Λίζα Τσολοντένκο

Υπήρξε στην αιχμή του queer cinema τη δεκαετία του ’90. Τώρα μας συστήνει τη “modern American family” σε μια ταινία που μπορείτε να τη χαρακτηρίσετε όπως θέλετε, αρκεί να μην την ονομάσετε «πολιτική».

«Δεν ήθελα να κάνω ένα πολιτικό φιλμ. Αν κάτι το κάνει ριζοσπαστικό, είναι αυτή ακριβώς η μετριοπάθειά του. Tο ότι παίρνει την κατάσταση των ηρώων ως δεδομένη. Δεν έχουμε δει ποτέ μια οικογένεια λεσβιών στην οθόνη, δυο μαμάδες με δυο παιδιά στην εφηβεία κι έναν μπαμπά που είναι παρών μόνο μέσω του σπέρματός του. Το γεγονός ότι μια οικογένεια τόσο διαφορετική από τη συμβατική μπορεί να λειτουργήσει, εκεί βρίσκεται για μένα το πολιτικό κομμάτι της ταινίας»  

«Τις περισσότερες φορές η ζωή των λεσβιών περιγράφεται στην ποπ κουλτούρα μέσα από ένα φίλτρο φαντασιώσεων, σαν να είναι βγαλμένη από το Playboy Channel. Κάτι τέτοιο μπορεί να είναι διασκεδαστικό σε μια σειρά σαν το “L Word” αλλά δεν είναι αυτό που ήθελα να κάνω στο φιλμ» 

«Δυστυχώς έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε μέχρις ότου το φύλο των γονιών σε μια οικογένεια να μην έχει στ’ αλήθεια σημασία. Και η αμερικάνικη κοινωνία είναι εξαιρετικά μπερδεμένη και πολωμένη πάνω στο θέμα. Δεν ήθελα να δώσω καύσιμα στη διαμάχη για τον gay γάμο. Ήθελα απλά να κάνω μια μετρημένη καταγραφή μιας αλήθειας που γνωρίζω»

«Πριν λίγα χρόνια, απέκτησα ένα παιδί με τη σύντροφό μου (τη Γουέντι Μελβόιν από τις “Wendy & Lisa”) κι ελπίζω πως όταν το παιδί μου μεγαλώσει θα θέλει να γνωρίσει το δότη του. Μια από τις αφορμές για την ταινία ήταν το ότι υπάρχει μια γενιά παιδιών που έχουν μια οικογενειακή πραγματικότητα εντελώς καινούργια. Κι αυτό που το κάνει να δείχνει ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι τα παιδιά αυτά δεν είναι καθόλου freaks ή προβληματικά. Ίσως τελικά η οικογένεια να μην είναι ένας θεσμός τόσο άκαμπτος ή ανίκανος να εξελιχθεί όσο πιστεύουν κάποιοι»