Ο μυστικός κήπος

Η ποίηση ευλογεί τον αναγνώστη και όχι τον ποιητή, σημειώνει ο Ντέρεκ Γουόλκοτ. Και είναι αλήθεια, αφού τα ποιήματα της Γεωργίας Μακρογιώργου ζητούν το προσωπικό και το καταθέτουν σε στίχους μ΄ολοφάνερη την πληγή. Όσα η μετάφραση από το θυμικό ως το χαρτί λησμονήσει ή χάσει, όσα δεν πει η κραυγή τα συμπληρώνουν οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Φιλμ που τα καίει το χρώμα ωραίος και τρυφερός αγωγός του βιώματος, της παρατήρησης. Και στον ρυθμό, λέξεις καλά βαλμένες προκειμένου να σφραγίζεται ο κύκλος δίχως να μένει εκφορά ανείπωτη. Όλα φθάνουν από τον καιρό μετά τα ποιήματα, η ατμόσφαιρα παραμένει και τα ποιήματα της Μακρογιώργου κάτι αναδεύουν στις στάχτες εντός μας.

Οι εκδόσεις Βακχικόν παρουσιάζουν κατά καιρούς ποιητικές συλλογές νέων και πρωτοεμφανιζόμενων δημιουργών που άλλοτε ξεχωρίζουν για την εικονοπλαστική τους δεινότητα και άλλοτε με τα απλούστερα συστατικά σηματοδοτούν την διάδοση ενός λόγου κρυπτικού που όμως στοχεύει στην επικοινωνία. Η Γεωργία Μακρογιώργου και τα ποιήματά της αθροίζονται στην ποιοτική επιλογή εργασιών που πραγματοποιείται από τις εκδόσεις Βακχικόν και άλλους νέους, εκδοτικούς οίκους που γέννησε η περίοδος της κρίσης. Το φως όταν Μεταφυτεύεται, ο τίτλος της πρώτης, ποιητικής συλλογής της Γεωργίας Μακρογιώργου που ήδη έχει εμφανιστεί στα ελληνικά γράμματα με το μυθιστόρημά της Τύχη στα Τείχη.

Ο καθορισμός των ορίων που πραγματοποιείται στην αφετηρία των ποιημάτων της περιέχει όλους τους ορίζοντες, η έκτασή τους αγγίζει ολόκληρο τον ορατό και τον αόρατο κόσμο. Χρόνια πριν, κάποιος μίλησε για ένα παράθυρο μες στην σκιά που ανοίγει και χάνεσαι. Η ποιήτρια σε αυτόν τον κόσμο εισέρχεται ευλαβική, με μέτρο και οικονομία, γυρεύοντας το βάδισμά της σε αυτές τις τόσο απέραντες εκτάσεις. Όσα προφυλάχτηκαν από τον χρόνο, πράξεις, γεγονότα, πρόσωπα, έρωτες, μυστήρια, τώρα επανέρχονται με άλλο ρούχο, άγρια με μια σιωπή που πάντα ακολουθεί στους στίχους της κυρίας Μακρογιώργου. Δεν είναι από σύνεση φτιαγμένος ετούτος ο κόσμος, όμως τα δομικά υλικά του, όσα αποκαλύπτουν την ομορφιά του, είναι χρώματα, βλέμματα, φωνές, στιγμές. Ο ίδιος φωτογράφος που συλλαμβάνει την έκπληξη σε μια αφάνταστη επαρχία, το ίδιο θαυμαστικό γεννά το ωραίο ρίσκο της γλώσσας όταν κάνει λόγο για λογικούς που πετρώνουν. Εκπυρσοκροτήσεις την κρισιμότερη ώρα, σπασμένα γυαλιά στα πρόσωπά μας, σκιάχτρα που χορεύουνε και το τσίρκο ή μόνον η μνήμη των ματιών που γαλούχησε ο Γιώργος Χειμωνάς.

Η Γεωργία Μακρογιώργου σβήνει με τα ποιήματά της, αργά νωχελικά, με την φυσική κόπωση των ανθρώπων με πολύ πάθος, που πίνουν και μεθούν και εξοργίζονται. Φθάνει στην ωραία, θερινή ανάμνηση. Όσα ο φακός και τα ποιήματά δεν θα κατορθώσουν ποτέ, συλλαμβάνει ο λαμπρός διάδρομος στο πέλαγο. Στον τόπο μας, μικρή πατρίδα και θέατρο ευρύτερο του παραμυθιού που θέλει Φως όταν Μεταμφυτεύεται, η ποιήτρια αποκαλύπτεται με το δέρας ενός αργοναύτη, με την τόλμη που χρειάζεται κάποιος για να φθάσει εκεί που άλλοι αδυνατούν.

Τα σκαλοπάτια μας μικρά, όπως το είπε ο ποιητής. Όμως καμιά φορά, μερικοί από εμάς, με την φαντασία τους ακέραια, εργάζονται πυρετωδώς στα ροδάνια, να μετρούν τους χτύπους λέξη προς λέξη, παύση προς παύση. Διαθέτουν καθαρότερο αίσθημα, πετυχαίνοντας την αγωνία ή την καλοσύνη μιας παρατήρησης. Κρατούν αδέσμευτες φόρμες, κυρίως από μια προδιάθεση ελευθερίας που μόνον στην ποίηση μπορούν και πετυχαίνουν. Ποιήτριες και ποιητές, όπως η Γεωργία Μακρογιώργου και η συλλογή της Το φως όταν Μεταμφυτεύεται που συστήνεται στο ελληνικό κοινό μέσα από τις εκδόσεις Βακχικόν. Την ευχαριστούμε από καρδιάς για τον μυστικό της κήπο, για την καλοσύνη της, που την μοιράζεται όπως ακριβώς το είπε ο Τάσος Λειβαδίτης.