Οι νεκροί δεν πεθαίνουν

«Killthehead», λέει ο νεαρός βενζινοπώλης που έχει μυηθεί στις ταινίες τρόμου και ξέρει ότι μόνο έτσι σκοτώνονται τα ζόμπι, δίνοντας τις κατάλληλες οδηγίες στους αστυνομικούς. Εκείνοι όμως επιλέγουν να απέχουν και να εθελοτυφλούν, στρέφοντας το βλέμμα τους αλλού όταν το θέαμα γίνεται γκρανγκινιόλ κι αναλαμβάνοντας δράση μόνο όταν πλέον η κατάσταση δείχνει να μην αντιστρέφεται. Ο Τζάρμους παίζει διαρκώς με τα κλασικά φιλμ τρόμου και φαντασίας. Οι αναφορές του στους νεκροζώντανους γίνονται όχημα κριτικής για τους ζωντανούς. Το σχόλιό του περί ζόμπι αφορά κυρίως την καταναλωτική κοινωνία του σήμερα, προεκτείνοντας την προβληματική του Ρομέρο που πρώτος διατύπωσε περί «πολιτών-ζόμπι» στην αριστουργηματική «Νύχτα των ζωντανών νεκρών» το 1968. Όμως το «Οι νεκροί δεν πεθαίνουν» δεν είναι μόνο ένα αιχμηρό κοινωνικοπολιτικό σχόλιο με σπλάτερ αισθητική (απόλαυση οι σκηνές με τα φαγοπότια των απέθαντων με τον Ιγκι Ποπ να δίνει σόου) αλλά και μια σοφιστικέ κωμωδία που τα χώνει αδιακρίτως. Η πονηρή ματιά του Τζάρμους πέφτει όχι μόνο στους εύκολους στόχους (o redneck ρατσιστής του Στιβ Μπουσέμι που πυροβολεί όποιον πατήσει το πόδι του στην αυλή του ή οι μανιακοί καταναλωτές που ακόμη κι όταν βγαίνουν από τον τάφο τους «αναζητούν να έχουν αυτά που απολαμβάνουν όταν ήταν ζωντανοί») αλλά και σε πιο ανυποψίαστα θηράματα όπως οι μπλαζέ χιπστεράδες που ειρωνεύονται τα πάντα και τους πάντες ή οι αφελείς αλλά καλόκαρδοι συνωμοσιολόγοι που περιμένουν το τέλος της Γης. Ο Τζάρμους γίνεται κόλαφος για την υλιστική κοινωνία. Παίρνοντας ένα είδος που θεωρητικά είναι από τα πλέον ανάλαφρα και ψυχαγωγικά στο σινεμά, του προσδίδει βάρος ισομερές με ένα έργο γνήσιου προβληματισμού και υψηλής τέχνης, φτιάχνοντας ένα έργο που είναι 100%... Τζάρμους! Το απαισιόδοξο σχόλιό του για τη σύγχρονη αμερικανική κοινωνία δίνεται όχι μόνο με κωμικές αιχμές αλλά και με συνεχείς αναφορές στην ποπ κουλτούρα και το σινεμά του φανταστικού (από τον Νοσφεράτου, τον Ρομέρο και τον Τόλκιν μέχρι τον Πόλεμο των Άστρων ή  τον Χάρι Πότερ) διαθέτοντας σπέσιαλ καστ για πολλά όσκαρ, από το οποίο ξεχωρίζει η «εξωγήινη» Τίλντα Σουίντον με τη βαριά προφορά. «Πάντως είναι λίγο παράξενη» τη σχολιάζει κάποιος και ο Μάρεϊ απαντά: «Ναι. Είναι σκοτσέζα»!