Κριτική ταινίας: Ποτέ δεν είναι αργά, κύριε καθηγητά (Richard Says Goodbye)

Όταν ο Ρίτσαρντ, καθηγητής αγγλικών σε φημισμένο πανεπιστήμιο, διαγνωστεί με μια ανίατη ασθένεια, αποφασίζει να εγκαταλείψει τα προσχήματα και τις κοινωνικές συμβάσεις και να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του όσο πιο έντονα και ελεύθερα γίνεται.

Το «Richard Says Goodbye» (γιατί να αποκτήσει ελληνικά βαφτίσια ο τίτλος;) δεν είναι η τυπική, προβλέψιμη περιπέτεια ενός αντιήρωα που αποφασίζει να κάνει την επανάστασή του στο προκαθορισμένο τέλος της ζωής του. Είναι αρκετές οι στιγμές που το έργο φαίνεται ότι πάει να πατήσει την μπανανόφλουδα (η επίσκεψη στην ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης, ο τελευταίος δημόσιος λόγος που αποκτά τον χαρακτήρα εξομολόγησης, οι συμβουλές του ήρωα σε φοιτητές αλλά και στην κόρη του) αλλά ευτυχώς ξεφεύγει την ύστατη στιγμή. Χωρίς πάντως και να εκπλήσσει, το φιλμ είναι απλώς μια συμπαθητική ματιά πάνω στον απολογισμό της ζωής και τη συνειδητοποίηση που έρχεται χωρίς προειδοποίηση. Μια πιασάρικη δραμεντί που φαίνεται να βρίσκει τον αντιπροσωπευτικό ερμηνευτή της στο πρόσωπο του κουρασμένου και παραιτημένου Τζόνι Ντεπ (ο σταρ φαίνεται να συμπάσχει αρκετά με τον χαρακτήρα του), ενώ προσφέρει απλόχερα κάποια δωρεάν μαθήματα ζωής που θα τα «ακούσουν» πιο εύκολα όσοι δεν φοράνε παρωπίδες.

Σκηνοθεσία: Γουέιν Ρόμπερτ
Πρωταγωνιστούν: Τζόνι Ντεπ, Ρόζμαρι ΝτεΓουίτ, Ντάνι Χιούστον