Anabasis: Πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει ο Νίκος Ασλανίδης;

Υπαινικτικά, ρευστά, μεταιχμιακά, ρεαλιστικά και ονειρικά συνάμα. Φασματικά, καθώς οι ανθρώπινες φιγούρες του Νίκου Ασλανίδη στους πίνακες μεγάλης κλίμακας μοιάζει σαν να κινούνται αέναα από ένα κάπου προς ένα κάτι.

Αλληλουχίες και συμπλέγματα σωμάτων (ίσως και πολλαπλών εκδοχών εαυτού), κουρτίνες που σαν να πέφτουν από τον ουρανό κρύβουν ή επικαλύπτουν μυστικά και ροές ανθρώπινης ενέργειας, καθώς τα χωρίς πρόσωπα όντα (μιλώ πάντα για τα έργα του σε μεγάλη κλίμακα) μεταβαίνουν από τη μια κατάσταση στην άλλη.

Σαν μια συναισθηματικά και τεχνικά καλοϋπολογισμένη σπουδή σε μεγάλους δασκάλους (Βελάσκεθ, Τιτσιάνο, Ρέμπραντ) και με ένα απόλυτο αναγνωρίσιμο μοτίβο υπαρξιακού βάθους, εντάσεων και συγκρούσεων, τα έργα της νέας δουλειάς του Νίκου Ασλανίδη με τίτλο Anabasis, είναι απόλυτα… «ασλανιδικά»! Οι φιγούρες του σε slow motion, αργά, υπερβατικά και βραδύκαυστα, πυροδοτούν ερωτήματα αντί να δίνουν απαντήσεις. Ποιοι είναι, πού πάνε, τι αχνοφέγγει πίσω από τον ορίζοντα, είναι μέρα ή σουρουπώνει;

Αμφίσημοι άνθρωποι, οριακές ισορροπίες και ορίστε πώς περνά το περασμένο πρωινό του Σαββάτου στην γκαλερί των Ντονόπουλων στην Αγίας Θεοδώρας, όταν στέκομαι απέναντί τους. Δώδεκα χρόνια μετά την πρώτη μας γνωριμία και ο Νίκος Ασλανίδης συνεχίζει να με εντυπωσιάζει με τη συνεχή στοχοπροσήλωσή του σε μια ζωγραφική όπου η ποίηση και ο ρεαλισμός, η μελαγχολία των σκοτεινών νερών και η απειλητική φύση των υποστηλωμάτων πάνω στα οποία ακουμπούν τα ανθρώπινα κελύφη του (μήπως είναι λόγχες;), το αρχετυπικό που παλεύουν να αποτυπώσουν, παράγουν δίπολα, ατμόσφαιρες και αλλεπάλληλους στοχασμούς εντός μου.

Δίπλα στα μεγάλης κλίμακας έργα στέκονται και τα πορτρέτα με τα εξίσου αινιγματικά ανθρώπινα πρόσωπα. Άλλοτε με κλειστά μάτια (τι να ονειρεύονται;), άλλοτε με βλέμματα που είναι δύσκολο να ακτινογραφηθούν, αδύνατον να τα διαπεράσεις και να πιάσεις νύξεις έστω του συναισθηματικού τους χρόνου. Η ανθρώπινη κατάσταση βρισκόταν ανέκαθεν στον πυρήνα της ζωγραφικής του, το διαχρονικό της ύπαρξης αποτελούσε και αποτελεί πρώτη ύλη για τον ζωγράφο.

Βγήκα από την γκαλερί με ακόμα πιο ισχυρή μέσα μου την πεποίθηση πως στην περίπτωση του Νίκου Ασλανίδη έχουμε να κάνουμε με έναν μετρ της αναπαράστασης του άρρητου. Και θα το ξαναπώ, με έναν από τους μεγαλύτερους έλληνες ζωγράφους, που χωρίς να βοά και να καγχάζει, πορεύεται σε έναν ολότελα δικό του εξαιρετικό δρόμο ύφους και πράξης. Ίσως για αυτό και το ερώτημα του τίτλου («Anabasis: πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει ο Νίκος Ασλανίδης;» να είναι ρητορικό, ή στην προηγούμενη παράγραφο να δόθηκε η απάντηση.

Νίκος Ασλανίδης, Anabasis, Donopoulos International Fine Arts, Αγίας Θεοδώρας 3, έως 7/12