Το κορίτσι στον ιστό της αράχνης

Το «Κορίτσι στον ιστό της αράχνης» είναι μια ταινία της εποχής μας, που στο μέλλον θα αναφέρεται ως ένας κρίκος της αλυσίδας ταινιών που έσπασε ένα ταμπού αιώνων και αφορά στην κακοποίηση της Γυναίκας. Το γραμμένο πριν από περίπου 15 χρόνια τρίτομο «Millennium» από τον Στιγκ Λάρσον μας σύστησε μια περιθωριακή γυναίκα, η οποία έχοντας βιώσει στο πετσί της την ανδρική βία, αποφάσισε να μεταμορφωθεί σε μια αμείλικτη σκίνχεντ, βαμμένη στα τατουάζ της εκδίκησης και του θανάτου, που πληρώνει με το ίδιο νόμισμα τους βασανιστές της. Η εξέλιξη εκείνης της ιστορίας μάς οδηγεί στο σήμερα και το σκηνικό ενός κατάλευκου καμβά, με το χιόνι να σκεπάζει τα ίχνη κάποιων αποτρόπαιων εγκλημάτων. Εδώ η μοναχική Λίσμπετ Σαλάντερ επιχειρεί να επιβάλει όχι μόνο τον αυστηρό νόμο της αλλά και τη σκληρή τιμωρία σε κάποια αδιόρθωτα αρσενικά, θύματα των οποίων είναι ανήμπορες γυναίκες, πριν παγιδευτεί στην πλεκτάνη που έχει αφετηρία το παρελθόν της και πρόσχημα την τεχνολογική εξέλιξη.

Σκοτεινό μεν αλλά όχι και αποστασιοποιημένο, το νέο φιλμ εκδίκησης της Σαλάντερ έχει το δείγμα γραφής του Λάρσον, ενταγμένο όμως στο προσωπικό ύφος του σουηδού συγγραφέα Νταβίντ Λάγκερκραντζ, ο οποίος ανέλαβε να φέρει (μετά από τον ξαφνικό θάνατο του δημιουργού του «Millennium») τη Λίσμπετ στη νέα εποχή, ξεκινώντας πολύ σωστά από το παρελθόν της. Χωρίς την αμφισημία της γραφής ή την αιχμηρή αλληγορία για τη σημερινή δυτική κοινωνία του Φίντσερ («Κορίτσι με το τατουάζ»), ο Άλβαρεζ του «Μην κουνηθείς» φτιάχνει τη δική του αξιοπρεπέστατη εκδοχή, βαμμένη στο μαύρο και το κόκκινο, που συντηρεί τον μύθο της Λίσμπετ με δυνατό ρυθμό και σφιχτοδεμένο μοντάζ, παρότι στις ώρες κρίσης απουσιάζει μία πιο στιβαρή μελέτη της πραγματικότητας. Έχει όμως την τύχη να διαθέτει μία Σαλάντερ που δεν υστερεί σε τίποτα από τις προηγούμενες εκδοχές των Ρούνι Μάρα και Νούμι Ράπας. Η θαυμάσια Κλερ Φόι γεμίζει με υποδόρια ένταση την κάθε σκηνή της, μαγνητίζοντας κυριολεκτικά τον φακό του σκηνοθέτη.