Το σαγόνι μου έχει ερεθιστεί από τα μούσια του Φώτη. Ο Φώτης δε ξέρει να φιλάει βάζει βίαια το πρόσωπο του πάνω στο δικό μου και με γλύφει αφήνοντας σάλια που έχουν γεύση από πετροκέρασα. Βίαια εισέρχεται μέσα μου και μετά, για κάποια δευτερόλεπτα, όπως τραβιέται από πάνω μου νιώθω πώς ξεψυχώ. Ύστερα όλα επανέρχονται στην πραγματική τους διάσταση, η φωτογραφία του εσταυρωμένου στέκεται τελικά στην άκρη του μικρού γραφείου που ακουμπά η ταμειακή μηχανή, τα ζύγια σκοντάφτουν σε μια γωνία, τα άδεια καφάσια στοιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο, οι μπανάνες άγουρες κοιτούν τον ήλιο και από τα καρπούζια σταματούν να κατρακυλούν οι ζωμοί πάνω στο μωσαϊκό. Μόνο το γουρουνάκι κουμπαράς ραγισμένο πια στέκεται πάνω στο ψυγείο με τα αυτοκόλλητα από μπύρες Φιξ και Άλφα.
Ο Φώτης ξέρει λίγα πράγματα, να πηδάει, να διαλέγει τα καλά καρπούζια και να είναι ντόμπρος. Τώρα πια βλεπόμαστε κάθε μέρα. Ανεβαίνω στο δίκυκλο του και πάμε βόλτα στα Πολιτικά. Πίνουμε ουζάκι στον Αμερικάνο, και μετά καθόμαστε στην παραλία και μετράμε τα άστρα. Πριν δυο μέρες υπήρχαν 150 άστρα στον ουρανό, τόσα πρόλαβα να μετρήσω πριν με πάρει ο ύπνος στην αγκαλιά του. Ο Φώτης ξέρει ακόμα ένα πράγμα, να αγαπά.
Ο Μηνάς το ξέχασε δίπλα στα άπλυτα του κάτω από το κρεβάτι, στις μπαγιάτικες εφημερίδες πάνω στο τραπεζάκι του καφέ, στους ατέλειωτους μονολόγους με τα κανάλια της τηλεόρασης, στα αυτιστικά τραπέζια των ανύπαρκτων Κυριακών, στις διακοπές στο χωριό με τα πεθερικά και μέσα στα βυζιά της Καίτης.
Φέτος, θέλω να κάνω μόνη το γύρο των νησιών, να σταματώ κάθε φορά σε λάθος πάντα προορισμό και να στέλνω μια καρποστάλ στο Μηνά. Θα του γράφω για τις βουκαμβίλιες των στενών που σε βγάζουν στη θάλασσα, για το απέραντο γαλάζιο, για τα μακροβούτια μέσα του που σου κόβουν την αναπνοή, για τον αγέρα που σε ακουμπά στην βρεγμένη πλάτη, για τα πανηγύρια της Παναγίας, το άφθονο κρασί και για τα πρώτα φιλιά των εραστών κάτω από τα τραπέζια. Φέτος θα κάνω το γύρο των νησιών και θα στέλνω τα αντίο μου ένα ένα.
Ο Νικολό Αμανίτι εξετάζει τη δύναμη της δημόσιας εικόνας και τις συνέπειες της έκθεσης, ενώ η Τζούλια Καμινίτο στρέφει το βλέμμα στις αόρατες πληγές που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο πολύ πριν αποκτήσει τη δική του φωνή
Η συγγραφέας μιλά για το νέο της ψυχολογικό θρίλερ, τη δημιουργική εμμονή, τη μοναξιά, την επινόηση και το σκοτεινό βλέμμα που μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Ο γερμανός συγγραφέας αφηγείται τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ποιητής, μιλά για την τέχνη της αφήγησης, τα πρότυπα για τους χαρακτήρες του, τη ζωγραφική.
Η Μαίρη Σιάνη-Ντέιβις στο βιβλίο «Έντιμος εμπορία» γράφει για μια γενιά που γεννήθηκε πριν από τον πόλεμο αλλά τον πρόλαβε, όπως και τον Εμφύλιο, στην πιο τρυφερή της ηλικία
Με αφορμή το νέο του βιβλίο, «Η ανάγκη της εμψύχωσης», ο ομότιμος καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας μιλά για τη σύγχρονη εποχή της ψυχικής κόπωσης και της εσωτερικής παραίτησης.
17°
