«Έρωτας μετα(ξί)» Αργεντινής κι Ελλάδας

Κάθε γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της, για να ενηλικιωθεί ουσιαστικά, πρέπει να έχει μείνει με το αυτοκίνητο από μπαταρία κάπου στο δρόμο. Ήταν εκείνη η προηγούμενη Τετάρτη της πραγματικής μου ενηλικίωσης στα 28, όταν έμεινα μόνη και αβοήθητη στους Αμπελόκηπους, χωρίς αμάξι και μπαταρία στο κινητό, αλλά ευτυχώς κοντά στην πιάτσα των ταξί.

Ως σωστά μυημένη και γνώστης των άγραφων νόμων του ταρίφα, πλησιάζω το πρώτο κίτρινο όχημα που περιμένει καρτερικά με αναμμένη την επιγραφή «ΕΛΕΥΘΕΡΟ». Ανοίγω την πόρτα έτοιμη να ξεράσω λέξεις που έδειχναν το πόσο απηυδισμένη και άτυχη νιώθω, όταν το βλέμμα μου τραβάει ο Αντώνης Καρυστινός στη μικρή οθονίτσα που άλλοτε είχα συνηθίσει να βλέπω τις διαδρομές που οδηγούσαν τους ταξιτζήδες στον προορισμό μου.

«Καλησπέρα, κοπέλα μου. Μισό λεπτό τελειώνει το επεισόδιο και ξεκινάμε, αν δεν έχεις θέμα», μου λέει η πολύ συμπαθητική οδηγός του οχήματος που θα με οδηγούσε στη γη της επαγγελίας μετά από μια κουραστική μέρα. «Κανένα πρόβλημα», απαντώ και συνεχίζω να χαζεύω όσα διαδραματίζονται στις 7.5 ίντσες που βρίσκονται πλάι στο τιμόνι. «Είναι ο “Έρωτας Μετά”. Καινούριο, πολύ ωραίο» εξηγεί η σοφερίνα μου, ενώ βάζει μπρος και πατά τη διεύθυνσή μου. «Θα σας πω εγώ τον δρόμο, βάλτε ένα ακόμα επεισόδιο. Τι ακριβώς είναι αυτό;» αναρωτιέμαι δυνατά. Μια αργεντίνικη, αστυνομική σαπουνόπερα έχει μεταφερθεί σε μια εξαιρετική ελληνική παραγωγή, με υπέροχο cast πολύ ταλαντούχων ηθοποιών (Αντώνης Καρυστινός, Βάσω Λασκαράκη, Μάριος Αθανασίου, Έμιλυ Κολιανδρή, Μπέτυ Λιβανού κ.ά.), με φωτογραφία και σκηνογραφία που όμοιές τους έχουμε καιρό να δούμε στην ελληνική τηλεόραση.

Η ιστορία δύο ζευγαριών που γνωρίζονται εξαιτίας μιας παρεξήγησης στο σχολείο των παιδιών τους, είναι ο πρώτος άξονας χρόνου που παρακολουθούμε. Παράλληλα, βλέπουμε και το τώρα (3 χρόνια μετά), όταν οι δύο σύζυγοι που απατούν τα ζευγάρια τους εμπλέκονται σε αυτοκινητιστικό ατύχημα, και ο Αντώνης Καρυστινός πέφτει σε κώμα ενώ η Βάσω Λασκαράκη εξαφανίζεται.

Ο Μάριος Αθανασίου και η Έμιλυ Κολιανδρή μένουν πίσω να αντιμετωπίσουν τη νέα τάξη πραγμάτων. Μια καθηλωτική απόπειρα για μεταφορά σειράς μυστηρίου στα ελληνικά δεδομένα, χωρίς τις στομφώδεις ερμηνείες που προσπαθούν να σε βάλουν με το ζόρι σε κλίμα διηγήματος Αγκάθα Κρίστι, με τη σκηνοθεσία και το σενάριο να λειτουργούν εξαιρετικά και απόλυτα αρμονικά. Οι δύο χρόνοι μπλέκονται χωρίς να εμποδίζουν τον τηλεθεατή να παρακολουθήσει τη συνέχεια της ιστορίας, ενώ κάποιες αναζητήσεις μου στο διαδίκτυο λένε πως το τέλος θα είναι πολύ ανατρεπτικό.

Μια ελληνική σειρά που φλερτάρει με το δράμα, έχοντας ευτυχώς ξεχάσει την παλιά μανιέρα της προσποιητής σοβαρότητας και των μεγάλων παύσεων αλλά αγκαλιάζοντας την αληθινή διάσταση της τραγωδίας και του μυστηρίου: το δάκρυ, την απόγνωση, την παράνοια, τις φωνές, αλλά και τη σιωπή. Εικοσιένα λεπτά μετά έχουμε φτάσει και συζητάμε ένα ακόμα δεκάλεπτο για επερχόμενες εξελίξεις: θα βρεθεί η Βάσω; Θα σωθεί ο Αντώνης; Να αλλάξω μπαταρία ή μήπως να γυρίζω στην πόλη με ταξί για να μαθαίνω ότι η ελληνική τιβί έχει κάπως πάρει τα πάνω της φέτος;