Στη Χαλκίδα δεν έχεις και πολλά πράγματα να κάνεις, απλά στέκεσαι καθηλωμένος στην ησυχία της και παρατηρείς τους ανθρώπους της να κάνουν τζόκινγκ στην ιχθυόσκαλα ή ποδήλατο στην Αγία Μαρίνα. Τις νύχτες μόνο, όλοι συνωστίζονται στα μπαρ. Ο Μηνάς αν είχε σκύλο θα τον έβγαζε βόλτα, τώρα απλά αλλάζει το νερό στα χρυσόψαρα και τους μιλάει για τη ζέστη. Λέει καλημέρα στο γείτονα που διαβάζει με τα μυωπικά του γυαλιά Τζον Απντάικ, αγοράζει έτοιμο κοτόπουλο από το σούπερ μάρκετ και τρώει μόνος μπροστά από την τηλεόραση. Καμιά φορά, δανειζόμενος τη συνήθεια του πατέρα του, καπνίζει άφιλτρα τσιγάρα σαντέ και χαζεύει το πρόσωπο της όμορφης ξανθιάς που είναι καρφιτσωμένο πάνω στην κόκκινη κασετίνα.
Η Πανδώρα είναι στον Αϊ Στράτη. Ένα απλό «είμαι εδώ» του έγραψε και τίποτα άλλο. Ο Μηνάς απεχθάνεται την ησυχία, γι’ αυτό και κάνει θόρυβο μέσα στο σπίτι. Σέρνει τις σαγιονάρες του, σπρώχνει τα έπιπλα, βάζει δυνατά τη μουσική σα νευριασμένος έφηβος που είναι κλεισμένος στο δωμάτιο του, αφήνει την τηλεόραση να παραμιλά διαφημίσεις και ατάκες από ταινίες, σπάζει τα ποτήρια της μάνας του και όταν πια κουραστεί από τις φωνές βγαίνει έξω. Σήμερα δεν έχει πού να πάει.
Ο Γιώργος πήγε στη Χιλιαδού και η Καίτη τα έφτιαξε με έναν παντρεμένο. Του είπε πώς αυτή τη φορά είναι πραγματικά ερωτευμένη και ότι δεν πρόκειται να ξανασυναντηθούν, ο παντρεμένος της υποσχέθηκε ότι θα χωρίσει από τη γυναίκα του για να μείνουν μαζί, κάτι που δεν έκανε ποτέ του αυτός. Πηδήχτηκαν για τελευταία φορά πριν δυο βδομάδες. Μηχανικά ακολούθησαν απλά τις οδηγίες και όταν πια παραιτήθηκαν τα σώματα, εκείνη άρχισε να του φωνάζει. Το χαμόγελο της ξαφνικά στράβωσε και το πρόσωπο της παραμορφώθηκε. Για μια στιγμή του ήρθε να περάσει τα χέρια του γύρω από τον άσπρο λαιμό της και να τον σφίξει τόσο δυνατά μέχρι εκείνη να σταματήσει να αναπνέει. Κρατήθηκε μόνο όταν την είδε να κλαίει. Ήταν η τελευταία φορά που είδε την Καίτη γυμνή. Τη συνάντησε τυχαία ύστερα από καιρό, όταν έκανε ποδήλατο κάτω από τη μεγάλη γέφυρα, πηδιόταν με έναν τύπο μέσα σε ένα μπλε αυτοκίνητο. Τα σαντέ τώρα πια του ξηραίνουν το λαιμό και η γυναίκα της φωτογραφίας μοιάζει ακόμα πιο απελπισμένη.
Ο Νικολό Αμανίτι εξετάζει τη δύναμη της δημόσιας εικόνας και τις συνέπειες της έκθεσης, ενώ η Τζούλια Καμινίτο στρέφει το βλέμμα στις αόρατες πληγές που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο πολύ πριν αποκτήσει τη δική του φωνή
Η συγγραφέας μιλά για το νέο της ψυχολογικό θρίλερ, τη δημιουργική εμμονή, τη μοναξιά, την επινόηση και το σκοτεινό βλέμμα που μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Ο γερμανός συγγραφέας αφηγείται τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ποιητής, μιλά για την τέχνη της αφήγησης, τα πρότυπα για τους χαρακτήρες του, τη ζωγραφική.
Η Μαίρη Σιάνη-Ντέιβις στο βιβλίο «Έντιμος εμπορία» γράφει για μια γενιά που γεννήθηκε πριν από τον πόλεμο αλλά τον πρόλαβε, όπως και τον Εμφύλιο, στην πιο τρυφερή της ηλικία
Με αφορμή το νέο του βιβλίο, «Η ανάγκη της εμψύχωσης», ο ομότιμος καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας μιλά για τη σύγχρονη εποχή της ψυχικής κόπωσης και της εσωτερικής παραίτησης.
17°
