Eurovision 2025 - Παρακολουθήσαμε από κοντά τον Εθνικό τελικό: Η διοργάνωση της ΕΡΤ, οι παρουσιαστές, τα άνευρα κείμενα και η νίκη της Κλαυδίας
Το ζητάγαμε καιρό, το ζητάγαμε με ένταση και πάθος, σύσσωμη η κοινότητα των φαν της Γιουροβίζιον ήθελε να επιστρέψει ο Εθνικός Τελικός, το τηλεοπτικό πρόγραμμα της ΕΡΤ που για πρώτη φορά πριν 46 χρόνια θεσμοθετήθηκε ώστε να αποφασίζει ποιος θα μας εκπροσωπήσει στον μεγαλύτερο διαγωνισμό τραγουδιού του πλανήτη.
Πάμε όμως να δούμε το σόου. Η ΕΡΤ καλώς έπραξε και διοργάνωσε τελικό. Τόσο για να μην υπάρχει γκρίνια ως προς το πού βρήκε τον τάδε ή την τάδε που επέλεξε για την εκπροσώπησή μας, όπως συνέβη τα τελευταία χρόνια, όσο και για τον ίδιο τον διαγωνισμό. Όπως κάθε πράγμα που στηρίζεται στους φαν του, έτσι και η Γιουροβίζιον τους χρειάζεται για να υπάρχει. Μονόδρομος λοιπόν να τους βάζεις στο παιχνίδι, να τους δίνεις λόγο στο τελικό προϊόν που θα ανεβάσεις στη σκηνή του πανευρωπαϊκού διαγωνισμού. Υπάρχει κι ένας ακόμα λόγος για τον οποίο έπρεπε να επιστρέψει ο Εθνικός Τελικός: Η ΕΡΤ είναι η δημόσια τηλεόρασή μας και έχει στα χέρια της κάποια τηλεοπτικά προϊόντα, πολύτιμα και αποκλειστικά. Είναι τουλάχιστον ανόητο να μην τα αξιοποιεί όπως πρέπει, να μην παράγει υπεραξία από αυτά και να περιορίζεται στην αναμετάδοση του διαγωνισμού κάθε Μάιο.
Τα πήγε καλά η ΕΡΤ στη Διοργάνωση του Εθνικού Τελικού της Eurovision;
Σε γενικές γραμμές ναι. Η παραγωγή ήταν εξωτερική. Αυτό δεν είναι ούτε κακό ούτε καλό απαραίτητα. Απλά είναι. Η όλη παραγωγή συνέπεσε και με τις αλλαγές στη διοίκηση της δημόσιας τηλεόρασης το προηγούμενο διάστημα και δυστυχώς είναι κοινός τόπος πως στην Ελλάδα οι αλλαγές αυτές δεν βοηθούν τα πράγματα που βρίσκονται εν εξελίξει. Ο Τελικός ξεκίνησε αισιόδοξα με ένα βίντεο που δημιουργούσε προσδοκίες για το συνολικό πρότζεκτ της παραγωγής. Οι προσδοκίες όμως δεν κράτησαν για πολύ. Δεν είχαμε απαιτήσεις. Δεν θέλαμε για παράδειγμα διεθνείς καλεσμένους, φαντασμαγορίες και εφέ. Όχι. Θέλαμε τα βασικά. Έξυπνα κείμενα, λίγη μεγαλύτερη προσοχή στις εκφωνήσεις, κάποιο χιούμορ, κάποια έκπληξη. Κάτι. Από την άλλη, πήραμε δυστυχώς πολλά σαρδάμ, πολλή αναπόληση του παρελθόντος με βίντεο από προηγούμενες χρονιές και μάλλον προηχογραφημένες εκτελέσεις των τραγουδιών που ερμήνευσαν οι παρουσιαστές και οι ειδικοί καλεσμένοι. Όσοι ήμασταν παρόντες, βλέπαμε με τα μάτια μας αλλού τον ήχο, αλλού το στόμα. Σαν μεταγλωττισμένο βραζιλιάνικο σίριαλ. Είναι να απορεί κανείς για ποιον λόγο κουβάλησαν στη σκηνή την ορχήστρα και τη χορωδία της ΕΡΤ για το νούμερο της έναρξης.
Γενικώς το σόου ήταν άνευρο. Αυτό παρατηρήσαμε όσοι το παρακολουθήσαμε εκεί, αλλά και το –πλέον– έμπειρο τηλεοπτικό κοινό που το παρακολούθησε από το σπίτι. Θεωρώ πως αν είχε διαμορφωθεί ο χώρος διαφορετικά ή αν είχε επιλεγεί άλλη τοποθεσία, ώστε να μπορούν να φιλοξενηθούν όρθιοι φαν μπροστά από τη σκηνή, η τελική αίσθηση θα ήταν αυτομάτως διαφορετική, ο παλμός θα ήταν πιο έντονος και σίγουρα δεν θα φαίνονταν όλα τόσο τακτοποιημένα.
Στην ΕΡΤ αξίζουν συγχαρητήρια και για το σύστημα ψηφοφορίας που δόμησε φέτος. Το 50% του αποτελέσματος κρίθηκε αποκλειστικά από το κοινό, ενώ το υπόλοιπο 50% μοιράστηκαν στη μέση (από 25%) οι δύο επιτροπές που δόμησε η ΕΡΤ, εθνική και διεθνής. Τα επικριτικά σχόλια για τα άτομα που στελέχωσαν τις επιτροπές δεν τα καταλαβαίνουμε. Τις αποτελούσαν μουσικοί, συνθέτες, παραγωγοί, τηλεοπτικά στελέχη, φαν του διαγωνισμού και πρόσωπα που έχουν ασχοληθεί στο παρελθόν με τη Γιουροβίζιον. Πηγές μάς αποκάλυψαν πως το 12άρι της διεθνούς επιτροπής πήγε στην Evangelia, ενώ το 12άρι κοινού και εθνικής επιτροπής πήγε στην Κλαυδία, η οποία και επικράτησε της «μάχης».
Από την «Άπονη ζωή» και την «Οδό Αριστοτέλους» μέχρι το σπίτι κάτω από την Ακρόπολη, μια συνέντευξη με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο γίνεται προσωπική μαρτυρία, γέλιο, συγκίνηση και μικρό θαύμα
17°
