Κινηματογραφος

Οδός Μαλχόλαντ: Η ταινία που εύχεσαι να έβλεπες ξανά πρώτη φορά

Ο Ντέιβιντ Λιντς έφτιαξε την καλύτερη ταινία του 21ου αιώνα

15.07.2021, 20:32
Φωτεινή Αλευρά
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Life in Athens Στάθης Δρογώσης και Βύρωνας Τσουράπης: Μια μουσική εκδρομή στην κρυφή αυλή της Αθήνας

Δημήτρης Αθανασιάδης

Κινηματογραφος Οδύσσεια: Η ανατομία ενός μύθου

Γιάννης Δαββέτας

Φωτογραφια Απόδραση στον Βοτανικό Κήπο Διομήδους

Βασίλης Μακρής

Τι Να Δω Σήμερα: “Mulholland Drive ”του Ντέιβιντ Λιντς- Η Φωτεινή Αλευρά διαλέγει την ταινία της ημέρας

Μπορεί οι επανεκδόσεις αγαπημένων ταινιών που προγραμματίζονται ανελλιπώς κάθε καλοκαίρι να είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για όλες και όλους εσάς που βάζετε σκοπό να επισκεφθείτε κάθε ένα θερινό σινεμά αυτής της πόλης, αυτή εδώ όμως η επανέκδοση είναι αληθινά μια απόλαυση που δεν πρέπει να χάσει κανείς. Με αμείωτη επιθυμία κάθε φορά που αφήνουμε αυτό το αριστούργημα να μας παρασύρει στην ονειρική του δίνη, απόψε βλέπουμε, για άλλη μια φορά σε επανέκδοση, την εθιστική ταινία «Οδός Μαλχόλαντ» του ανατρεπτικού Ντέιβιντ Λιντς.

Ανίκανη να θυμηθεί ποια είναι, μια νεαρή όμορφη γυναίκα (Λόρα Χάρινγκ) απομακρύνει τον εαυτό της παραπαίουσα από τα συντρίμμια ενός τροχαίου ατυχήματος στην οδό Μαλχόλαντ του Χόλιγουντ και βρίσκει καταφύγιο στο διαμέρισμα της γενναιόδωρης Μπέτι (Ναόμι Γουότς), η οποία αποφασίζει να τη βοηθήσει να θυμηθεί πώς έφτασε ως εκεί και να τη φωνάζει Ρίτα. Η ταινία κόβει σε μια άλλη πραγματικότητα όπου η Μπέτι είναι μια επίδοξη ηθοποιός με το όνομα Νταϊάν,την οποία η ερωμένη της και σταρ Καμίλ (η Ρίτα), φαίνεται να θέλει να την αφήσει για χάρη ενός σκηνοθέτη.

Υπάρχουν ταινίες που μπορούν κυριολεκτικά να σε σώσουν. Υπάρχουν ταινίες που είναι πραγματικά αδύνατο να ερμηνεύσεις με τον ίδιο τρόπο που θα έκανε ο διπλανός σου. Υπάρχουν ταινίες που εύχεσαι να μπορούσες να τις δεις ξανά για πρώτη φορά και που ζηλεύεις φρικτά εκείνα τα παρθένα μάτια που την ανακαλύπτουν τώρα. Υπάρχουν επίσης ψευδαισθήσεις που αν λειτουργούν είναι το ίδιο έγκυρες με την πραγματικότητα, όποια κι αν είναι αυτή. Όλες οι παραπάνω παραδοχές είναι παρούσες στην αίθουσα κάθε φορά που προβάλλεται αυτή η πανέμορφα φτιαγμένη ταινία με τη μη γραμμική αφήγηση και τη φαινομενική απουσία -παραδοσιακής τουλάχιστον- δομής και λογικής συνέχειας. Μια αληθινά απρόβλεπτη ταινία, σε όλη τη διάρκεια της οποίας είναι αδύνατο να αφαιρεθεί η συναρπαστική αίσθηση που υποβόσκει πως σε αυτό το σουρεαλιστικό παραμύθι καραδοκούν χίλες διαφορετικές εκδοχές που κάθε στροφή μπορεί να κρύβει και πως αυτή που βλέπουμε, είναι απλώς η επικρατέστερη.

Τι ταινία στα αλήθεια.