Η Κατερίνα Ατσόγλου φτιάχνει «Συμβολισμούς»

Εκείνα τα ολόλευκα χέρια του εξωφύλλου θα έλεγα δίχως πιθανότητα λάθους πως ανήκουν σε κάποιο πρόσωπο εμβληματικό. Κάποιον που ζωγραφίστηκε στον καιρό του μα για άλλους λόγους, αυστηρά καλλιτεχνικούς, επιβίωσε ως τις μέρες μας, κρατώντας ανέπαφες τις σημασίες του. Ίσως κάποιος σαν τον Ρίτσαρντ Σάθγουελ του Χολμπάιν. Το πρόσωπό του, όμως, τίποτε δεν το μαρτυρά, τίποτε δεν το αποκαλύπτει. 

Μα στα αλήθεια θαρρείτε πως τούτο το αίνιγμα παραμένει ανοιχτό στις πιθανότητες; Νομίζετε πως δεν αρκούν τα ποιήματα για να περιγράψουν σφυγμούς και στίχους και αφορισμούς γεννημένους μες στις πιο απλές βιογραφίες; Έχετε την εντύπωση πως σε μια στροφή επάνω δεν μπορεί να υδατογραφηθεί ένας νεαρός και υπέροχος Τηλέμαχος με αμυγδαλωτά μάτια και πως ένας Καίσαρ δεν τρέμει μες στα φύλλα του θλιβερού του κήπου;

Η Κατερίνα Ατσόγλου φτιάχνει Συμβολισμούς με τα απλούστατα υλικά της καθημερινής περιπέτειας. Τοπία του κόσμου που ανασαίνει, κόσμος των χεριών, μια απέραντη βιοτεχνία της ομορφιάς και της ιδέας. Χτυπά η ποιήτρια τα λεπτουργημένα σύρματα, χορδές του σύμπαντος που μυστικά προσμένει μια παρατήρηση, μια τρυφερή χειρονομία. Τα ποιήματα, οι έρωτες, το ωραιότερο, το θερμότερο κινέζικο κόκκινο χρώμα, τα ηχεία ενός σιδεράδικου, το όνομά σου με τα προσυμφωνημένα του γράμματα, με τα κεφαλαία και τους τονισμούς του που συνοψίζονται όλα ανεξαιρέτως στον ύστατο στίχο, όλα κατοικούν στο στιχουργημένο –ας μου επιτραπούν όλες οι αυθαιρεσίες απόψε–, εξοχικό κόσμο ενός κοριτσιού. Τίποτε δεν θυμάται από τους αιώνες η Κατερίνα και ας μοιάζει να ακουμπά σε παλιές υδρίες και στίχους ροτόντες, λατρευτικούς των αγαλμάτων. Τα ποιήματά της βρίσκουν τον ορισμό τους στις στροφές των στροφάλων εκείνου του παράδοξου πλοίου που δεκαετίες γυρεύει το λιμάνι του σε αυτόν τον μικρό, τον μέγα τόπο. Και έπειτα, δίχως σημάνσεις, μόνον με δανεικές καρδιές και πληγωμένα λαγόνια η Κατερίνα από το μετερίζι των εκδόσεων Βακχικόν, βγάζει στους παλιούς αραμπάδες την καινούρια της φωνή. Μονάχα να απαντά και να ξυπνά τα κοιμισμένα περιστέρια που προσμένουν ρεαλιστικά για να ματώσουν το όνειρο στην έξοδο της μικρής στροφής. 

Η ποιήτρια που μοιάζει να εκπληρώνει την ιδιοτροπία της διαλέκτου  της κάπου βρίσκει στέρεα την φωνή της και ρίχνει τους σπόρους της πρόζας που περιφρονεί το μέτρο. Και όμως υπακούει την ίδια στιγμή στους βαθιούς ρυθμούς αφήνοντας στην άκρη τις ιλουστρασιόν εικόνες και τα κολλαρισμένα μανεκέν, χωράφια μουσικά ενός επίμονου χειμώνα για να ταξιδέψει ως της παρουσίας τα περιθώρια, επιδοκιμάζοντας όσους κάποτε ισχυρίστηκαν πως στα άκρα κοιμάται η ζωή. Μεταμορφώνεται σε γυναίκα που ποθεί, ντυμένη στα κόκκινα περπατά στο δάσος, ποτά κλαριά σπασμένα , όχι από λάθος μα για να ακουστεί.  Φορά τ΄άσπρο φουστάνι μιας σκληρής αθωότητας και άλλοτε το μαύρο φόρεμα της λύπης. Και έτσι σαν καλοζυγισμένος, χάρτινος αετός κυμαίνεται από τις εικόνες ως το αίσθημα, γράφοντας ποιήματα συνθήματα στις λευκότατες σελίδες.

Η Κατερίνα Ατσόγλου και οι εκδόσεις Βακχικόν φέρνουν στο φως τους Συμβολισμούς, γυρεύοντας να καταθέσουν έναν ακόμη οβολό στην ζωηρή, ποιητική παραγωγή του καιρού μας. Και είναι να απορεί κανείς με την ξέφρενη αυτή και γεμάτη ταλέντο ανωνυμία που πλημμυρίζει τα ράφια των βιβλιοπωλείων, συνθέτοντας από την αρχή τον κόσμο και το μέτρο του. 

Είναι όμως και να απορεί κανείς πως οι αφορισμοί της Κατερίνας Ατσόγλου δεν έχουν ήδη κερδίσει με την οικονομία τους το βιβλιόφιλο κοινό που από εμπειρία προσωπική, αναζητά, εξερευνά, πειραματίζεται, απορρίπτει και λατρεύει ζητώντας την ανανέωση του σφυγμού. Είναι να απορεί κανείς πως τόσο λίγοι, όπως η δημιουργός των Συμβολισμών στρέφουν το βλέμμα τους προς το φάσμα του Ανδρέα Εμπειρίκου που έτσι συθέμελα συγκλόνισε με στίχους υπερπόντιους το ελληνικό δαιμόνιο. Τόσο λίγοι που προσμένουν στο λιμάνι για εκείνα τα πελώρια, νυχτωμένα φώτα που έρχονται αργά μέσα από τις διώρυγες της νύχτας. Είναι λίγοι, τόσο λίγοι εκείνοι που γνωρίζουν το πώς και το γιατί αυτού του κόσμου και δίχως αστρολάβους και ανόητα παιχνίδια, μπορούν με στίχους κυκλώνες να κάμψουν κάθε μετριότητα, να διεγείρουν τους σπασμένους καθρέφτες και τα μέσα χώματα. Οι εκδόσεις Βακχικόν έχουν κάθε λόγο να προτείνουν τους Συμβολισμούς, την πρώτη, ποιητική συλλογή της Κατερίνας Ατσόγλου. Από αγάπη γράφει η Κατερίνα, εκεί στα χώματα του Ρώμου Φιλύρα, του κατά τον φοβερόν κόσμον Ιωάννη Οικονόμοπουλου, από χρώμα τα μαντίλια της που ανεμίζουν σε όλες τις πολιτείες του κόσμου, σε κάθε καιρό. Στα αλήθεια, είναι το θέμα της ατμόσφαιρας η πρώτη και κύρια αφορμή για να συναντηθεί κανείς με τα ποιήματα της Κ. Ατσόγλου. Η αιτία βλέπετε, εύκολα θα ανιχνευτεί από την ίδια μες στην υπέροχη σκηνογραφία της ζωής, μες στο υπέροχο πάλκο των τιμών και των ιδεών. Το αντίδωρο για αυτήν την χάρη θα επιστρέψει στα ποιήματα της Κατερίνας.