Νεκρός ο Μένης Κουμανταρέας

Νεκρός στο σπίτι του βρέθηκε ο συγγραφέας Μένης Κουμανταρέας. Σύμφωνα με πρώτες πληροφορίες της αστυνομίας ο συγγραφέας βρέθηκε δολοφονημένος στις 00:45 τα ξημερώματα του Σαββάτου από συγγενικό του πρόσωπο μέσα στο ίδιο του το διαμέρισμα στην οδό Ζακύνθου 3 στην Κυψέλη. Η αστυνομία εκτιμά ότι πρόκειται για ληστεία αφού το σπίτι του ήταν αναστατωμένο. Ακόμα όμως δεν έχει διαπιστωθεί αν η πόρτα είναι παραβιασμένη ή αν άνοιξε ο ίδιος ο συγγραφέας. Ο Μένης Κουμανταρέας ήταν δεμένος, μαχαιρωμένος και έφερε εκδορές στο πρόσωπο. Οι αρχές ερευνούν εκτός των άλλων και το ευρύτερο φιλικό και επαγγελματικό περιβάλλον του συγγραφέα. Η ιατροδικαστική εξέταση θα διενεργηθεί τη Δευτέρα.

Σύντομο βιογραφικό

Ο Μένης Κουμανταρέας γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος του τραπεζικού και χρηματιστή Αντώνη Κουμανταρέα. Το 1948 έζησε για έξι μήνες κοντά στον αδερφό του πατέρα του στο Λονδίνο, όπου ήρθε σε επαφή με την εκεί πολιτιστική κίνηση. Τον επόμενο χρόνο αποφοίτησε από το Πρότυπο Λύκειο Αθηνών και τη συνέχεια σπούδασε νομικά και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο ναυτικό και εργάστηκε για είκοσι χρόνια υπάλληλος ναυτιλιακών και ασφαλιστικών εταιρειών. Το 1972 σπούδασε με υποτροφία στο Βερολίνο για έξι μήνες. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1962 με την έκδοση της συλλογής διηγημάτων Τα μηχανάκια. Κείμενά του δημοσιεύτηκαν σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά, όπως τα Εκλογή, Επιθεώρηση Τέχνης, Τραμ, Ηριδανός, Ο Ταχυδρόμος, Οδός Πανός, η λέξη και άλλα. Κατά τη διάρκεια της απριλιανής δικτατορίας πήρε μέρος στην αντιστασιακή έκδοση 18 κείμενα και οδηγήθηκε τέσσερις φορές σε δίκη για το έργο του Το αρμένισμα. Τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο διηγήματος (1967 για το Αρμένισμα) και το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος (1975 για τη Βιοτεχνία υαλικών). Είναι ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και από το 1982 ως το 1986 ήταν μέλος του Δ.Σ. της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Έργα του μεταφράστηκαν στα αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Ο Μένης Κουμανταρέας τοποθετείται χρονολογικά στη λεγόμενη δεύτερη μεταπολεμική γενιά της ελληνικής πεζογραφίας. Η γραφή του κινείται στα όρια ανάμεσα στον κοινωνικό ρεαλισμό με έμφαση στην απεικόνιση των αλλοτριωτικών κοινωνικών μηχανισμών και την ποιητική έκφραση του αισθήματος της φθοράς και της χαμένης αθωότητας της νεανικής ηλικίας.