Χρόνια, σύνθεση και πολυπαραγοντική νόσος η παχυσαρκία, η οποία πλέον αντιμετωπίζεται με σύγχρονες θεραπείες
Αναγνωρίζεται πλέον διεθνώς η παχυσαρκία ως χρόνια, σύνθετη και πολυπαραγοντική νόσος, η οποία συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης πολλών συνοδών νοσημάτων, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2, η αρτηριακή υπέρταση, η δυσλιπιδαιμία, η αποφρακτική υπνική άπνοια, η λιπώδης νόσος του ήπατος και τα καρδιαγγειακά νοσήματα. Παράλληλα, επηρεάζει ουσιαστικά τη λειτουργικότητα, την ψυχολογία και την ποιότητα ζωής των ασθενών.
«Η αποτελεσματική και μακροχρόνια διαχείριση του σωματικού βάρους αποτελεί, επομένως, σημαντική προτεραιότητα για την ιατρική κοινότητα. Στόχος δεν είναι μόνο η απώλεια κιλών, αλλά κυρίως η βελτίωση της μεταβολικής υγείας, η μείωση του καρδιομεταβολικού κινδύνου και η συνολική προστασία της υγείας του ατόμου», επισημαίνει η κ. Έλενα Πέτσιου, Διευθύντρια Παθολόγος-Διαβητολόγος, στο Metropolitan Hospital.
«Τα τελευταία χρόνια, ενέσιμες φαρμακευτικές θεραπείες έχουν προστεθεί στο θεραπευτικό «οπλοστάσιο» για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, σηματοδοτώντας μια σημαντική εξέλιξη στην κλινική διαχείριση του υπερβάλλοντος σωματικού βάρους. Ωστόσο, είναι κρίσιμο να τονιστεί ότι οι θεραπείες αυτές δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται αποσπασματικά, χωρίς ιατρική αξιολόγηση και παρακολούθηση, ούτε να θεωρούνται υποκατάστατο της ισορροπημένης διατροφής, της τακτικής σωματικής δραστηριότητας και της συνολικής αλλαγής του τρόπου ζωής» προσθέτει.
Το αποτέλεσμα είναι η σταδιακή μείωση της όρεξης, η καλύτερη ρύθμιση της πρόσληψης τροφής και σε κατάλληλα επιλεγμένους ασθενείς, η σημαντική απώλεια σωματικού βάρους», εξηγεί.
«Η φαρμακευτική αγωγή για τη διαχείριση του βάρους ενδείκνυται σε άτομα με δείκτη μάζας σώματος από 30 kg/m² και πάνω ή από 27 kg/m² και πάνω, όταν υπάρχει τουλάχιστον ένα συνοδό νόσημα σχετιζόμενο με το αυξημένο βάρος. Η χορήγησή της εξετάζεται όταν οι υγιεινοδιαιτητικές παρεμβάσεις δεν επαρκούν για ουσιαστική και διατηρήσιμη απώλεια βάρους.
Όπως κάθε φαρμακευτική αγωγή, έτσι και οι θεραπείες αυτές μπορεί να συνοδεύονται από ανεπιθύμητες ενέργειες. Οι συχνότερες αφορούν στο γαστρεντερικό σύστημα και περιλαμβάνουν ναυτία, αίσθημα πληρότητας, δυσκοιλιότητα ή διάρροια, κυρίως κατά την έναρξη της αγωγής ή κατά την αύξηση της δόσης. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα συμπτώματα είναι ήπια έως μέτρια και υποχωρούν σταδιακά, εφόσον η αγωγή τιτλοποιείται σωστά.
Η επιλογή του κατάλληλου φαρμάκου, η έναρξη, η αύξηση της δόσης και η παρακολούθηση της θεραπείας πρέπει να γίνονται αποκλειστικά από ιατρό, με βάση το ιστορικό, τις συνοδές παθήσεις, τη φαρμακευτική αγωγή που ήδη λαμβάνει ο ασθενής και τους εξατομικευμένους θεραπευτικούς στόχους», τονίζει.
«Η απώλεια βάρους συνεπάγεται την ταυτόχρονη απώλεια λίπους και μυϊκής μάζας. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό λοιπόν, η φαρμακευτική θεραπεία να συνδυάζεται με ισορροπημένη διατροφή (με έμφαση στην επαρκή πρόσληψη πρωτεΐνης) και με σωματική άσκηση (ιδανικά συνδυασμό αερόβιας και μυϊκής ενδυνάμωσης), προκειμένου να περιοριστεί η απώλεια μυϊκής μάζας στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Η επιτυχής αντιμετώπιση της παχυσαρκίας απαιτεί, επομένως, συνδυασμό ιατρικής παρακολούθησης, διατροφικής καθοδήγησης, σωματικής δραστηριότητας και συμπεριφορικών παρεμβάσεων. Η φαρμακευτική αγωγή μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο, αλλά λειτουργεί καλύτερα όταν υποστηρίζει και δεν αντικαθιστά την αλλαγή του τρόπου ζωής», συμπληρώνει.
«Η έλευση των νεότερων φαρμακευτικών επιλογών έχει αλλάξει ουσιαστικά το τοπίο στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Για πρώτη φορά διαθέτουμε θεραπείες με σημαντική αποτελεσματικότητα στη μείωση του σωματικού βάρους και στη βελτίωση παραμέτρων της μεταβολικής υγείας. Ωστόσο, η παχυσαρκία παραμένει χρόνια νόσος και απαιτεί μακροχρόνια, εξατομικευμένη και πολυπαραγοντική προσέγγιση. Η φαρμακευτική αγωγή δεν αποτελεί «μαγική λύση», αλλά ένα ισχυρό θεραπευτικό εργαλείο, το οποίο πρέπει να χρησιμοποιείται με σωστές ενδείξεις, ιατρική παρακολούθηση και παράλληλη υποστήριξη σε επίπεδο διατροφής, άσκησης και αλλαγής συμπεριφοράς», καταλήγει η κ. Πέτσιου.
Η αξία της παύσης, η πίεση της διαρκούς παραγωγικότητας και η διαφορά ανάμεσα στο να ζεις για να εξελίσσεσαι και στο να εξελίσσεσαι για να ζήσεις πιο ελεύθερα.
17°
