Οι καμπάνιες των 80s που έκαναν την pop κουλτούρα διαφήμιση

Η δεκαετία του ’80 ήταν η στιγμή που η διαφήμιση έμαθε να μιλά τη γλώσσα της pop κουλτούρας. Το MTV άλλαξε τον τρόπο που βλέπαμε τη μουσική, οι popstars έγιναν παγκόσμια brands, τα αναψυκτικά επένδυσαν σε τραγούδια και πρόσωπα, τα jeans έγιναν σεξουαλική δήλωση και η τεχνολογία άρχισε να συμπεριφέρεται σαν πολιτισμική επανάσταση. Οι διαφημίσεις της εποχής δεν πουλούσαν απλώς προϊόντα. Πουλούσαν ρυθμό, στάση, νεότητα και μια νέα αίσθηση ότι η κατανάλωση μπορούσε να μοιάζει με videoclip.

MTV — I Want My MTV

Το MTV έκανε τη δική του καμπάνια σχεδόν πολιτισμικό σύνθημα. Το “I Want My MTV” έβαλε stars όπως ο Mick Jagger, ο David Bowie, η Cyndi Lauper και άλλους να ζητούν από το κοινό να απαιτήσει το κανάλι από τους παρόχους καλωδιακής τηλεόρασης. Η καμπάνια δεν πούλησε απλώς ένα τηλεοπτικό δίκτυο. Πούλησε το μέλλον της μουσικής εικόνας. Από εκεί και μετά, το videoclip έγινε καθημερινή συνήθεια και η διαφήμιση κατάλαβε ότι η νεανική κουλτούρα ζει πια στην οθόνη. 

Pepsi — Michael Jackson, New Generation

Η Pepsi έφερε τον Michael Jackson στο κέντρο της διαφημιστικής ιστορίας το 1984 με την καμπάνια “New Generation”. Το spot πάτησε πάνω στη μουσική γλώσσα του Billie Jean και αξιοποίησε τον Jackson ακριβώς τη στιγμή που η pop μουσική γινόταν παγκόσμιο θέαμα. Η Pepsi δεν χρησιμοποίησε απλώς έναν διάσημο τραγουδιστή. Έδεσε το brand με τον χορό, τη νεότητα, το MTV, το spectacle και την ιδέα μιας νέας γενιάς που δεν ήθελε να καταναλώνει παθητικά, αλλά να συμμετέχει στον ρυθμό.

Lee Cooper — Jean-Paul Goude

Η Lee Cooper συνεργάστηκε με τον Jean-Paul Goude το 1983 και δημιούργησε μια καμπάνια που μοιάζει περισσότερο με fashion performance παρά με κλασική διαφήμιση jeans. Ο Goude έφερε κίνηση, γραφιστική ένταση, χορογραφία και 80s ευρωπαϊκό στιλ. Το denim δεν εμφανίζεται ως βασικό ρούχο εργασίας. Γίνεται ρυθμός, σώμα, κίνηση και εικόνα.

Pepsi — Madonna, Like a Prayer

Το 1989, η Pepsi συνεργάστηκε με τη Madonna για το “Like a Prayer”, σε μια από τις πιο συζητημένες εμπορικές συνεργασίες της δεκαετίας. Το διαφημιστικό προβλήθηκε σε τεράστια παγκόσμια κλίμακα, όμως η Pepsi απέσυρε τη συνεργασία μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσε το μουσικό βίντεο της Madonna με θρησκευτικές εικόνες. Η καμπάνια έδειξε κάτι κρίσιμο: όταν ένα brand συνεργάζεται με popstar που αμφισβητεί κανόνες, αγοράζει και τη λάμψη και το ρίσκο.

Calvin Klein Jeans — Brooke Shields

Η Calvin Klein Jeans έγραψει στορίατο 1980 με τη Brooke Shields και τη φράση «You want to know what comes between me and my Calvins? Nothing». Η καμπάνια, γυρισμένη από τον Richard Avedon, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, αλλά έκανε το denim αντικείμενο επιθυμίας, συζήτησης και pop κουλτούρας. Η Shields δεν πούλησε απλώς τζιν. Πούλησε ένα νέο, μινιμαλιστικό, προκλητικό στιλ που καθόρισε τη δεκαετία.

Levi’s 501 — Laundrette με Nick Kamen

Το “Laundrette” της Levi’s 501, το 1985, έκανε τον Nick Kamen σύμβολο σχεδόν μέσα σε μία νύχτα. Ο Kamen μπαίνει σε πλυντήριο, βγάζει το 501 του, μένει με λευκό εσώρουχο και βάζει το τζιν στο πλυντήριο, ενώ ακούγεται το I Heard It Through the Grapevine του Marvin Gaye. Η διαφήμιση εκτόξευσε τη δημοτικότητα του Levi’s 501 στην Ευρώπη και καθιέρωσε μια νέα σχέση ανάμεσα σε denim, μουσική, σώμα και επιθυμία. Η Levi Strauss την έχει χαρακτηρίσει κομβικό κεφάλαιο στην ιστορία του 501.

Apple — 1984

Η Apple παρουσίασε τον Macintosh με το “1984”, σκηνοθετημένο από τον Ridley Scott. Το spot χρησιμοποίησε την οργουελικήδυστοπία ως πολιτισμικό κώδικα και παρουσίασε τον υπολογιστή ως εργαλείο απελευθέρωσης απέναντι στη μαζική συμμόρφωση. Εδώ η pop κουλτούρα δεν έρχεται από τη μουσική, αλλά από τον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία, το sci-fi και το πολιτικό φαντασιακό της εποχής. Η Apple έκανε την τεχνολογία να μοιάζει με πράξη αντίστασης.

Chanel No.5 — Share the Fantasy

Η Chanel No.5 αξιοποίησε τη σκηνοθετική ματιά του Ridley Scott στην καμπάνια “Share the Fantasy” των ’80s. Το spot έμοιαζε περισσότερο με κινηματογραφικό όνειρο παρά με κλασική διαφήμιση αρώματος. Η Chanel πήρε τη γλώσσα του cinema και τη χρησιμοποίησε για να μετατρέψει το άρωμα σε μύθο, εικόνα, φυγή και φαντασίωση.

Diet Pepsi — Michael J. Fox

Η Diet Pepsi αξιοποίησε τον Michael J. Fox στα μέσα των ’80s, την περίοδο που ο ηθοποιός είχε εκτοξευθεί με το Family Ties και το Back to the Future. Τα spots είχαν γρήγορο ρυθμό, κωμικό timing και νεανική ενέργεια. Η Pepsi δεν πούλησε απλώς αναψυκτικό χωρίς ζάχαρη· πούλησε το cool αγόρι της εποχής, τον νεαρό σταρ που έμοιαζε έξυπνος, αστείος και απόλυτα μέσα στο νέο αμερικανικό tempo.

Pepsi — Tina Turner, Taste for Pepsi

Η Tina Turner μπήκε στην καμπάνια της Pepsi το 1986 με το “Taste for Pepsi”, φέρνοντας μαζί της την εκρηκτική σκηνική της παρουσία, τη φωνή και την εικόνα της απόλυτης comeback star των ’80s. Το brand συνέδεσε το αναψυκτικό με live ενέργεια, ρυθμό και stadium pop αισθητική.

Pepsi — David Bowie & Tina Turner

Η Pepsi πέτυχε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά star pairings της δεκαετίας όταν έφερε μαζί David Bowie και Tina Turner. Η καμπάνια χρησιμοποίησε δύο πρόσωπα με τεράστια μουσική βαρύτητα και έδειξε πώς ένα αναψυκτικό μπορούσε να συμπεριφερθεί σαν pop event. Δεν έβαλε απλώς μουσική σε διαφήμιση· έβαλε τη διαφήμιση μέσα στη μουσική κουλτούρα.

Diet Coke — Whitney Houston

Η Diet Coke συνεργάστηκε με τη Whitney Houston στα ’80s, αξιοποιώντας μια φωνή που εκείνη την περίοδο γινόταν παγκόσμιο φαινόμενο. Η καμπάνια έδωσε στο brand λάμψη, φρεσκάδα και καθαρή αμερικανική αισιοδοξία. Η Whitney δεν λειτουργούσε σαν απλό celebrity endorsement· έφερνε στο spot τη δύναμη μιας νέας pop βασίλισσας.

Citroën CX — Grace Jones

Η Citroën έκανε το 1985 μια από τις πιο παράξενες και αξέχαστες ευρωπαϊκές διαφημίσεις αυτοκινήτου με τη Grace Jones. Το spot, σκηνοθετημένο από τον Jean-Paul Goude, έβαλε την Jones σε ένα σχεδόν σουρεαλιστικό σύμπαν, όπου το αυτοκίνητο έβγαινε μέσα από το στόμα της. Η καμπάνια δεν πούλησε απλώς μοντέλο αυτοκινήτου· χρησιμοποίησε τη Grace Jones ως σύμβολο avant-garde δύναμης, σώματος, τέχνης και 80s υπερβολής.

Wendy’s — Where’s the Beef?

Το “Where’s the Beef?” της Wendy’s το 1984 έγινε ατάκα που ξεπέρασε τη διαφήμιση και μπήκε στην αμερικανική πολιτική, τηλεόραση και καθημερινή γλώσσα. Η Clara Peller, μια ηλικιωμένη γυναίκα με αυστηρό βλέμμα και τέλειο timing, ρωτούσε πού είναι το κρέας στο burger του ανταγωνισμού. Το spot έδειξε πώς μια απλή φράση μπορεί να γίνει πολιτισμικό σύνθημα.

California Raisins — Heard It Through the Grapevine

Οι California Raisins έγιναν απρόσμενο pop φαινόμενο των ’80s. Οι claymation σταφίδες τραγουδούσαν “I Heard It Through the Grapevine” και μετέτρεψαν ένα αγροτικό προϊόν σε μουσικό, τηλεοπτικό και merchandising phenomenon. Η καμπάνια απέδειξε ότι ακόμη και μια «βαρετή» κατηγορία μπορεί να γίνει cool όταν αποκτήσει χαρακτήρες, μουσική και χιούμορ.

Vidal Sassoon — If you don’t look good, we don’t look good

Η Vidal Sassoon συμπύκνωσεολόκληρητηδεκαετίατων ’80s σεένααπλόμήνυμα: “If you don’t look good, we don’t look good.” Μαλλιά με όγκο, χτένισμα, λάμψη, κίνηση και self-styling έγιναν κεντρικό κομμάτι της καθημερινής εικόνας. Η καμπάνια πέτυχε γιατί συνέδεσε το προϊόν με την προσωπική εμφάνιση ως κοινωνική δύναμη. Στα ’80s, τα μαλλιά δεν ολοκλήρωναν απλώς το look. Συχνά ήταν το look.

Energizer Bunny

Ο Energizer Bunny εμφανίστηκε το 1989 και έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα advertising icons της Αμερικής. Το λαγουδάκι με τα γυαλιά ηλίου και το τύμπανο συνέχιζε να προχωρά, σατιρίζοντας τις διαφημίσεις μπαταριών της εποχής. Η καμπάνια είχε απλό μηχανισμό και τεράστια διάρκεια: το προϊόν υπόσχεται ενέργεια που συνεχίζεται, και ο χαρακτήρας το κάνει εικόνα.

Ray-Ban — Risky Business

Η Ray-Ban κέρδισε ξανά τη νεολαία των ’80s όταν τα Wayfarer έγιναν συνώνυμα με τον Tom Cruise στο Risky Business. Δεν πρόκειται για κλασικό τηλεοπτικό spot, αλλά για ένα από τα πιο δυνατά παραδείγματα product placement της δεκαετίας. Τα γυαλιά έγιναν σύμβολο νεανικής αυτοπεποίθησης, νυχτερινής αταξίας και slick αμερικανικού στιλ. Η Ray-Ban δεν πούλησε απλώς σκελετό. Πούλησε attitude.

Swatch — Don’t Be Too Late

Η Swatch έφερε στα ’80s την ιδέα ότι το ρολόι μπορεί να λειτουργήσει ως fashion accessory και όχι μόνο ως εργαλείο χρόνου. Με έντονα χρώματα, πλαστικό, γραφικά μοτίβα και νεανική διάθεση, οι καμπάνιες της μάρκας μετέτρεψαν το ρολόι σε συλλεκτικό statement. Η Swatch κατάλαβε το πνεύμα της δεκαετίας: ο χρόνος δεν έπρεπε απλώς να μετριέται· έπρεπε να φοριέται.

L’Oréal — Because I’m Worth It /

Η L’Oréal μπήκε στα ’80s με το “Because I’m Worth It” ήδη καθιερωμένο ως μία από τις πιο δυνατές φράσεις ομορφιάς. Οι καμπάνιες της δεκαετίας δεν πούλησαν μόνο προϊόντα μαλλιών ή makeup. Πούλησαν αυτοπεποίθηση, περιποίηση και το δικαίωμα της γυναίκας να επενδύει στον εαυτό της χωρίς ενοχές. Σε μια εποχή δυνατών μαλλιών, έντονου makeup και power dressing, η L’Oréal μίλησε ακριβώς στη γλώσσα της εποχής.

Οι καμπάνιες των ’80s πέτυχαν γιατί κατάλαβαν ότι η διαφήμιση δεν ζει μόνο στα media plan. Ζει στη μουσική, στην τηλεόραση, στο cinema, στο σώμα, στο ντύσιμο, στον τρόπο που οι άνθρωποι θέλουν να βλέπουν τον εαυτό τους.