Κριτική ταινίας: Top Gun: Maverick

Ο βετεράνος Πιτ «Μάβερικ» Μίτσελ είναι ένας ζωντανός μύθος για τους ιπτάμενους πιλότους του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού, αν και δεν είχε την πολλά υποσχόμενη καριέρα που όλοι περίμεναν στα τριάντα χρόνια υπηρεσίας του. Περιορίστηκε σε ρόλο εκπαιδευτή νέων πιλότων αποφεύγοντας συνειδητά μια προαγωγή που ίσως να τον επηρέαζε αρνητικά. Όμως η νέα αποστολή που έχει είναι μακράν η πιο ζόρικη της ζωής του. Θα πρέπει να προετοιμάσει κατάλληλα και σε ελάχιστο χρόνο μια ομάδα νεαρών πιλότων που έχουν στόχο την εξόντωση ένα στρατηγικής σημασίας εργοστάσιο παραγωγής εμπλουτισμένου ουρανίου εχθρικού κράτους. Μέσα στους υποψήφιους πιλότους είναι κι ο γιος του μακαρίτη φίλου του Γκους. Τα φαντάσματα του παρελθόντος ξυπνούν για τον ανέτοιμο να αντιμετωπίσει μια τέτοια πρόκληση Μάβερικ.

Το 1986, ο Τομ Κρουζ ήταν ακόμη άσημος στα 24 του χρόνια. Η ζωή του άλλαξε με το «Top Gun» του Τόνι Σκοτ, ένα φιλμ που γνώρισε απρόσμενη και πρωτοφανή επιτυχία μετατρέποντας τον άπειρο ηθοποιό (η πιο σημαντική ταινία του ως πρωταγωνιστή μέχρι τότε ήταν η κωμωδία «Risky business» αφού το «Legend» του Ρίντλεϊ Σκοτ είχε καταποντιστεί στα ταμεία, ενώ στους «Outsiders» του Κόπολα, όπου έκανε ντεμπούτο, είχε πολύ μικρό ρόλο) σε σταρ πρώτου μεγέθους. Στα 26 χρόνια που μεσολάβησαν o Κρουζ όχι μόνο είδε την ισχύ του να παραμένει αναλλοίωτη, αλλά κατόρθωσε να θεωρείται ο πιο πετυχημένος ηθοποιός του Χόλιγουντ που ισορρόπησε με μοναδική δεξιότητα την καλλιτεχνική αξία (τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ, ενώ έχει συνεργαστεί με δημιουργούς όπως ο ΣτάνλειΚιούμπρικ και ο Πολ Τόμας Άντερσον) με την εμπορική απήχηση. Το «Μάβερικ» μπορεί να είναι η συνέχεια εκείνης της εμβληματικής ταινίας του Σκοτ, αλλά στην ουσία αποτελεί ένα είδος φόρου τιμής στη σπάνια περίπτωση του πρωταγωνιστή της. Ο σκηνοθέτης Τζόζεφ Κοζίνσκι, που είχε συνεργαστεί ξανά με τον Κρουζ στο sci-fi «Oblivion» το 2013, κάνει ό,τι μπορεί για να φιλοτεχνήσει το πορτρέτο του σταρ με αξέχαστες πινελιές. Οι εντυπωσιακές εναέριες μονομαχίες, το αμείωτο σασπένς και η απαράμιλλη δράση προσφέρουν το τέλειο σκηνικό προκειμένου να αναδειχτεί το μεγαλείο του Μάβερικ: ψήγματα ενσυναίσθησης και αυτοκριτικής, ένα τρυφερό ρομάντζο με την καταπραϋντική σοφία της εμπειρίας, κομψά χιουμοριστικά διαλείμματα και κυρίως στιλιζαρισμένες καρτ ποστάλ που προσπαθούν να καταργήσουν τη λογική αλλά και τη φυσική. H σκηνή στην παραλία που ο ποζάτος και σφίχτης 60άρης Κρουζ συναγωνίζεται τους νεαρούς πιλότους θα μπορούσε να λείπει αφού είναι, εκτός από κακόγουστη, και αφελής, ένδειξη ίσως της ματαιοδοξίας που σημαδεύει τον σταρ. Ακόμη κι έτσι πάντως το φιλμ παρακολουθείται με άνεση. Η συνταγή του πρώτου φιλμ είναι εκτελεσμένη με ακρίβεια, τα βασικά στοιχεία του μύθου είναι συμβατά με την ιστορία του σίκουελ, το διακριτικό νοσταλγικό ύφος δεν ενοχλεί. Δεν παραλείπονται βέβαια κάποιες σχηματικές λύσεις ή οι αναμενόμενες ηρωικές «ανατροπές» αυτοθυσίας καθώς και οι αναγκαίες για φιλμ αυτού του είδους πατριωτικές και μιλιταριστικές κορόνες. Αυτές όντως ενοχλούν.