά την ανθρώπινη μοίρα και τον αέναο αγώνα της για δικαίωση. – Πάγια Βεάκη, Ιστορικός, διευθύντρια Σχολής Βεάκη
Ο Νικολό Αμανίτι εξετάζει τη δύναμη της δημόσιας εικόνας και τις συνέπειες της έκθεσης, ενώ η Τζούλια Καμινίτο στρέφει το βλέμμα στις αόρατες πληγές που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο πολύ πριν αποκτήσει τη δική του φωνή
Η συγγραφέας μιλά για το νέο της ψυχολογικό θρίλερ, τη δημιουργική εμμονή, τη μοναξιά, την επινόηση και το σκοτεινό βλέμμα που μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Ο γερμανός συγγραφέας αφηγείται τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ποιητής, μιλά για την τέχνη της αφήγησης, τα πρότυπα για τους χαρακτήρες του, τη ζωγραφική.
Η Μαίρη Σιάνη-Ντέιβις στο βιβλίο «Έντιμος εμπορία» γράφει για μια γενιά που γεννήθηκε πριν από τον πόλεμο αλλά τον πρόλαβε, όπως και τον Εμφύλιο, στην πιο τρυφερή της ηλικία
Με αφορμή το νέο του βιβλίο, «Η ανάγκη της εμψύχωσης», ο ομότιμος καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας μιλά για τη σύγχρονη εποχή της ψυχικής κόπωσης και της εσωτερικής παραίτησης.
17°
