Βίλατζ Γιουνάιτεντ, season finale: Δεν ήταν εκπομπή, ιδέα είναι

Ώσπου η σύναξις αυτή σαν χωριό αυτόνομο να ξεδιπλωθεί: Το τελευταίο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου της Βίλατζ Γιουνάιτεντ στην ΕΡΤ3 τελείωσε με το The light will stay on των Walkabouts. Θα μπορούσε να είναι και το There is a light that never goes out των Smiths ή το No Surrender του Μπρους Σπρίνγκστιν, μιας και παλαντζάροντας μεταξύ εθνολογικού ντοκιμαντέρ, ταξιδιωτικής και λαογραφικής περιήγησης και ανθρωποκοινωνικής παρατήρησης, οι Νικολάου- Αμοιρίδης, δύο χρόνια τώρα, δεν γύριζαν μια απλή εκπομπή για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Δεν ήταν μια σειρά που με χαβαλεδιάρικο τρόπο παρουσίαζε τυπάρες και ομάδες απομακρυσμένων χωριών που κρατούν ζωντανή τη φλόγα του αγνού αθλητισμού με μόνη ανταμοιβή τη φανέλα και τα τζάμπα ξύδια, εφόσον ο πρόεδρας ή ο χορηγός διαθέτουν ταβέρνα. Ήταν κι αυτό, αλλά και δεν ήταν μόνο αυτό η Βίλατζ Γιουνάιτεντ. 

Ναι, είδαμε μπαλίτσα, χαβαλέ, τσίπουρα, μπινελίκια στον λάιντσμαν, τρακτέρ, παπάδες που έκαναν ευχέλαιο, εξτρέμ που στο ημίχρονο έτρεχαν στη στάνη να ποτίσουν τα «ζα» και γιαγιάδες που έφτιαχναν λαλαγκίτες για να καρδαμώσουν οι παικτούρες. Γουστάραμε, συγκινηθήκαμε, γελάσαμε, όμως, με την παράλληλη σπουδή στα ήθη, τα τσιγάρα, τα ποτά, τα ξενύχτια και τα ξεκαρδιστικά συμβάντα της ελληνικής υπαίθρου, η Βίλατζ σε κάθε επεισόδιο φρόντιζε να υπογραμμίζει πως ο σύλλογος που βλέπεις είναι κάτι παραπάνω. Οι ταπεινές φανέλες Civova (ρισπέκτ στο gear που δοξάζουν τα χαμηλά μπάτζετ της ελληνικής υπαίθρου) είναι όχι μόνο ιερές, αλλά είναι και σημαίες, παρηγοριά και κραυγαλέο όχι στη συνθηκολόγηση με την εγκατάλειψη. 

Η «Ενωμένη των Χωριών» (ή το «Χωριό ενωμένο, ποτέ νικημένο» αν προτιμάτε) παρέδιδαν κάθε Δευτέρα βράδυ μια ωδή στην κοινοτική ζωή και τη συντροφικότητα· των Ελλήνων τις κοινότητες που φτιάχνουν άλλον γαλαξία, που λέει κι ο Σαββόπουλος. Η Βίλατζ προμόταρε τη φάση τους, οι Νικολάου - Αμοιρίδης φίλμαραν σε κάθε επεισόδιο έναν ύμνο στην παρέα, τη φιλία, την ελπίδα και την πίστη πως ό,τι και να γίνει, ή όσο δύσκολα και πενιχρά και αν κατρακυλίσουν τα πράγματα, θα υπάρχει πάντα εκεί έξω μια πεισματάρα άλλη Ελλάδα. Τζόνι πράσινα ή μπλε και Το φως που δεν θα σβήσει ποτέ (Smiths), το φως που θα είναι πάντα αναμμένο (Walkabouts), Blood brothers in the stormy night with a vow to defend, no cheat baby no surrender (Μπρους Σπρίνγκστιν). 

Θέλω να ελπίζω, ως μέλος της κομπανίας των Βιλατζαρέων από το πρώτο επεισόδιο, ότι οι παραπάνω σκέψεις δεν είναι μόνο δικές μου, αλλά και πολλών ακόμα φανατικών τηλεσαπόρτερ της εκπομπής. Θέλω.