ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Το πέταγμα του χαρταετού σε καιρούς κορωνοϊού

«Χαρταετοί» και «Έρωτας στα Χρόνια του Κορωνοϊού»

Ζωγραφικό σχέδιο του Θανάση Δρίτσα που απεικονίζει χαρταετούς

13.03.2021, 15:14
Θανάσης Δρίτσας
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Μουσικη Loreen: Όταν μπήκα στον χώρο της μουσικής, οι δυνατές γυναίκες δεν ήμασταν ο κανόνας

Ελένη Βαρδάκη

Καβάλα 1917. Ένα δάσος καπναποθηκών καταλαμβάνει το κέντρο της πόλης και συνεχίζει σκαρφαλώνοντας στα γύρω υψώματα. Συλλογή Bundersarchiv, Bild 104-2848

Βιβλιο Ακολουθώντας τον μίτο του καπνού: Πώς η Καβάλα μετατράπηκε σε σηµαντικό εξαγωγικό λιµάνι των Βαλκανίων

Μανίνα Ζουμπουλάκη

Κοσμος Podcast Χώρες κομμένες στα δύο | Κορέα, η χώρα που χωρίστηκε και δεν ενώθηκε ποτέ

Επιστήμη Μπινάζη

Δύο σχέδια και ένα ποιητικό σχόλιο του Θανάση Δρίτσα με αφορμή τις πολύ ιδιαίτερες Απόκριες του έτους 2021

Αυτές τις αποκριές το πέταγμα του χαρταετού θα είναι εντελώς διαφορετικό, με τις καρδιές και τα συναισθήματα μπλοκαρισμένα, με μια διάχυτη θλίψη. Η πολιτική εξουσία επέτρεψε, υπό όρους βέβαια, το πέταγμα του χαρταετού. Προέκυψε τελικά μια χαραμάδα φωτός την οποία δεν περίμενα, για να είμαι ειλικρινής. Χωρίς το αίσθημα ανεμελιάς και απελευθέρωσης από την βιοτική μέριμνα που χαρακτήριζε το πέταγμα του χαρταετού σε άλλες εποχές πριν από την Πανδημία και τα ασφυκτικά lockdown.

Στο πρώτο μου σχέδιο δύο παιδιά σχολικής ηλικίας, αποκλεισμένα από τους φίλους, το παιχνίδι και τις παρέες πετάνε μοναχικά τον χαρταετό τους (το καθένα ξεχωριστά) μέσα από το δωμάτιο που έχει γίνει κατά κάποιο τρόπο η φυλακή τους. Ένας τοίχος με μορφή συρματοπλέγματος μεταξύ τους καθιστά αδύνατη κάθε μορφή φυσικής επαφής μεταξύ των παιδιών. Κάθε παιδί πετάει τον χαρταετό του μέσα από το παράθυρο του δωματίου (κελιού) του.

Ζωγραφικό σχέδιο του Θανάση Δρίτσα που απεικονίζει δύο φιγούρες

Το δεύτερο σχέδιο που αναφέρεται επίσης στο κλίμα των ημερών μας έχει τίτλο «Έρωτας στα Χρόνια του Κορωνοϊού». Ακολουθεί ένα ποιητικό κείμενο με τίτλο «Χαρταετοί»:

ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ

(του Θανάση Δρίτσα)

Μοιάζουν με πολύχρωμα φύκια
που ριζώνουν στο βυθό της θάλασσας,
τον κορμό τους μίσχο-κουβάρι
οδηγούμε εμείς, αλλόκοτοι λιλιπούτειοι
που φωνάζουν, κλαίνε, τρώνε, γελάνε