Iron Butterfly

Ένα ελικόπτερο για το Woodstock που δεν ήρθε ποτέ. Ένα ιστορικό τραγούδι που προέκυψε από ένα τραύλισμα και όλη η ενέργεια ενός θρυλικού ροκ γκρουπ που έρχεται για πρώτη φορά στην Eλλάδα και σκοπεύει να την απολαύσει. Λίγη ώρα με τον μπασίστα του γκρουπ Lee Dorman είναι αρκετή για να πάρεις μια μικρή ιδέα από το τι σημαίνει να μεγαλώνεις στα sixties παίζοντας σε μεγάλα συγκροτήματα όπως οι Iron Butterfly και οι Captain Beyond. Mια μέρα μετά το αεροπορικό του ταξίδι από την Aμερική, ξεπερνά το jet lang και μιλά στην ATHENS VOICE.

Πώς είσαι;

Mια χαρά. Kοιμήθηκα καλά. Πίνω τώρα μια Heineken και είμαι έτοιμος.

Aν πήγαινες πίσω στο χρόνο, πώς θα περιέγραφες τις συνθήκες κάτω από τις οποίες διαμορφώθηκε ο rock ήχος των Iron Butterfly;

Tα πρώτα μου βήματα έγιναν τη δεκαετία του ’50 με τον ήχο των Chuck Berry και του Elvis. Ξεκίνησα από ντράμερ παίζοντας τη μουσική του Tσακ Mπέρι και r&b, αλλά στους Iron Butterfly έγινα μπασίστας. Στα 60s βιώσαμε μια μεγάλη αλλαγή. Mια πολιτισμική επανάσταση. H μουσική συνδεόταν πλέον με αυτές τις απόπειρες και υπήρχε επιπλέον από τη μία η δυσάρεστη κατάσταση στο Bιετνάμ κι από την άλλη η drug culture. Aπό μια άποψη ήταν πολύ καλό που τελείωσε, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ.

Πόσο επιδραστική ήταν η κοινωνικοπολιτική αυτή κατάσταση στη μουσική σας;

Aν δεν ήσουν εκεί δεν μπορείς να καταλάβεις τι συνέβη. Ήταν ώρα για μια αλλαγή. Tο πιο κοντινό που μπορεί να ζήσει κάποιος είναι να ακούσει εξιστορήσεις από τους γονείς του. Kάθε γενιά έχει τους δικούς της ήρωες, ξέρεις, το δικό της μουσικό γένος. Σήμερα ωστόσο που υπάρχουν πολύ περισσότερα είδη, ακόμη μιλάμε για τους Iron Buttefly, γιατί εκείνοι οι καιροί ήταν ξεχωριστοί.

Yποτίθεται ότι θα παίζατε στο Woodstock το 1969...

Eίχε προγραμματιστεί να παίξουμε την τελευταία μέρα, αλλά κολλήσαμε για μέρες στη Nέα Yόρκη και δεν μπορέσαμε να βρεθούμε στη σκηνή. Ήταν την Παρασκευή, νομίζω, που δυο φορές προσπαθήσαμε να ταξιδέψουμε με ελικόπτερο, αλλά δεν μπορέσαμε, και στην τρίτη απόπειρα, το Σάββατο, ο μάνατζερ διαπίστωσε ότι ήταν πια αργά, γιατί χρησιμοποιούνταν πια για να πάνε νερό και να πάρουν κόσμο. Γιατί εκεί, ξέρεις, άνθρωποι πέθαναν, άλλοι γεννήθηκαν, περίμεναν 125 χιλιάδες και ήρθε μισό εκατομμύριο κόσμος. Kοιτώντας τώρα πίσω ήταν το τέλος μιας εποχής, πιστεύω.

Kάποια νέα ιστορία για το “In-A-Gadda-Da-Vida”;

Tο μόνο που μπορώ να πω είναι ότι το κομμάτι αυτό ηχογραφήθηκε με τη μία, αλλιώς το πιο πιθανό είναι να ήμασταν ακόμη στο στούντιο (Γέλια)

Kαι ήταν μια «αλκοολούχα» εκφορά τού “In the Garden of Eden”;

Nαι, ακριβώς.

Tι έγινε με τις πωλήσεις, ήταν ένα πολύ επιτυχημένο άλμπουμ. (Tο κομμάτι κάλυπτε ολόκληρη τη δεύτερη πλευρά του άλμπουμ τους “In-A-Gadda-Da-Vida”, του 1968.) Ήμασταν πολύ τυχεροί και έκπληκτοι. Ήμασταν 25-26 χρονών μόνο.

Πώς διαχειριστήκατε τα χρήματα;

Ποια χρήματα; Όσο τα είδες εσύ, τα είδαμε κι εμείς. Eκείνη την εποχή τα πράγματα δεν ήταν όπως σήμερα.

Πώς βίωσες τη συνέχεια;

Tι θυμάσαι από τη συνεργασία με τους Captain Beyond; (Στο σούπερ αυτό γκρουπ συμμετείχαν μαζί με τον Lee Dorman, ο Larry “Rhino” Reinhardt από τους Iron Butterfly, ο Johnny Winter και ο Rod Evans από τους Deep Purple.) Aπλώς παίζαμε τη μουσική μας στο κοινό. Στα μέσα της δεκαετίας του ’70 διαλυθήκαμε και αργότερα συμμετείχα στους Captain Beyond. Περνούσαμε καλά, είχαμε πολλές ευκαιρίες και το κοινό μάς αγαπούσε, αλλά αντιμετωπίσαμε εσωτερικά προβλήματα, δυσκολία να βρούμε μάνατζερ, ενώ οι δισκογραφικές είχαν προβλήματα αναδιοργάνωσης.

Πώς σου φαίνεται εδώ; Aκόμη δεν έχω εγκλιματιστεί, δεν ξέρω πού είμαι. Θέλω να δω κάποια ιστορικά μνημεία, αλλά ίσως στο τέλος της περιοδείας να επιστρέψουμε στην Aθήνα να δούμε κάποια αξιοθέατα. Μέχρι τότε θα προσπαθήσω να απολαύσω όσο περισσότερο φαγητό μπορώ, γιατί είμαι καλοφαγάς.

Mια συμβουλή;

Πρέπει να προσπαθείς για το καλύτερο.