Στο Survivor τρέχουν για να φάνε, στο MasterChef να επιβιώσουν

Σχεδόν κάθε βράδυ στις τηλεοράσεις μας προβάλλονται τρεις υπερπαραγωγές. Οι πρώτες που άρχισαν να πετούν ήταν οι «Άγριες Μέλισσες» στον ΑΝΤ1, εδώ και ένα μήνα συναντούν κάτι ηλιοκαμένα κορμιά που τρέχουν στο Survivor του ΣΚΑΪ, ενώ τελευταία άνοιξε και η εστίαση χάρη στο MasterChef του Star.

Οι νεοφερμένοι μπήκαν στις κουζίνες τους με τον αέρα του νικητή, αλλά από ό,τι φαίνεται φέτος πρέπει να ιδρώσουν παραπάνω την ποδιά. Η πρώτη φάση δεν έχει ιδιαίτερο μαγειρικό ενδιαφέρον, οι συμμετέχοντες κυνηγούν τον χρόνο, οι κριτές κυνηγούν την ατάκα και τα αγκάθια από τα ψάρια - τα δεύτερα τα πετυχαίνουν. Οι ατάκες δεν πείθουν γιατί οι διάλογοι μοιάζουν προβαρισμένοι, η 47χρονη Άννα που δηλώνει 45 ετών αλλά νιώθει 21 είναι ηφαίστειο, αλλά σύμφωνα με το σενάριο πρέπει να μιλήσει για το κομμωτήριο που έχει στη Θεσσαλονίκη ώστε να παίξει το σχετικό βιντεάκι, έτσι μένει ο πλούτος ανεκμετάλλευτος. Ο Κουτσόπουλος καταφεύγει στα ζιβάγκο προκειμένου να δικαιολογηθούν οι αναφορές προς το «παλιό ΠΑΣΟΚ, το ορθόδοξο», στο τέλος εμφανίζεται και το ΚΙΝΑΛ, δηλαδή κάποιος που συμμετέχει στο παιχνίδι μόνο και μόνο γιατί μοιάζει στον κριτή, κι εδώ οι ατάκες είναι χωρίς έμπνευση, περιορίζονται στην ομορφιά του.

Στο μεταξύ οι πάγκοι γίνονται χάλια, οι διαγωνιζόμενοι υπηρετούν τον κανόνα της τηλεόρασης και εξαγγέλλουν συνταρακτική θεματολογία, στο τέλος ψιθυρίζουν «είχα άγχος» και παρουσιάζουν μία τρομερή συνταγή κοτόπουλου, αλλά «από το άγχος» δεν υπάρχει κοτόπουλο. Όλα αυτά έχουν μικρή σημασία, το ριάλιτι αποτελεί διαχρονικό εισιτήριο, ξεδιπλώνονται προσωπικά δράματα, κοντινό σε δακρυσμένα μάτια, όταν το παστίτσιο μουλιάζει, περνάς στην επόμενη φάση.

Συμπέρασμα: Το MasterChef εξακολουθεί να είναι μια πολύ προσεγμένη εκπομπή, φέτος δείχνει ότι μπατάρει κάπως παραπάνω στο ριάλιτι και μάλλον είναι κακή επιλογή γιατί την ίδια ώρα μεταδίδεται το Survivor και από ριάλιτι να φάνε και οι κότες.

Στο «πιο σκληρό Survivor της ιστορίας», όπως επιμένει να το ονομάζει η παραγωγή, σημαδεύουν με μπαλάκια πλαστικές κορίνες, πετάνε πέντε κρίκους ένα τάλιρο και για να μην παρεξηγήσουμε ότι βλέπουμε τον «Τρελό του Λούνα Παρκ», οι παίκτες αλληλοβρίζονται για έναν κόκκο ρυζιού, ένα πιάτο αδειανό, μίαν Ελένη (Μαριπόσα-Κρεμλίδου). Στις μάχες όλοι γνωρίζουν ότι οι μπλε θα κερδίσουν, δεν πέφτουν πια στοιχήματα, το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στο κατά πόσο ο James θα ειρωνευτεί τους χαμένους και πότε θα ξεσπάσει ο Τριαντάφυλλος, αλλά μετά θα ηρεμήσει και θα ευχηθεί «να χαίρεστε τα παιδάκια σας» υπηρετώντας την συνεχώς επαναλαμβανόμενη ιδεολογία του «όλοι άνθρωποι είμαστε». Ο Περικλής έχει άλλη κοσμοθεωρία, πέρα από τους ανθρώπους υπάρχουν και τα ανθρωποειδή, εκεί κατατάσσει τον Τριαντάφυ(λ)λο, για τον Κοψιδά έχει πιο βαριά λόγια, κάτω από τα φοινικόδεντρα κάνει απολογισμό της καριέρας του ηθοποιού και πριν κλείσει η κάμερα τον ανακηρύσσει κορυφαίο κομπλεξικό γιατί ποτέ δεν έζησε τις επιτυχίες που επιθυμούσε. Ανήκουν στην ίδια ομάδα, στις ψυχολογικές συνεδρίες καταναλώνει την ενέργειά του, όταν είναι τα βάλει με τους αντιπάλους παρουσιάζεται πιο ντε Κουμπερτέν, «σημασία έχει συμμετοχή, όχι νίκη», έχει δίκιο όσο κι αν τα λόγια συγκρούονται με τα δυο τεράστια πιστόλια-τατού που κοσμούν την πλάτη του. Όμως κάθε άνθρωπος έχει τα όριά του, το θηρίο Περικλής ξύπνησε όταν η παραγωγή τους έβαλε να παίζουν μαξιλαριές, το κεφάλι του Καλίδη έπαιξε βρώμικο παιχνίδι, ο Περικλής φώναξε «πονάω» και έπεσε στο τερέν, το ίδιο έκανε και ο Τριαντάφυλλος με τους αντιπάλους το φωνάζουν «θέατρο- θέατρο», γιατί πάντα ο ΣΚΑΪ ήταν υπέρ των τεχνών και της μυθοπλασίας.

Στις «Μέλισσες» οι σκηνές είναι πιο δραματικές και σε κάθε επεισόδιο έχουμε αποκαλύψεις για φυτείες με χασίσια, παιδιά που αλλάζουν μητέρες, παλιούς και νέους φόνους, αρραβωνιάσματα, διαζύγια. Οι πρωταγωνιστές τρέχουν για να γλιτώσουν από το κακό που έρχεται με ταχύτητες που ποτέ δεν θα πιάσει η Σαλαγκούδη, επίσης στο καφενείο τρώνε μεζεδάκια με κεφαλοτύρι και ελιές που σίγουρα θα κέρδιζαν την πρώτη φάση του MasterChef.