Στο εστιατόριο Ριγάνι στο Λουτράκι για τέλειο φαγητό σε τέλειες τιμές
«Έχει πολύ καλό φαγητό. Και τέλεια αυλή. Θα πάμε να δούμε και τη λίμνη! Έλα, θα είναι τέλεια». Εντάξει, δεν δυσκολεύτηκαν πολύ να με πείσουν. Για να λέμε την αλήθεια, είχα ρίξει τις αντιστάσεις μου ήδη από την υπόσχεση του καλού φαγητού. Και έτσι οδήγησα μία ώρα μέχρι το Λουτράκι για το εστιατόριο Ριγάνι.
Δυστυχώς η αυλή του εστιατορίου δεν ήταν ακόμη έτοιμη να μας καλοδεχτεί (θα είναι, όμως, τις προσεχείς μέρες, αν δεν είναι ήδη). Και ήταν κρίμα γιατί αυτά τα μαρμάρινα τραπεζάκια με τις φερ φορζέ καρέκλες κάτω από τις φουντωτές μουριές πολύ τα ζήλεψα. Δεν πειράζει, την επόμενη φορά. Γιατί εγώ εδώ θα ξαναέρθω. Παρακάτω εξηγώ απλώς το γιατί.
Ριγάνι: το εστιατόριο που αξίζει την εκδρομή μέχρι το Λουτράκι
Μπαίνουμε, λοιπόν, που λέτε στο Ριγάνι εννέα ενήλικα άτομα μαζί κι ένα πεντάχρονο μεν, μάχιμο δε. Και είμαστε τόσο ξελιγωμένοι (εντάξει και λιχούδηδες), που παραλίγο να παραγγείλουμε και τα χερούλια από τις κατσαρόλες. Ενδεικτικά αναφέρω ότι η παραγγελία μας άρχισε λέγοντας στον σερβιτόρο: «Είσαι έτοιμος για αυτό που θα σου συμβεί;». Τρεις μερίδες από το ένα, πέντε από το άλλο, «πατάτες, τι να σου πω, φέρε όσες νομίζεις». Μιλάμε για εποχές ΠΑΣΟΚ, όχι αστεία.
Γουρουνοπούλα, σεφταλιά και... αχινομακαρονάδα!
Με μια ματιά το μενού στο Ριγάνι είναι ό,τι περίπου περιμένεις από ένα εστιατόριο της ελληνικής επαρχίας. Ορεκτικά, σαλάτες, φουλ στο κρέας και κάποια πιάτα με θαλασσινά (έχει και μεγάλα ψάρια, αλλά δεν πήραμε). Η έκπληξη είναι στα πιάτα ημέρας… Συγκλονιστική γουρουνοπούλα ψημένη σε φύλλα κληματαριάς προς €15/κιλό, με αυτή την ξεροψημένη, καραμελωμένη πετσούλα που σε κάνει να λιγοθυμάς, επική σεφταλιά στη σχάρα της κατηγορίας «ξερολούκουμο», κόκορας κοκκινιστός (και μαδημένος) με στριφτάρια και μπόλικο ανθότυρο, και το αγαπημένο μου πιάτο (ή μάλλον εξίσου αγαπημένο με τη γουρουνοπούλα): σκορδοπικάντικη μακαρονάδα με πεντάφρεσκο αχινό και μπόλικο μαϊντανό – ποίημα!
Σεφ και ιδιοκτήτης είναι ο γλυκύτατος Κώστας Σακκούλης που άνοιξε το Ριγάνι του πριν από 20 χρόνια και ακόμη αντέχει. Δηλαδή όχι απλώς αντέχει, μεγαλουργεί! Για όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμη που δεν ανέφερα (ωραιότατο λουκάνικο σχάρας, μανιτάρια πλευρώτους, μελιτζανοσαλάτες, τυροκαυτερή, σαγανάκια, σαλάτες, χόρτα, γαριδομακαρονάδες, αμέτρητες μερίδες με τις τέλειες τηγανιτές πατάτες και -κανείς δεν μπορεί να θυμηθεί πόσες ακριβώς- μπίρες) πληρώσαμε €30/άτομο και (γενικώς ομολογουμένως) το παρακάναμε. Για φυσιολογικούς ανθρώπους, υπολογίστε γύρω στα €20/άτομο. Τόσο value for money που την αξίζει την εκδρομή. Και με το παραπάνω.
Η φιλοσοφία του εστιατορίου βασίζεται στον σεβασμό προς την παράδοση και στις αξίες της ιταλικής «cucina povera»: μιας κουζίνας λιτής, αυθεντικής και γεμάτης ψυχή
17°
