Κριτική ταινίας: Κορσές (Corsage)

Το 1877 η αυτοκράτειρα Ελισάβετ της Αυστρίας και βασίλισσα της Ουγγαρίας γίνεται 40 ετών. Παρότι εκείνη βρίσκεται στην πιο δημιουργική φάση της ζωής της –δεν είναι η διακοσμητική βασίλισσα αλλά μια ισότιμη του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ Α' συνοδοιπόρος– οι σκανδαλιστικές φυλλάδες και τα κουτσομπολιά της αυλής, τη θεωρούν γριά που έχει χάσει την ομορφιά της και παλεύει με τα παραπανίσια κιλά της!

Η δια χειρός Μαρί Κρόιτσερ βιογραφία της αυτοκράτειρας Σίσσυ, ισορροπεί κάπου ανάμεσα στην «Μαρία Αντουανέτα» της Σοφία Κόπολα και την «Ευνοούμενη» του Γιώργου Λάνθιμου. Πειραγμένη και μοντέρνα οπτική που υποσκάπτει την δομή των ταινιών εποχής, αφήγηση που σε αρκετές σεκάνς γίνεται συναρπαστική (οι καλοφτιαγμένες ερωτικές σκηνές αποκαλύπτουν τη λαχτάρα μιας γυναίκας να αγαπήσει και κυρίως να αγαπηθεί) και μία αξεπέραστη ερμηνεία από την Βίκι Κριπς («Αόρατη κλωστή», «Το νησί του Μπέργκμαν») που τιμήθηκε στο πρόσφατο Φεστιβάλ των Καννών. Μέσω της ιστορίας της Σίσσυ υπογραμμίζεται η διαχρονικά ασφυκτική (διόλου τυχαίος ο τίτλος του «Κορσέ») καταπίεση της γυναίκας στο στεγνό πατριαρχικό περιβάλλον και αναδεικνύεται η δύναμη της εικόνας ως μέσο καταξίωσης και αποδοχής.