Κριτική ταινίας: Οι ζωές που δεν έζησα (The Roads Not Taken)

H 25χρονη Μόλι φροντίζει τον 55χρονο πατέρα της Λίο, που πάσχει από άνοια. Ο Λίο δεν μπορεί να σκεφτεί ή να μιλήσει συγκροτημένα και μόνο η Μόλι καταφέρνει να επικοινωνήσει μαζί του, έστω και με τρομερά προβλήματα στη μεταξύ τους επαφή.

Η 71χρονη Σάλι Πότερ θα έχει πάντα ως σημείο αναφοράς της καριέρας της το απαιτητικό και άκρως σοφιστικέ «Ορλάντο» από το 1992 με την Τίλντα Σουίντον να υποδύεται την ερμαφρόδιτη ηρωίδα της Βιρτζίνια Γουλφ. Όσο δύσκολη και πολυεπίπεδη ήταν εκείνη η ταινία άλλο τόσο απλή –σε σύλληψη και εκτέλεση– είναι η τελευταία ταινία της Λονδρέζας.

Η σχέση πατέρας και κόρης είναι ένα σχήμα που στα καρέ του «The Roads Not Taken» έχει μάλλον υποστηρικτικό χαρακτήρα προκειμένου να αναλυθεί διεξοδικά ο χαρακτήρας του συγγραφέα Λίο (ο Μπαρδέμ σε τρεις διαφορετικούς χρόνους) και να κατανοηθούν οι κρίσιμες αποφάσεις στο ταξίδι της ζωής του. Με πολλά και αποσπασματικά flash backs γνωρίζουμε το παρελθόν του, συναντάμε τους ανθρώπους που αγάπησε (ο μεγάλος έρωτας της ζωής του ήταν η Ντολόρες από την εφηβική του ηλικία, που την υποδύεται η Σάλμα Χάγιεκ) και αφουγκραζόμαστε τη θλίψη του για τις επιλογές που έκανε ή δεν τόλμησε. Παράλληλα συμπάσχουμε με την αγωνία της Μόλι (γεμάτη από αυταπάρνηση και τρυφερότητα η ερμηνεία από την Ελ Φάνινγκ) να κάνει το καλύτερο δυνατό για τον πατέρα της, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να θυσιάσει τη δική της προσωπική ζωή. Τα ζόρια για τη Μόλι –αλλά και την ίδια την ταινία– ξεκινούν από τη στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι ο Λίο «θυσίασε» την ίδια την κόρη του για την καριέρα και το προσωπικό ταξίδι του. Ειδικά στο κομμάτι που ως άλλος Οδυσσέας διστάζει αν πρέπει να συνεχίσει την εξορία του στην Ελλάδα ή αν οφείλει να επιστρέψει στην Ιθάκη του, όπου βρίσκεται η γυναίκα του Ρίτα (Λόρα Λίνεϊ) και η μικρή του κόρη, η Σάλι Πότερ δείχνει να μην έχει την κατάλληλη απάντηση και αφήνει το δικό της σενάριο μετέωρο μεταξύ της γονικής ευθύνης και της καλλιτεχνικής ελευθερίας. Η ταινία δεν υπερβαίνει τους κανόνες του συμβατικού δράματος παρά τον κατακερματισμό χρόνου και τόπου (μεταξύ άλλων θα δείτε και μια παραλία που παραπέμπει σε Ελλάδα με μια βάρκα ονόματι «Καλυψώ» –άλλη μια αναφορά στο ταξίδι του Οδυσσέα– και μια ψαροταβέρνα που τιτλοφορείται κάπως αφελώς «Ταβέρνα» αλλά τα συγκεκριμένα γυρίσματα έγιναν στην Αλμερία). Χαμηλότονη, συγκινητική αλλά εντέλει αδιέξοδη και δίχως πραγματικό ενδιαφέρον, η ταινία της Πότερ είναι ένα ισχνό δράμα που μιλά για κάποιες εύθραυστες οικογενειακές σχέσεις και για τις ενοχές που μας «τρώνε» για όσα ζήσαμε και κυρίως για όσα δεν ζήσαμε.