Η πρόσβαση στα αγαθά της τέχνης και του πολιτισμού είναι δικαίωμα όλων – ένα δικαίωμα που δεν χωρά εξαιρέσεις. Αυτό είναι το όραμα του Ιδρύματος Ωνάση, το οποίο συνεχίζει για χρόνια να υλοποιεί και στην πράξη. Χάρη στη δράση του ως χορηγός προσβασιμότητας, το 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι, φέτος, ανοικτό σε όλους.
Άτομα με κινητικές αναπηρίες, κωφοί, βαρήκοοι αλλά και τυφλοί συνάνθρωποί μας μπορούν, για πρώτη φορά στα χρονικά του Φεστιβάλ, να απολαύσουν ισότιμα την μαγεία της έβδομης τέχνης. Στους χώρους προβολών θα δημιουργηθούν μόνιμες υποδομές πρόσβασης για ΑΜΕΑ, ενώ, στην 57η διοργάνωση του Φεστιβάλ, θα παρέχεται πρόσβαση και στο περιεχόμενο: επιλεγμένες ταινίες θα περιλαμβάνουν υποτιτλισμούς και ακουστικές περιγραφές για κωφούς και τυφλούς θεατές αντίστοιχα.
Πρόσβαση στους χώρους…
Στο Ολύμπιον, στις αίθουσες του λιμανιού, στο Box της πλατείας Αριστοτέλους και στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, βελτιώνεται η προσβασιμότητα, με εγκαταστάσεις φιλικές στα άτομα με κινητική αναπηρία, τόσο στις αίθουσες προβολής όσο και στους χώρους υγιεινής και στάθμευσης.
Πιο συγκεκριμένα, βελτιώνονται οι ράμπες, τα ταμεία διαμορφώνονται κατάλληλα και οι χώροι υγιεινής τροποποιούνται για άτομα με αναπηρία, αλλά και για εμποδιζόμενα πρόσωπα.
Στον Προβλήτα Α’ θα δημιουργηθούν σταδιακά διάδρομοι ανεμπόδιστης μετακίνησης για χρήστες αναπηρικών αμαξιδίων και όρθιες αναπηρίες, έτσι ώστε η πρόσβαση στις αίθουσες και στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης να γίνει πιο εύκολη.
…Αλλά και στο περιεχόμενο!
Η πρόσβαση για όλους δεν αφορά μόνο το χώρο, αλλά και το καλλιτεχνικό περιεχόμενο. Στην περίπτωση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, αυτό σημαίνει, φυσικά, ταινίες.
Αρχικά, το κοινό του 57ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει δύο κλασικές κι αγαπημένες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου με όρους καθολικής προσβασιμότητας.
Τα φιλμ «Ο Δράκος» του Νίκου Κούνδουρου» και «Μια ζωή την έχουμε» του Γιώργου Τζαβέλλα, είναι δυο έργα που συγκινούν διαχρονικά με τη δραματουργική τους δύναμη, τις εξαιρετικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών τους -Ντίνος Ηλιόπουλος και Δημήτρης Χορν αντίστοιχα- και την αξεπέραστη γοητεία τους. Οι ταινίες αυτές θα προβληθούν με ακουστική περιγραφή [AD: Audio Description] για τυφλούς και άτομα με προβλήματα όρασης και με υπότιτλους για κωφούς και βαρήκοους [SDH: Subtitles for the Deaf or hard of Hearing], με την επιμέλεια και πιστοποίηση της Κίνησης Καλλιτεχνών με Αναπηρία.
Επίσης, 17 ελληνικές ταινίες θα προβληθούν με υπότιτλους βάσει διαλόγων, έτσι ώστε να μπορούν να τις παρακολουθήσουν κωφοί και βαρήκοοι θεατές. Στις αίθουσες θα είναι ευπρόσδεκτοι, φυσικά, και οι …σινεφίλ σκύλοι οδηγοί τυφλών, ενώ το πρόγραμμα του Φεστιβάλ θα είναι διαθέσιμο σε γραφή Μπράιγ (Braille), καθώς και σε μεγαλογράμματη γραμματοσειρά. Επίσης, οι τελετές έναρξης, λήξης καθώς και οι δυο προβολές καθολικής προσβασιμότητας θα έχουν διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα [Ε.Ν.Γ.].
Μετά το τέλος της 57ης διοργάνωσης, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η Στέγη Ιδρύματος Ωνάση και η Κίνηση Καλλιτεχνών με Αναπηρία, θα προσφέρουν όλους τους επεξεργασμένους υπότιτλους και την ακουστική περιγραφή στους παραγωγούς των ταινιών, ώστε να παραμείνουν προσβάσιμες στις επόμενες προβολές τους, καθώς και στο DVD.
Η δράση του Ιδρύματος Ωνάση και της Στέγης για τα Αμεα δεν έχει αρχή και τέλος το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Στηρίζοντας διαχρονικά και σταθερά την ΕΛΕΠΑΠ, χορηγώντας την δημιουργία χώρου υγιεινής για ΑμΕΑ στο θέατρο της Φρυνίχου, με την έκδοση τόμου του αρχείου Καβάφη σε γραφή braille, και την διοργάνωση παραστάσεων του «Γλάρου Ιωνάθαν» σε κοινά ΑΜΕΑ, συνεχίζουν να ανοίγουν δρόμους για πρόσβαση στον πολιτισμό επί ίσοις όροις.
Μια συζήτηση για το «Αλλού ο δρόμος», την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, την τέχνη ως ανάγκη, τη φωτογραφία, την ανθεκτικότητα και εκείνο το «αλλού» που εξακολουθούμε να αναζητούμε.
Η νευρώδης σκηνοθεσία, η μείξη μαύρης κωμωδίας-ψυχολογικού θρίλερ και η παρουσία πρωτοκλασάτων ερμηνευτών χαρακτηρίζουν την πρώτη αγγλόφωνη δημιουργία του Ρομέν Γαβρά
Ο Άαρον Σόρκιν επιστρέφει στο Facebook δεκαέξι χρόνια μετά με μια αξιοπρεπή μεν ταινία, που δεν καταφέρνει όμως να ξεφύγει από τη μεγαλειώδη σκιά του προκατόχου της
12°
