Viceroy, μπράβο σας, αυτό είναι ντεμπούτο!

Το ντεμπούτο των Θεσσαλονικιών Viceroy είναι συγκινητικό. Οι κιθάρες τους θερίζουν όπως εκείνες του πρώτου δίσκου των Strokes και η ορμή τους έχει την ίδια δύναμη με την πρώτη δουλειά των Libertines. Τα δε τραγούδια On A Sunday και Statira, αν στην πόλη υπήρχαν κολεγιακά ραδιόφωνα, είναι σίγουρο ότι θα σκόραραν. Όμως εδώ είναι πλατεία Αριστοτέλους, δεν είναι παίξε γέλασε, το δέντρο των Χριστουγέννων θα το ανάψει ο Αντώνης Ρέμος και κανένας δεν δίνει δεκάρα για το ροκ εν ρολ. Όπως και δεν υπάρχουν πια ούτε εναλλακτικός Τύπος ούτε μπαρ στέκια που ο δισκοθέτης θα λιώσει τον δίσκο του και η φήμη τους θα ταξιδέψει στόμα στόμα. Παρ’ όλα αυτά τα δυσοίωνα, το 2025 ήταν μια αξιοπρεπέστατη χρονιά για την ντόπια σκηνή. Οι Seahorse, οι Maouna και οι Super Stereo σούταραν δισκάρες, και μια από τα ίδια συμβαίνει και με την περίπτωση των Viceroy.

Στο Freedom Tastes Like Breakfast ακούγονται άγριοι, τσαμπουκαλεμένοι, ατίθασοι και αρκούντως νευρικοί τούτοι οι 20χρονοι πιτσιρικάδες, που δείχνει να έλιωσαν τους Sonic Youth και τους Fontaines DC. Τα Another One Yet To Live, Bicycle και Sonnet (To Myself) ενισχύουν την πεποίθησή μου ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια συμμορία καλοπροβαρισμένων ίντι γκαζιάρηδων, αλλά με ψυχές που καίγονται, σαν ήρωες του Κέρουακ, για να εκφράσουν και να εκφραστούν. Και τι τίτλος, το Freedom Tastes Like Breakfast είναι ευθεία αναφορά στο ποίημα του E.E. Cummings, όπου γίνεται το έλα να δεις. Τα νερά πέφτουν στις φλόγες και αντί να τις σβήνουν τις ενθαρρύνουν, η αλήθεια δεν έχει κανένα πρόβλημα να συγκατοικεί με το λάθος και το σωστό, οι τυφλοί βλέπουν περισσότερο από τους έχοντες τα μάτια τους, οι ελπίδες χορεύουν καλύτερα στα μαλλιά των φαλακρών και κανένας κοκκινολαίμης δεν επιχαίρει την έλευση της άνοιξης.

Απόδοση τιμών, αυτοί οι 20χρονοι Θεσσαλονικείς που κυκλοφόρησαν το Freedom Tastes Like Breakfast δεν παραπέμπουν μόνο σε ιλιγγιώδεις στιγμές του ροκ εν ρολ, αλλά στιχουργικά κινούνται από τον Κάμινγκς στον Μποντλέρ και από τον Μπάροουζ στον Μπουκόφσκι.  Κοινώς στην περίπτωση των Viceroy και του παρθενικού τους δίσκου, έχουμε να κάνουμε με ρέπλικες του Χόλντεν Κόλφιλντ και του Χάκλμπερι Φιν, με απογόνους του Ρεμπό και του Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο, αντί για αμαθείς πιτσιρικάδες που το μόνο που τους νοιάζει είναι πίτσα στο χέρι, κοκτέιλ στο πλαστικό και άραγμα στο πάρκο. Ας κρατήσουμε καλά τα ονόματά τους, Άλεξ Ηλιάδης (μπάσο), Νίκος Καμάκας (κιθάρα, φωνή), Γιώργος Γιαβασίδης (τύμπανα), και ας δοξάσουμε τη Make Me Happy Records που κυκλοφόρησε το άλμπουμ τους, όπως και τον Τζότζεφ Πάουελ των Youth Valley, που τόσο εύστροφα και εύστοχα επιμελήθηκε την παραγωγή.