Η Διάνα Βουτυράκου, τελειόφοιτη στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πολυτεχνείου με εξειδίκευση στη Ρομποτική-Χειρουργική, συνιδρήτρια της φοιτητικής ΜΚΟ Unique Minds, στα 23 της έγινε δασκάλα ρομποτικής και μόλις κατέκτησαν με τη ομάδα της το πρώτο βραβείο στην Παγκόσμια Έκθεση Νεανικής Καινοτομίας και Τεχνολογίας στη Σαγκάη.
Με πυρετώδεις ρυθμούς κατασκεύαζαν επί ενάμιση χρόνο τη μακέτα της κοινότητας που τους εξασφάλισε την πρωτιά οι Γιάννης Παπαδόπουλος και Ιάσωνας Σομόγλου, δύο από τους μαθητές λυκείου που η Διάνα διδάσκει εκπαιδευτική ρομποτική και προετοιμάζει για τους αντίστοιχους πανελλήνιους διαγωνισμούς και παγκόσμιες Ολυμπιάδες.
Το project τους αφορούσε μια αυτόνομη, αειφόρο κοινότητα που παράγει, εξοικονομεί, μετατρέπει και μοιράζεται ενέργεια. Μέσα από αλγόριθμους που έφτιαξαν μπορεί να εκτιμηθεί ποια σπίτια χρειάζονται ενέργεια κάθε λεπτό και ποια έχουν περίσσεια και άρα μπορούν να στείλουν, συνυπολογίζοντας την απόσταση των σπιτιών ώστε να αξιοποιηθεί η ενέργεια με το βέλτιστο τρόπο.
Παράλληλα τα σπίτια εξοπλίστηκαν με αισθητήρες ώστε καμία ηλεκτρική συσκευή να μη λειτουργεί όταν δεν χρειάζεται αλλά και σύστημα Bluetooth προκειμένου ο χρήστης να ελέγχει τη θερμοκρασία και τις ηλεκτρικές συσκευές της οικίας του από το κινητό του. Με παρόμοιο τρόπο τα φανάρια των πεζών αντλούσαν ενέργεια από τον ήλιο και λειτουργούσαν μόνο όταν ανίχνευαν πεζό να περιμένει να περάσει το δρόμο και όχι όλο το 24ωρο. Ακόμα τόσο στα γυμναστήρια όσο και στην παιδική χαρά η κινητική και δυναμική ενέργεια μετατρεπόταν σε ηλεκτρική.
Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πώς επέλεξε να ασχοληθεί με τη ρομποτική;
Όπως μας λέει η ίδια, η πρώτη φορά που ήρθε σε επαφή με τη ρομποτική ήταν όταν τελείωνε την πρώτη γυμνασίου. Ο καθηγητής της τεχνολογίας τής έδωσε το ερέθισμα και ξεκίνησε δειλά-δειλά τις συμμετοχές σε σχετικούς διαγωνισμούς. Εκτότε αποφάσισε πως θέλει να το σπουδάσει και όλα πήραν το δρόμο τους! Μετά από τις πρώτες συμμετοχές της σε διαγωνισμούς ρομποτικής, έφτιαξε τη δική της ομάδα με έδρα το σπίτι της και δεν άργησαν οι επιτυχίες στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό, στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό στο Abu Dabi και στην Ολυμπιάδα της Κόστα Ρίκα. Διακρίσεις που η Ελλάδα δεν είχε καταφέρει ποτέ ως τώρα.
Τα πρώτα εμπόδια που συνάντησε ήταν τα στερεότυπα για τις γυναίκες που ασχολούνται με θετικές επιστήμες. Άλλωστε στο Πολυτεχνείο είναι 80% άνδρες και 20% γυναίκες παρά τις προσπάθειες που γίνονται για να αναδειχθεί η γυναικεία επιχειρηματικότητα. Όπως μας λέει, γυναίκα, μικρή σε ηλικία, σε ένα ανδροκρατούμενο κλάδο έκανε πολλούς να τη δουν με δυσπιστία, ωστόσο η ίδια απάντησε με πράξεις.
Το βασικότερο εμπόδιο όμως για τη Διάνα αλλά και για όσους θέλουν να καταπιαστούν με αυτό που κάνει, είναι ότι στην Ελλάδα του 2018 το έδαφος δεν είναι πρόσφορο για ενασχόληση με τη ρομποτική σε επαγγελματικό επίπεδο. «Η ρομποτική δεν μπορεί να εξελιχθεί στην Ελλάδα και όσες προσπάθειες γίνονται πάνε με πολύ αργούς ρυθμούς. Τουλάχιστον όμως παύει ο κόσμος να στέκεται στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας και στο άκουσμα της ρομποτικής να φαντάζεται τα ανδροειδή. Στη ρομποτική φτιάχνουμε μια μηχανή με αισθητήρες ώστε να λαμβάνει ερεθίσματα και αναπτύσσει έναν αλγόριθμο ώστε να σκέφτεται με κάποιο τρόπο. Ακόμα και τα έξυπνα πλυντήρια που λέμε είναι ρομπότ, καθώς διαθέτουν μια πολύ πρωταρχική μορφή νοημοσύνης».
Μεταξύ των φοιτητικών της υποχρεώσεων και την εκπαίδευση στους μαθητές της, η Διάνα είναι συνιδρήτρια της φοιτητικής ΜΚΟ Unique Minds, η έμπνευση της οποίας έγινε όταν αντιλήφθηκε, μαζί με τον φίλο της Παύλο, κάποια κενά στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Ένα από τα κενά είναι ότι το σύστημα δεν μπορεί να εντοπίσει τις ιδιαίτερες δεξιότητες και κλίσεις του υποψηφίου και να της ενθαρρύνει.
Ωστόσο, μέσα στα αρνητικά της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης όπως αυτή είναι διαμορφωμένη, υπάρχουν και μικρές φωτεινές ενδείξεις σύμφωνα με τη Διάνα που συμπληρώνει «Είναι εντυπωσιακό το γεγονός πως, ενώ τα πανεπιστήμια της χώρας είναι δημόσια, μπορούμε να συναγωνιστούμε –και με το παραπάνω– φημισμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα του εξωτερικού με τεράστια δίδακτρα. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι ο φοιτητής με την εισαγωγή του στη σχολή έρχεται αντιμέτωπος με ένα "χάος" που καλείται να διαχειριστεί πολλές φορές ολομόναχος και χωρίς σωστή καθοδήγηση από καθηγητές. Έτσι πρέπει να ψαχτεί, να βρει βιβλία, συμπληρωματικό υλικό, σχετικά σεμινάρια... Ουσιαστικά, έναν τρόπο να ανταπεξέλθει στη σχολή μόνος του. Αυτή η διαδικασία προσφέρει πολλά οφέλη».
Δύο φοιτητές σαν αυτούς, λοιπόν, ιδρύουν μια ΜΚΟ για να περιορίσει τις χιλιάδες περιπτώσεις φοιτητών που δεν ξέρουν γιατί μπήκαν στη σχολή, η οποία εν τέλει δεν τους καλύπτει σαν αντικείμενο. Ρόλο σε αυτό το φαινόμενο παίζουν ξανά τα γνωστά στερεότυπα που λένε πως, όταν βγάλεις μεγάλο βαθμό, πρέπει να πας σε μία σχολή με μεγάλη βάση ανεξάρτητα αν σ’ αρέσει ή όχι.
Η Διάνα παρατήρησε ότι «στην Ελλάδα εξακολουθούμε να ρωτάμε ένα παιδί τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, ποτέ όμως τι του αρέσει να σπουδάσει. Κάποια στιγμή αναρωτήθηκα πως αν εγώ, ως καθηγήτρια, είχα βοηθήσει το μαθητή πριν μπει σε οποιαδήποτε σχολή να βρει τι του αρέσει πραγματικά να κάνει όπως έγινε και μ' εμένα, μήπως θα ήταν αλλιώς η κατάσταση;». Η Unique Minds ασχολείται με τον ακαδημαϊκό προσανατολισμό. Ανοίγει τα πανεπιστήμια σε μαθητές με σκοπό να δουν ποια σχολή τούς ελκύει ανεξάρτητα από το φύλο τους, το επάγγελμα των γονιών τους, τι λένε στα φροντιστήρια. Δίνει την ευκαιρία στον μαθητή να δει όλο το πανεπιστήμιο, να μιλήσει με φοιτητές μέσα από βιωματικά σεμινάρια, ανοιχτούς διαλόγους και ημερίδες.
Η Διάνα σύντομα θα ταξιδέψει στη Γερμανία όπου θα εργαστεί σε ένα ερευνητικό κέντρο πάνω στη ρομποτική χειρουργική.
17°
