Κριτική ταινίας: Η Παναγία των Παρισίων φλέγεται

Στο Παρίσι στις 15 Απριλίου 2019 έκπληκτη η παγκόσμια κοινή γνώμη παρακολουθούσε τον σπουδαιότερο μητροπολιτικό χριστιανικό ναό του κόσμου, την Παναγία των Παρισίων, να πιάνει φωτιά.

Η ταινία του Ζαν Ζακ Ανό («Η αρκούδα», «Εχθρός προ των πυλών») επιχειρεί να επανασυστήσει μυθοπλαστικά τα γεγονότα που προηγήθηκαν και ακολούθησαν της καταστροφικής πυρκαγιάς. Η λογική του σεναρίου ακολουθεί πιστά την τεχνοτροπία ενός disaster movie με μικρές ανθρώπινες ιστορίες (ο φύλακας που πιάνει πρώτη μέρα δουλειά, ο διευθυντής της Παναγίας των Παρισίων, οι πυροσβέστες κ.ά.) να ενώνονται εντέχνως με το μεγαλύτερο πλάνο της τραγωδίας. Ο γάλλος σκ ηνοθέτης ξέρει καλά τους μηχανισμούς του σασπένς (ιδιαίτερο βάρος έχει δοθεί στις προσπάθειες των πυροσβεστών να κινήσουν την πύρινη λαίλαπα) αλλά και τη δυναμική του μεγάλου θεάματος το οποίο ενισχύσει με μια ψευδοντοκιμαντερίστικη αισθητική: σε αρκετά σημεία η μυθοπλασία συναντά σε splitscreen τα αυθεντικά στιγμιότυπα όπως αποτυπώθηκαν σε ερασιτεχνικά βίντεο ή στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Φτιάχνοντας μικρές βινιέτες που λειτουργούν είτε ως απάντηση στα καυτά ερωτήματα (τελικά η αιτία της πυρκαγιάς ήταν όντως το τσιγάρο του ανεύθυνου εργάτη;) είτε ως μέσα για να προσδώσουν στη στιλιστική ματιά του σκηνοθέτη επιπλέον σασπένς, το φιλμ «Η Παναγία των Παρισίων καίγεται» παρακολουθείται με μεγάλο ενδιαφέρον. Ιδιαίτερη αξία έχει η ειρωνική ματιά του σκηνοθέτη ειδικά στην καθυστερημένη αντίδραση των αρχών, που δεν πίστευαν πως μπορεί να συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο, ή στις αψυχολόγητες, επιπόλαιες ενέργειες κάποιων υπευθύνων κατά την επιχείρηση διάσωσης των έργων τέχνης του ναού και ειδικά του Ακάνθινου Στεφανιού.