Morrissey, γύρνα πάλι στη Θεσσαλονίκη!

Κάθε καλοκαίρι και χειρότερα, αλλά το φετινό είναι το πιο άνυδρο καλοκαίρι που θυμάμαι για όσους δηλώνουν της «μοντέρνας μουσικής» και όχι έντεχνοι, σκυλιά ή μεταλλάδες. Σάρωσε ο Μάλαμας στο Θέατρο Δάσους, μαγεύει κάθε βράδυ η Πάολα στο Deus, και απόψε στο Terra Republic στους Savatage θα καεί το πελεκούδι και θα χορέψουν τα χίλια διαόλια, όμως από τις άλλες τις κιθάρες, η φάση του πάρτι είναι τίποτα με μπόλικο καθόλου. Κανένα όνομα από όσα τράνταξαν την Αθήνα δεν πέρασε από τα μέρη μας. Ούτε οι Spiritualized, ούτε οι Jesus and Mary Chain, ούτε Idles και Fountains DC, η συναυλιακή κατάσταση είναι απελπιστική, χάσαμε το τρένο, στοπ.

Πώς τα καταφέρε έτσι η Θεσσαλονίκη; Για τον Mozza στην Πλατεία Νερού στις 16 Ιουλίου, γάμα τα διόδια, τις βενζίνες, το ξενοδοχείο, τις μπύρες, το φαγητό και την τιμή του τικέτου και σκέψου μόνο αυτό: Δεκάδες Θεσσαλονικιοί γκασταρμπάιντερ της μουσικής θα ξεσπιτωθούμε για να τον δούμε στην Αθήνα, κάτι που ουδόλως θα συνέβαινε παλιά, αφού κάθε φορά που ο φιλάρας έπιανε Ελλάδα, την έκανε τη βόλτα και από τα μέρη μας. Τώρα σιωπή, και χαρμάνης και ντουμάνης από τη στέρηση, βρίσκω τις προάλλες ένα παραπεταμένο Μόλσκιν με σημειώσεις από το καλοκαίρι του 1997 και γίνομαι δύο φορές τούρμπο με αυτά που διαβάζω. Σημειώσεις για τη συναυλία των U2 στο Λιμάνι, το μόνο θέμα συζήτησης στη Θεσσαλονίκη εκείνο το καλοκαίρι του 1997 ήταν η συναυλία των U2 στο Λιμάνι, καλεσμένων της Θεσσαλονίκης Πολιτιστικής Πρωτεύουσας.

4.000 δραχμές το εισιτήριο χάρις στην επιδότηση του Οργανισμού (λεφτά υπήρχαν) και μια νύχτα μεγαλείου που συναυλιακά καμιά άλλη δεν κατάφερε να την ξεπεράσει. Τσεκάρω τα νούμερα και τους αριθμούς από το διασωθέν ημερολόγιο (την επόμενη μέρα έπρεπε να στείλω ραπόρτο στο ΚΛΙΚ), τα κολλυβογράμματά μου (δεν υπήρχαν ταμπλέτες) γράφουν με τρόπο στενογραφικό: Pop Mart Tour, 71 σταθμοί, 20 χώρες (αναμεταξύ Σεράγεβου και Τελ Αβίβ, σφήνα κι εμείς στις 26 Σεπτεμβρίου), 237 τεχνικοί δικοί τους, 200 Έλληνες στην έξτρα υποστήριξη (πήραν και τρεις δικούς μας από τον Μύλο), 72 νταλίκες εξοπλισμός. 1.200 τόνοι βάρος, 700 μέτρα μέγεθος σκηνή, οθόνη 20 μέτρα πλέξιγκλας, σπέσιαλ αντανακλαστικός καθρέφτης 35 μέτρα, 300 τόνοι ηχητικό σύστημα, 76 ηχεία, 120 κανάλια ήχου, 5.000 μέτρα φωτεινού σχοινιού, 100 προβολείς (30 είναι σταδίου), έξι κονσόλες γίγας, καλώδια 36 χιλιομέτρα, απεργία τελωνειακών, ο καλλιτεχνικός διευθυντής Πάνος Θεοδωρίδης με τον δήμαρχο Κοσμόπουλο καταφέρνουν να πείσουν το μπλόκο των Ευζώνων να αφήσουν έστω να περάσει ο εξοπλισμός του γκρουπ. Τα καταφέρνουν, μποτιλιάρισμα, χαμός, οπαδοί από παντού, ένα τεράστιο μπέργκερ, ένα κίτρινο λεμόνι, Άντι Γουόρχολ, Μέριλιν, ξεκινούν με το Pop Music, o Bono με στολή διαστημικού ψυχοπαθή μπόντι μπίλντερ…

Αυτά επανέρχονται μέσα μου από τον εαυτό μου και την πόλη του 1997, όλη η Θεσσαλονίκη ήταν εκεί. Και αυτό ήταν ένα παραπονιάρικο σημείωμα για το τι πήγε λάθος και σήμερα παντού στους δρόμους και τις λεωφόρους μας το μόνο που βλέπω είναι μπάνερ για Μποφίλιου και Σαμπάνη λάιβ. Μόρισει, γύρνα πάλι στη Θεσσαλονίκη!