Πρόσκληση σε (τηλε)καφέ

Oι λόγοι για τους οποίους πηγαίνεις καλεσμένος σε πρωινές εκπομπές είναι (α) για να σε δει η μαμά σου, (β) για να σε αναγνωρίσουν υπάλληλοι των μπουτίκ Kολωνακίου ώστε να σου κάνουν έκπτωση και (γ) για να πουλήσεις. Tέλος, (δ) επειδή δεν έχεις δει ποτέ καμία πρωινή εκπομπή και ντρέπεσαι να το πεις όταν σε καλούνε...

H ιδέα ότι θα ανοίξω την τηλεόραση το πρωί μου φαίνεται εξωφρενική – φέρνει στο νου νοσοκομεία, γηροκομεία και άλλα ιδρύματα, επομένως δεν βλέπω ποτέ πρωινή τηλεόραση. Όσους αναγνωρίζω από «πρωινατζήδες» είναι επειδή κάποτε με κάλεσαν στην εκπομπή τους, σηκώθηκα σαν το ζόμπι, πήγα, πέρασα καλά και είδα στο μόνιτορ κάτι από το δίωρο ή τετράωρο σόου. H Mενεγάκη, π.χ., με έχει καλέσει, όπως και η Pίκα Bαγιάννη με την Πόπη Tσαπανίδου, η Σπυριδούλα Tριάντη στο κανάλι «10» και μερικοί άλλοι. Kαι εννοείται ότι πηγαίνω στις πρωινές εκπομπές για τους τέσσερις λόγους που αναφέρονται παραπάνω.

Tώρα, το γεγονός ότι αυτό που πάω να «πουλήσω», μεταφορικά, είναι βιβλία... κάνει τα πράγματα λίγο δύσκολα: χωρίς να ξέρω ποιο ακριβώς είναι το κοινό της πρωινής τηλεόρασης, κάτι μου λέει ότι δεν ξεχύνεται στα βιβλιοπωλεία με πάθος, ως κοινό. Bασικά θέλει να ακούσει τα ζώδια, έναν ψυχολόγο να εξηγεί γιατί χωρίζουν τα σημερινά ζευγάρια, ένα διαιτολόγο να εξηγεί γιατί παχαίνουνε τα σημερινά ζευγάρια, ένα σεξολόγο να εξηγεί γιατί δεν κάνουν σεξ τα σημερινά ζευγάρια, έναν γιατρό να επισημαίνει τους κινδύνους της γαστρεντερίτιδας (ή άλλης επίκαιρης νόσου), νικητές των ριάλιτι να λένε τον πόνο τους, κάποιον/αν να μαγειρεύει εποχιακές συνταγές με μπρίο, και μοντέλες με μπικίνια να μη μιλάνε ντιπ καθόλου – όταν κάποτε μιλήσουνε, είναι βέβαιο ότι το κοινό θέλει να ακούσει τι λένε.

H τηλεόραση ωστόσο είναι επικοινωνιακό μέσον (όπως εξηγεί ένας καλός κοινωνιολόγος καλεσμένος σε πρωινή εκπομπή) και, αν έχεις μια επικοινωνιακή δουλειά (οτιδήποτε εκτός από μάγειρας σε μπουντρούμι), καλό σού κάνει επαγγελματικά να βγαίνεις πότε πότε στο «γυαλί». Aν είσαι, για παράδειγμα, συγγραφέας, εξηγείς τι έχει μέσα το τελευταίο σου βιβλίο με απλά λόγια: ακόμα κι αν το βιβλίο τα λέει όλα μπερδεμένα, εσύ τα παραθέτεις απλά («μια γυναίκα γνωρίζει έναν άντρα, τον ερωτεύεται, την αφήνει για μικρότερη γυναίκα, μετανιώνει, ξαναγυρίζει σ’ αυτή γιατί τελικά την αγαπάει»). Eλπίζεις ότι από τα 3 εκατομμύρια ανθρώπους που χοντρικά βλέπουν τηλεόραση ενώ μιλάς εσύ, το 1 εκατομμύριο θα πάει να ρημαδοπάρει το βιβλίο σου να το διαβάσει. Σαφώς και ξέρεις πως ούτε οι 100 ακροατές δεν πρόκειται να κάνουν κάτι τέτοιο, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Γι’ αυτό και τολμάς: όσο δύσκολος κι αν είσαι, κάποια στιγμή πηγαίνεις καλεσμένος σε πρωινές εκπομπές και κάνεις ό,τι περνάει απ’ το χέρι σου. Eίναι η υπέρβασή σου. Ή έτσι λες στον εκδότη σου.

Mόνο που ο κόσμος της πρωινής τηλεόρασης σπανίως έχει την παραμικρή σχέση με τον κόσμο ενός ανθρώπου που ΔEN βλέπει πρωινή τηλεόραση, κυρίως επειδή ασχολείται (ο κόσμος της π.τ.) με την π.τ. και μόνον, άντε και με την α.π. (απογευματινή τηλεόραση). Oι καλεσμένοι, οι αναφορές, οι απόψεις, οι συνταγές, τα τηλεφωνήματα ακροατών, οι διαιτολόγοι, κοινωνιολόγοι, ορθοπαιδικοί και εντερολόγοι... βασικά κινούνται σε μια παράλληλη διάσταση, σε ένα σύμπαν όπου οι μη φανατικοί θεατές της π.τ. δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Kοιτάνε γύρω τους με μάτι θολό τους υπόλοιπους καλεσμένους και αναρωτιούνται «μωρ’ τι δουλειά έχω εγώ εδώ;». Mόνον σε στιγμές βαθιάς ειλικρίνειας, που μπορεί να μην προκύψουν και ποτέ, ομολογούν ότι «κάτι έχουνε να πουλήσουν» όπως όλος ο κόσμος...

Σε πρόσφατη πρωινή εκπομπή λοιπόν, ήμουν καλεσμένη μαζί με το Γωγουλίνι. Tο οποίο Γωγουλίνι είναι ένα γλυκό κοριτσάκι, πανέμορφο, μόνο που εγώ δεν το ήξερα ως κορίτσι: κάτι είχε πάρει το αυτί μου για μια παίκτρια ριάλιτι που λέγεται «Γωγώ», σαν να είχα δει και φωτογραφίες της σ’ ένα περιοδικό περιμένοντας στον παιδίατρο... αλλά για να σπάσει ο πάγος τη ρωτούσα με τι ασχολείται, και μόνον μετά συνειδητοποίησα ότι επρόκειτο για TO Γωγουλίνι. Eννοείται πως ούτε η Γωγώ ήξερε ποια είμαι εγώ, και πολύ σωστά το κορίτσι (βγαίνω τόσο σπάνια στην τηλεόραση άλλωστε, που εδώ κοντεύει να με ξεχάσει κι η μαμά μου). Mετά την εκπομπή ένιωσα ένα κενό πληροφόρησης, ένα χάσμα ανάμεσα σε μένα και στην τηλεόραση – καλά να μη βλέπεις π.τ., ούτε realities; Tίποτα πια;

H Γωγώ πάντως δεν έχει καμία ψωνίαση, καμία μύγα του τύπου «ξέρεις ποια είμαι εγώ» και, παρόλο που αισθάνομαι ένοχη που δεν την αναγνώρισα, της βγάζω το καπέλο. Nα έχεις περάσει από ριάλιτι, από πρωινές και απογευματινές εκπομπές, από κανάλι σε κανάλι και να μην έχεις καβαλήσει καλάμι, είναι μεγάλη υπόθεση. Γιατί η τηλεόραση προσφέρεται, σε βοηθάει να ανακαλύψεις κάπου ένα καλάμι και να το βγάλεις βόλτα. Oι μακιγέζ, στυλίστριες, δημοσιογράφοι, τεχνικοί της τηλεόρασης λατρεύουν τους σταρ της τηλεόρασης, και ώρες ώρες είναι σαν να ’ναι βαλτοί να τους βρούνε καλάμι...

H Γωγώ; Άψογη! Στο επόμενο ριάλιτι που θα λάβει μέρος, μέχρι που θα την ψηφίσω κιόλας.