Το «Halston» και ο Roy Halston: Το έπος ενός τρελού καπελά

Η σειρά «Halston» είναι το πορτρέτο κάποιου που δεν θα ήθελα να συναντήσω. Δεν θα ήθελα να συνεργαστώ μαζί του, να τον ερωτευτώ ή να του εμπιστευτώ χρήματα. Ο Ryan Murphy («Ηοllywood», «Ratched»), συν-δημιουργός της νέας σειράς του δεν ενδιαφέρεται για την αρετή των ηρώων του· τον ενδιαφέρει η φήμη τους, οι ακρότητές τους – κυρίως, η άνοδος και η πτώση τους. Ο Ρόι Χάλστον ήταν ένας σχεδιαστής μόδας από την Άϊοβα που μεγάλωσε στην Ιντιάνα: από μικρός έδειξε το ταλέντο του να φτιάχνει καπέλα και μέχρι το τέλος της νιότης του θεωρούσε τον εαυτό του «καπελά», mad hatter όπως εκείνος στην «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων».

Η σειρά των 5 επεισοδίων αφηγείται τη ζωή αυτού του χωριατόπαιδου που έφτασε στην κορυφή της haute couture και, όπως πολλοί που φτάνουν σε μια κορυφή, έπεσε και τσακίστηκε. Η ιστορία είναι συνηθισμένη: ταλαντούχος καλλιτέχνης διαπρέπει στον κόσμο του glamour χωρίς να είναι εξοπλισμένος να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της επιτυχίας και του πλούτου. Ο Χάλστον, τον οποίον υποδύεται υποδειγματικά ο Ewan McGregor –ένας ηθοποιός που έχει ωριμάσει καλύτερα από άλλους– διατρέχει τρεις δεκαετίες του 20ού αιώνα με μια ταχύτητα που απέβη μοιραία. Ο σκηνοθέτης Daniel Minahan μένει πιστός στην αισθητική του Ryan Murphy –στο «βρώμικο» gloss, στις σκοτεινές αποχρώσεις των φωταγωγημένων σκηνικών, στα πρόσωπα που από κάποιες γωνίες μοιάζουν με μάσκες– ζωγραφίζοντας μια προσωπικότητα που ως άνθρωπος πέτυχε μονάχα μια καριέρα και μια φιλία, εκείνη με τη Λάιζα Μινέλι (τρισχαριτωμένη η Krysta Rodriguez). Δεν πέτυχε τίποτ’ άλλο: ο Χάλστον παρουσιάζεται ανίκανος για ανθρώπινες σχέσεις· ικανός για δημιουργίες καπέλων pillbox – ο ναρκισσισμός του τον εμπόδιζε να χαρεί την ίδια του την επιτυχία και δεν άργησε να τον κάνει καρικατούρα.

Προπάντων, η σειρά Halston είναι μια αφήγηση του αμερικανικού καπιταλισμού: το σενάριο ερευνά την κοινωνία των ευκαιριών, τη σχέση μεταξύ δημιουργών και χρηματοδοτών (με τον Bill Pullman στον ρόλο του μεγαλοεπιχειρηματία David Mahoney), τον λυσσαλέο ανταγωνισμό για τη δόξα και το χρήμα -το περιθώριο για αισθήματα, για φιλία, για αλληλεγγύη είναι μικρό· όλοι οι «ανερχόμενοι» ενδιαφέρονται μονάχα για τον εαυτό τους, εκτός ίσως από ένα συνεργάτη του Χάλστον, τον Joe Eula (που τον υποδύεται ο ηθοποιός του Μπρόντγουεϊ David Pittu), που γίνεται ο άγγελος στον ώμο του Χάλστον. Ο ίδιος ο Χάλστον εκμεταλλεύεται τους πάντες και πατάει επί πτωμάτων: οικειοποιείται δημιουργίες συνεργατών του, τους παραμερίζει, φέρεται απαίσια – ο θεατής αρχίζει να τον συμπονά στο τρίτο ή στο τέταρτο επεισόδιο όταν η πραγματικότητα σκάει κυριολεκτικά στα μούτρα του. Λίγοι από μας συγκινούμαστε με το περίφημο μπουκάλι του αρώματος που σκάρωσε ή με τις ερωτικές του περιπέτειες που στιγματίζονταν από την οικονομική εκμετάλλευση· αλλά όταν ο Χάλστον ανοίγει ξανά και ξανά τις λάθος πόρτες, όταν βάζει σε δοκιμασία όχι μόνο τους άλλους αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό, η σειρά κερδίζει τον θεατή. Η ιστορία, αν και στην αρχή φαίνεται χρονικό μιας επινόησης εαυτού –ο Ρόι Χάλστον από την Ιντιάνα που μεταμορφώνεται σε Χάλστον σκέτο αλλάζοντας τη φωνή του– την προφορά του, τα μαλλιά του και τα γυαλιά του–, εξελίσσεται σε τραγωδία: ο ανασφαλής και αυτοκαταστροφικός Ρόι χάνει το ίδιο του το όνομα και την ίδια τη ζωή του.

Έχουμε δει πολλές ταινίες και σειρές γύρω από τις καταχρήσεις της δεκαετίας του 1970 και του 1980: κοκαΐνη, σεξ, έξαλλο κυνηγητό της επιτυχίας και τη Νέα Υόρκη ως τα σύγχρονα Σόδομα – η αυτοκαταστροφικότητα φτιάχνει ιστορίες απ’ όπου μερικές φορές δεν λείπει η λύτρωση. Στο Halston λείπει: ο Χάλστον ηττάται πικρά· ο αντίζηλός του στη μόδα, ο Calvin Klein, ανεβαίνει ενώ εκείνος κατρακυλάει· και οι εκκεντρικότητές του –delivery φαγητού με αεροπλάνο από το Μανχάταν στο Μόντοκ– φαντάζουν γκροτέσκες. Η συντριβή του Χάλστον γίνεται σε αργή κίνηση, στον Olympic Tower, ένα γυάλινο ουρανοξύστη της Νέας Υόρκης με θέα τον καθεδρικό ναό του Αγίου Πατρικίου που από ψηλά μοιάζει με κτίριο-νάνο: ο Χάλστον μοιάζει να πέφτει από την κορυφή αυτού του πύργου και να παραμένει ένα αίνιγμα.