Απρίλιος: Ο μήνας της τζαζ μουσικής

Σε μουσική του Ρωσοαμερικανού συνθέτη Βέρνον Ντιούκ —που έγραψε επίσης το «jazz standard», «Autumn in New York», για το μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ, «Thumbs Up!» (1934)— και στίχους του Εβραιοαμερικανού στιχουργού Γιπ Χάρμπουργκ, το κλασσικό ποπ κομμάτι «April in Paris», που γράφτηκε για το μιούζικαλ, «Walk a Little Faster» (1932), είναι σήμερα περισσότερο γνωστό από την τζαζ εκτέλεση του Count Basie και τις Ορχήστρας του, η οποία συμπεριλήφθηκε στον ομώνυμο δίσκο του, από το 1957. Η ιστορία της τζαζ μουσικής, και στην Ευρώπη, αλλά ιδίως στην Αμερική, έχει υπάρξει συνυφασμένη με την ίδια την ιστορία του τόπου. Γιορτάζεται κάθε χρόνο την άνοιξη — και συγκεκριμένα τον Απρίλιο — που είναι ολόκληρος αφιερωμένος σε αυτό το μουσικό «genre». Άλλωστε, το φεστιβάλ «Jazz Appreciation Month» (JAM), που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά από το 2001, διεξάγεται μέσα στον Απρίλιο και ολοκληρώνεται στις 30 του μήνα, δηλαδή, κατά την «Διεθνή Ημέρα Τζαζ», όπως έχει ανακηρυχθεί η συγκεκριμένη ημερομηνία από τον Νοέμβριο του 2011, από την UNESCO.

Η σύνθεση «April in Paris» είναι, ίσως, η πλέον εμβληματική αυτού του «εορτασμού». Έχοντας τις ρίζες του στην «Χαμένη Γενιά» (λογοτεχνικές φιγούρες όπως ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, ο Έζρα Πάουντ και η Γερτρούδη Στάιν, που καθιέρωσε τον όρο αυτό), η οποία αφενός αγαπούσε την τζαζ και αφετέρου εγκατέλειψε την Αμερική, βιώνοντας βαθιά απογοήτευση, απώλεια αξιών και ψυχολογικά τραύματα από τις φρικαλεότητες του πολέμου και εγκαταστάθηκε σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, όπως το Παρίσι, στην αναζήτησή της για μια νέα πατρίδα και ένα νόημα ύπαρξης, μακριά από τη γενέτειρά τους. Η τζαζ σύνθεση «The Shadows of Paris», σε μουσική του Henry Mancini και του Robert Wells, γραμμένη για το σάουντρακ της δεύτερης ταινίας του «franchise» «Ο Ροζ Πάνθηρας», «A Shot in the Dark» (1964), έχει πολύ παρεμφερή στοιχεία, αν και φαινομενικά αναφέρεται σε μια παράνομη σχέση, που είναι καταδικασμένη να μείνει για πάντα στις «παγωμένες σκιές του Παρισιού». Θεματολογικά, υπάρχει μια συγγένεια και με τις ταινίες του Γούντι Άλεν, ειδικά εκείνες από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, όπως το «Annie Hall» (1977) και το «Manhattan» (1979).

Άλλες συνθέσεις που έχουν επιχειρήσει την σύνδεση του μήνα Απριλίου με την τζαζ παράδοση είναι το «I'll Remember April» (1941), σε μουσική του Gene de Paul και στίχους των Patricia Johnston και Don Raye, που ακούστηκε πρώτη φορά στην κωμωδία «Ride 'Em Cowboy» των Άμποτ και Κοστέλο και έχει διασκευαστεί αργότερα από τζαζίστες όπως τον Charlie Parker και τον Miles Davis, και το «April Showers» (1921), σε μουσική του Louis Silvers και στίχους του B. G. De Sylva, που γράφτηκε για το μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ, «Bombo», όπου ερμηνεύτηκε από τον «τραγουδιστή της τζαζ», Al Jolson. Η τζαζ, στην πρώτη γραμμή του «εκμοντερνισμού» της μουσικής κατά τον 20ο αιώνα, ταυτίστηκε με την εποχή της αναγέννησης της φύσης, της άνθησης των λουλουδιών και της καρποφορίας των δέντρων.