Ανδριάνα Μπάμπαλη: Το καλοκαίρι δεν είναι αυτό που ξέραμε

Λίγο πριν τη μουσική παράσταση «Δεν σε αγγίζω μα σε φτάνω», την Δευτέρα 27 Ιουλίου, στην Τεχνόπολη, μαζί με τον Στάθη Δρογώση και τον Μανώλη Φάμελλο και λίγους μήνες μετά το lockdown, η Ανδριάνα Μπάμπαλη, η ερμηνεύτρια, τραγουδοποιός και ηθοποιός που αναρωτιέται χρόνια για τη φύση του ανθρώπου και των πραγμάτων, ερμηνεύει νέα «τρικολόρ» τραγούδια όπως το «L’ Amour» και το «Γαλλικό Φιλί». Και πριν το μουσικό ραντεβού στην καρδιά της Αθήνας, ανατρέχει στον χρόνο και τη σχέση της με τη μουσική. Κι ετοιμάζει μια λίστα με τα 10 τραγούδια που της άλλαξαν τη ζωή για τους ακροατές του Athens Voice 102.5.

Πώς βρέθηκες να σπουδάζεις Οικονομικά, να σπουδάζεις Μουσική και πώς να βρίσκεσαι μπροστά σε ένα μικρόφωνο και κρουστά;
Τα οικονομικά ήταν μια τυχαία επιλογή την εποχή που δεν ήξερα τι μου γίνεται. Η μουσική υπήρχε στη ζωή μου, την εποχή που έκανα πρακτική στα κεντρικά της Εθνικής Τράπεζας, πήγαινα στο ωδείο στο σχόλασμα κι εκεί παίζαμε με άλλους μαθητές και αυτός ήταν ο κόσμος που με τραβούσε. Έτσι κάπως βρέθηκα σε οντισιόν του Πορτοκάλογλου, μέσω του Πέτρου Κούρτη (δάσκαλού μου στα κρουστά) και όλα ξεκίνησαν τότε.

Τι σε γοητεύει στην κιθάρα και τι στα κρουστά;
Η μουσική είναι για μένα κάτι πολύτιμο, παίζει στ’ αυτιά μου και στη σκέψη μου όλη μέρα. Το κάθε όργανο έχει μεγαλείο όταν παίζεται ωραία και μουσικά. Προσπαθώντας να μάθω μουσική εκτίμησα όπως τους πρέπει τους καλούς μουσικούς και είδα πόσος κόπος απαιτείται για να φτάσεις σε ένα καλό επίπεδο. Ίσως και να έγινα πιο ταπεινή κατά μια έννοια. Η φωνή μπορεί να είναι θείο δώρο, ακόμα και χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Η εκμάθηση μουσικού οργάνου όχι, θέλει πολλή δουλειά.

Μετά το «L’ Amour», ένα «Γαλλικό Φιλί». Πού οφείλεται η «τρικολόρ» έμπνευση;
Στο καλοκαίρι που τελικά δεν είναι αυτό που ξέραμε! Η καραντίνα μας ώθησε σε μια πιο σπιτική λύση, που πρότεινε ο καλός φίλος και συνεργάτης Χρήστος Παπαμιχάλης. Περάσαμε πολύ ωραία, γελάσαμε και θα το θυμόμαστε.

Πώς και πού σε βρήκε η περίοδος της καραντίνας; Τι σε δυσκόλεψε περισσότερο;
Σπίτι, δυστυχώς μόνη μου εκείνη την περίοδο. Δεν με δυσκόλεψε τόσο αυτός ο μήνας όσο αυτοί που ακολούθησαν και θα ακολουθήσουν. Μ’ αρέσει το σπίτι αλλά προς το τέλος με κούρασε αυτή η σχεδόν ρομποτική επανάληψη της καθημερινής ρουτίνας.

Το «The Rose Tattoo» υπήρξε μια πολύ μοντέρνα προσέγγιση κλασικών τραγουδιών, με τις ηχογραφήσεις να γίνονται μέσω Skype, μεταξύ Λος Άντζελες και Αθήνας. Τι θυμάσαι από εκείνη την περίοδο;
Η δουλειά έγινε με πολύ κέφι παρά τις αποστάσεις που μας χώρισαν. Πέρασα πολλές ώρες στο στούντιο και τραγούδησα αρκετά τα κομμάτια, μέχρι να πάρουν τελική μορφή. Φυσικά μου έμεινε και το «Είσαι συ ο άνθρωπος μου», αυτή η τόσο συγκινητική προσέγγιση του Μίνου Μάτσα στο τραγούδι του παππού του…

Πώς επαναφορτίζεις τις δημιουργικές σου μπαταρίες;
Ζώντας τη ζωή…

Αισθάνεσαι πως σου έχουν συμπεριφερθεί διαφορετικά στη μουσική βιομηχανία εξαιτίας του φύλου σου;
Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν με απασχόλησαν αυτά. Έχω επίγνωση της γυναικείας φύσης μου και μου αρέσουν και κάποια στερεότυπα στην ζωή, που θεωρούνται ας πούμε αναχρονιστικά. Παρόλα αυτά ζω μόνη μου και με τις δικές μου δυνάμεις από πολύ μικρή, και δεν ένιωσα ποτέ απειλή λόγω φύλου. Ούτε εκβιάστηκα από κανέναν. Καταλαβαίνω πως δεν μπορούν όλοι δεν έχουν ίδιο σθένος και δυνάμεις, αλλά πιστεύω πως 9 στις 10 φορές έχουμε επιλογές, να απορρίψουμε ή να υποκύψουμε.

Ποιος ήταν ο πρώτος δίσκος που αγόρασες;
Edie Brickell & New Bohemians.

Πόσο διαφορετικό είναι να τραγουδάς από το να ερμηνεύεις έναν ρόλο στο θέατρο;
Όταν τραγουδάς σε ένα live είσαι ο εαυτός σου ενώ στο θέατρο είσαι ο ρόλος. Βασικά αυτό.

Οι Quarderinas θα επιστρέψουν;
Ναι, σύντομα (κλείσιμο ματιού).

Η μεγαλύτερη απερισκεψία που έχεις κάνει στη ζωή σου είναι…
Να οδηγήσω ενώ έχω πιεί.

Γνώρισες από νωρίς, σχετικά, τι θα πει αναγνώριση. Σε απελευθέρωσε αυτό ή σου πρόσθεσε άγχος;
Τίποτε απ’ τα δύο, δεν το κατάλαβα ποτέ, ούτε και τώρα.

Τι σημαίνει επιτυχία για σένα;
Να κάνεις αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο και να ζεις απ’ αυτό.

Τι σκέφτεσαι όταν ακούς τον κόσμο να ακούει το «Δεν είν’ αργά» σε ένα παγκάκι, στο αυτοκίνητο, στα μπαλκόνια της πόλης; 
Χαίρομαι που το ακούω ακόμα, είναι κάπως κλασικό πια. Πάντα χαίρομαι όταν ακούω τραγούδια μου και νιώθω ευγνωμοσύνη.

Υπάρχουν σχέδια για μια ολοκληρωμένη κυκλοφορία;
Σκέψεις αλλά όχι κάτι συγκεκριμένο. Δεν ξέρω κατά πόσο έχει νόημα πια.

Προτιμάς περισσότερο τις συναυλίες ή το στούντιο και γιατί;
Το καθένα έχει τη χάρη του. Η συναυλία είναι μια στιγμή που τη ζεις και μετά υπάρχει ως ανάμνηση και αίσθηση. Οι ηχογραφήσεις μένουν για πάντα.

«Δεν σε αγγίζω μα σε φτάνω», την Δευτέρα 27 Ιουλίου, στην Τεχνόπολη μαζί με τον Στάθη Δρογώση και τον Μανώλη Φάμελλο. Τι περιμένεις να συμβεί;
Έχουμε να παίξουμε όλοι τόσο καιρό που μου φαίνεται σαν ψέματα. Θα είναι και για μας κάτι καινούργιο. Σαν τον αθλητή που ξαναμπαίνει στο γήπεδο μετά από τραυματισμό. Φρέσκος και με αγωνία. Έχουμε ετοιμάσει ένα πρόγραμμα συγκινητικό για μένα, είναι τα τραγούδια που άκουγα και μου άρεσαν, αφού με τα παιδιά ξεκινήσαμε σχεδόν μαζί. Ο Μανώλης προηγήθηκε βέβαια. Και έχει πάρα πολλά αγαπημένα τραγούδια, ήμουν μεγάλη φαν του. Ο Στάθης επίσης ήταν αδυναμία μου, έλεγα και κομμάτια του στα live μου. Πρώτη φορά οι τρεις μας μαζί κι ανυπομονώ.

Πώς φαντάζεσαι την επόμενη μέρα μετά την πανδημία;
Δεν ξέρω τι να σκεφτώ, κάτι μεταξύ «Handmaids Τale» και «Children Οf Μen». Γκρίζο βλέπω μπροστά… Αλλά θα είμαστε εδώ να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να το αλλάξουμε.

Τα 10 τραγούδια που μου άλλαξαν τη ζωή: Η λίστα της Ανδριάνας Μπάμπαλη στο Spotify του Athens Voice Radio 102.5